บทที่ 80

            มัฑณาวีมองหาสิ่งที่มีอยู่ในห้องทำงานเพื่อเอามาเป็นอาวุธ และก็เลือกแจกันดอกไม้พร้อมกับเดินออกจากห้องไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

            “นั่นใคร! เข้ามาทำอะไรที่นี่”

            สามหนุ่มต่างก็พร้อมใจกันหันกลับไปมอง แล้วก็ต้องอมยิ้มกับภาพของหญิงสาวยืนถือแจกันเตรียมฟาดใครก็ตามที่บุกรุกเข้ามา เป็นภาพแปลกใหม่ที่พวกเขาไม่เคยพบมาก่อน แต่ก็เป็นภาพที่น่ารักดี

            มัฑณาวีถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าใครคือผู้บุกรุก

            “พวกคุณเองเหรอคะ มัทตกใจหมดเลยนึกว่าใครบุกรุกเข้ามาตอนดึกแบบนี้ ทำไมมาดึกจังคะ”

            “รู้ด้วยว่ามืดค่ำแล้วแต่คุณก็ยังไม่ยอมกลับบ้าน ผมคงต้องมอบโล่พนักงานดีเด่นให้คุณแล้วล่ะ” ภูมิระพีเอ่ย

            “มัทเร่งทำรายงานให้คุณติณณ์อยู่ค่ะ เสร็จพอดีเลย แล้วพวกคุณมาทำอะไรกัน”

            “พิซซี่กับลียาโทรหาผมถามว่าคุณอยู่กับผมหรือเปล่า เพราะพวกเขาติดต่อคุณไม่ได้เลย พอดีเราสามคนอยู่ด้วยกันก็เลยตัดสินใจมาดูเผื่อว่าคุณจะยังอยู่ที่นี่”

            “มัทมัวแต่ทำงานเพลินจนลืมชาร์ตแบตโทรศัพท์มือถือ ป่านนี้สองคนนั้นเป็นห่วงแย่แล้ว”

            “ผมบอกเขาแล้วว่าผมจะมาตามหาคุณเอง”

            “มัททำรายงานเสร็จแล้วนะคะ จะดูกันเลยไหมคะ” สามหนุ่มหันมาสบตากันก่อนจะพยักหน้า

            “ถ้าคุณไม่เหนื่อยจนเกินไป” ภูมิระพี่เอ่ย

            “ไม่เหนื่อยค่ะ แต่มัทหิว ๆ จนแสบท้องไปหมดแล้ว เราสั่งพิซซ่ามากินกันดีไหมคะ”

            “ผมจัดการเองครับ” อาทรรีบดำเนินการแทนทุกคน

            ระหว่างที่ภูมิระพีและอาทรกำลังนั่งอ่านรายงานของหญิงสาวอยู่นั้น ติณณภพเลือกที่จะแยกตัวมาคุยกับมัฑณาวีตามลำพังที่มุมห้อง ไม่ได้เห็นหน้าเพียงสองวันไม่รู้ทำไมถึงได้คิดถึงเธอนัก ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะคิดถึงใครได้มากถึงเพียงนี้

            “กินด้วยกันสิดิน นาน ๆ กินทีก็อร่อยดีเหมือนกัน”

            “ผมกินมาแล้ว”

            “กินเป็นเพื่อนมัทหน่อยนะ มัทกินคนเดียวไม่หมดหรอก”

            เธอหยิบพิซซ่าส่งให้เขาพร้อมกับเอ่ยถาม “อาการของพ่อคุณเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง”

            “ก็เริ่มดีขึ้นแล้ว”

            “แล้วเรื่องที่คุณสงสัยล่ะเป็นจริงไหม”

            “หมอตรวจพบสารบางอย่างในร่างกายของพ่อ ซึ่งมันมีผลทำให้พ่ออ่อนเพลีย ตาพร่ามัว และไม่มีแรง”

            “มีคนวางยาพ่อของคุณจริง ๆ เหรอ”

            “น่าจะเป็นอย่างนั้น พวกผมคิดว่าเป็นฝีมือเมียใหม่ของพ่อ แต่เรายังไม่มีหลักฐาน ตอนนี้พ่อย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านแล้วเพื่อล่อให้คนทำผิดลงมืออีกครั้ง ผมตัดสินใจย้ายกลับไปอยู่บ้านพ่อชั่วคราว เพื่อหาหลักฐานมัดตัวคนทำและจะได้ดูแลความปลอดภัยของพ่อด้วย นี่ผมก็แอบซ่อนกล้องภายในบ้านเพิ่มอีกหลายจุดโดยไม่มีใครรู้ ถ้ามีการลงมืออีกครั้งเราก็จะมีหลักฐานมัดตัวคนทำ”

            “ดีแล้วที่คุณตัดสินใจย้ายกลับไปอยู่กับพ่อ และอย่าลืมใช้โอกาสนี้พูดคุยปรับความเข้าใจกับท่านนะคะ”

            “เลอะเทอะหมดแล้ว” ติณณภพยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู พร้อมกับเอื้อมมือไปเช็ดซอสมะเขือเทศที่มุมปากของหญิงสาว 

            “อย่ากินอาหารผิดเวลาแบบนี้อีกนะ มันไม่ดีกับสุขภาพรู้ไหม”

            “เวลาทำงานมัทมักจะเพลินจนลืมเวลาแบบนี้เสมอ”

            “ขอโทษที่ขัดจังหวะ แต่ผมอยากรู้ว่าเรารู้ตัวคนทำหรือยัง” ภูมิระพีเอ่ยถาม หลังจากที่เขาและอาทรเดินมาสมทบกับสองหนุ่มสาว

            “ตามความเห็นของมัท คุณอารีย์เป็นคนตบแต่งบัญชีเพื่อปกปิดร่องรอยของการทุจริตที่เกิดขึ้น หลายครั้งที่เธอทำการโอนเงินเพื่อชำระค่าสินค้าครั้งละหลายล้านบาท แต่กลับไม่มีสินค้าเหล่านั้นอยู่ในสต๊อก มัทโทรไปตามเบอร์ที่ระบุในเอกสารปรากฏว่าหมายเลขโทรศัพท์นี้ถูกยกเลิกไปแล้ว บริษัทก็ถูกปิดไปแล้ว และมีการเบิกจ่ายเงินให้คุณอดิศรหลายครั้ง ๆ ละหลายแสน โดยระบุว่าเป็นค่าจัดเลี้ยงลูกค้าวีไอพี และยังตรวจพบการทุจริตในการจัดซื้อสินค้าเข้าบริษัท ด้วยการเพิ่มราคาสินค้าต่อชิ้นให้สูงขึ้นเพื่อกินส่วนต่าง จุดนี้หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยแน่นอน เราคงต้องเรียกพวกเธอมาสอบสวนเพื่อสืบหาความจริง”

            “ผมว่าต้องมีใครสั่งการให้คุณอารีย์ทำ และคงเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่อดิศร”

            “มัทก็คิดอย่างนั้นนะดิน เพียงแต่ว่ายังไม่มีหลักฐานยืนยันความผิดที่ชัดเจนของคุณอดิศร ยกเว้นเสียแต่ว่าคุณอารีย์จะยอมเปิดปากซัดทอดถึงตัวผู้บงการ”

            “ผมว่าเราคงต้องตามตัวอารีย์และหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อมาสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้”

            “คุณอาทรช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ด้วยนะครับ ส่วนคุณก็กลับบ้านพร้อมกับผม” ภูมิระพีเอ่ย

            “มัทขับรถมาค่ะ”

            “ก็จอดทิ้งไว้ที่นี่ มืดแล้วเดี๋ยวผมจะไปส่งคุณเอง แล้วพรุ่งนี้เช้าก็จะขับรถไปรับคุณที่บ้าน เราจะได้มาทำงานพร้อมกัน”

            “ไม่เห็นต้องทำให้ยุ่งยากเลย มัทมาเองได้มัทก็กลับเองได้”

            “ไม่ยุ่งยากสักนิด ผมยินดีบริการ ถือเป็นสวัสดิการจากเจ้านายที่อยากจะขยับไปอยู่ในฐานะอื่น”

            “แต่ว่า...”

            “ไม่มีคำว่าแต่ครับ ผมอยากให้มั่นใจว่าคุณจะกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย และอยากยืดเวลาให้เราได้อยู่ใกล้ชิดกันออกไปอีกนิด”

            “งั้นก็ตามใจค่ะ”