บทที่ 84

            อยากรู้นักว่าลีลาบนเตียงของเขาจะดุเด็ดเผ็ดร้อนสักแค่ไหน เพียงแค่ได้เห็นหน้าเขาก็ทำให้เธอรู้สึกเร่าร้อนได้โดยที่เขาไม่ต้องเล้าโลมด้วยซ้ำ

            ต่างจากไอ้แก่นั่นที่นับวันก็ยิ่งจะไร้ประโยชน์มากขึ้นทุกที สู้หนุ่ม ๆ อย่างติณณภพก็ไม่ได้ แม้เขาจะแสดงทีท่ารังเกียจแต่เธอก็ไม่แคร์ ถ้าลองได้มีอะไรด้วยกันสักครั้งรับรองว่าจะติดใจ ดูอย่างไตรภพนั่นเป็นไรถึงกับไปไหนไม่รอด และถ้าเป็นเช่นที่เธอคาดหวังไว้ เธอก็จะไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพย์สมบัติมหาศาลที่อาจจะตกไปอยู่ในมือของคนอื่น ของ ๆ พ่อยังไงเสียก็ต้องยกให้กับลูกกับเมียอยู่แล้ว

            ยิ่งถ้าเธอได้ลูกเลี้ยงเป็นผัวอีกคนล่ะก็ปัญหาทุกอย่างก็จะจบ ส่วนไอ้แก่นั่นก็กำจัดมันทิ้งไป ไม้ใกล้ฝั่งเต็มทีแล้ว แถมโรคเยอะตายไปก็คงไม่มีคนสงสัย

            ติณณภพยิ้มมุมปากก่อนจะเหวี่ยงตัวเธออย่างรุนแรงไปติดกำแพง

            “คาราไมล์หน่อยไหมจะได้หายคัน”

            “แค่คาราไมล์คงไม่ทำให้อรหายคันได้หรอกค่ะ นอกเสียจากว่า...” เธอพูดละไว้ในฐานที่เข้าใจ

            “ถ้าริจะร่านก็ไปร่านที่อื่น ฉันไม่รับของเหลือเดนจากใคร โดยเฉพาะของเน่า ๆ อย่างเธอ”

            “ไม่อยากลองสักครั้งเหรอคะ ถ้าได้ลองอรรับรองว่าคุณจะต้องติดใจ เหมือนที่พ่อของคุณเคยติดใจอรจนโงหัวไม่ขึ้นมาแล้ว”

            “ถ้าคิดจะรวบเราสองคนพ่อลูกไว้ล่ะก็บอกได้เลยว่าหมดหวัง รสนิยมของฉันกับพ่อมันต่างกัน และขอเตือนถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อยู่ให้ห่าง ๆ ทำอะไรไว้อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะไม่รู้” พูดจบก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองทันที

            รู้อะไร!! หรือว่าไประแคะระคายเรื่องอะไรจากใครมา นี่เป็นปริศนาที่อรจิราต้องค้นหาคำตอบ ก่อนที่จะสายเกินไปที่จะรับมือเขา

            “เย็นนี้เราไปดินเนอร์ด้วยกันนะมัท ผมมีบางอย่างที่จะเซอร์ไพรส์คุณ” ภูมิระพีเอ่ยชวน

            “ไว้วันหลังได้ไหมคะคุณติณณ์ วันนี้มัทเหนื่อยอยากกลับไปพักค่ะ คุณไม่โกรธมัทใช่ไหมคะ”

            “ใครจะโกรธคนน่ารักอย่างคุณได้ลง เหนื่อยก็พัก ไว้พรุ่งนี้เย็นเราค่อยไปดินเนอร์ด้วยกัน หวังว่าคุณคงจะไม่ปฏิเสธผม”

            “โอเคค่ะ พรุ่งนี้นะคะ มัทจะแต่งตัวสวย ๆ เพื่อไปดินเนอร์มื้อพิเศษของเราดีไหมคะ”

            “เป็นความคิดที่ดีมากเลย ถ้างั้นให้ผมขับรถไปส่งคุณกลับบ้านนะ”

            “ตกลงค่ะ”

            ภูมิระพีขับรถไปส่งเธอที่บ้านพักสุดหรูติดริมทะเล แต่ก่อนที่มัฑณาวีจะก้าวลงจากรถ ก็ได้ยินข่าวดีบางอย่างที่ทำให้เธอยิ้มได้

            “ผมยังไม่ได้บอกคุณใช่ไหมว่าดินจะเดินทางมาที่นี่”

            “จริงเหรอคะ เขาจะมาถึงเมื่อไรคะ” น้ำเสียงที่ย้อนถามบ่งบอกถึงความดีใจ เช่นเดียวกับแววตาของเธอ

            “วันนี้ แต่ไม่ได้บอกไว้ว่าจะมาถึงตอนกี่โมง พรุ่งนี้คุณคงได้เจอเขา”

            “ดีจัง”

            “ทำไมคุณถึงต้องดีใจที่จะได้เจอดิน”

            คำพูดของภูมิระพีทำให้มัฑณาวีรู้ตัวว่าเผลอแสดงความรู้สึกดีใจออกไปโดยไม่รู้ตัว

            “ก็มัทไม่ได้เจอเขามาพักใหญ่แล้ว อีกอย่างเขาเป็นเพื่อนของมัท การที่มัทคิดถึงเขาก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรจริงไหมคะ”

            ภูมิระพีพยักหน้าแทนคำตอบ ทั้งที่รู้ดีว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อเพื่อนรักของเขานั้นมันเกินกว่าคำว่าเพื่อน เจ้าตัวจะรู้ไหมว่ากำลังหลงรักเพื่อนของตัวเองแม้ในขณะที่อยู่กับเขา แค่มองตาเธอก็รู้ว่าเธอกำลังสับสน

            ผู้ชายที่เธอหลงรักไม่ใช่เขา ติณณภพตัวจริงต่างหากที่อยู่ในหัวใจเธอ

            “คุณเข้าบ้านเถอะจะได้ไปพักผ่อน พรุ่งนี้เจอกันนะครับ และอย่าลืมนัดของเรา”

            “มัทไปนะคะ” เธอก้าวลงจากรถพร้อมกับเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างเหนื่อยล้า

            ในระยะหลังมานี้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาก็เป็นไปได้ด้วยดี ไม่ว่างานจะยุ่งมากแค่ไหนแต่เขาก็ยังมีเวลาให้เธอ ถ้าเป็นแบบนี้เป้าหมายของเธอก็คงอยู่ไม่ไกล มันน่าจะเป็นเรื่องที่ดีเพราะเป้าหมายที่เคยหวังไว้อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกหน่วง ๆ ใจเมื่อนึกถึงดิน ไม่ว่าเธอและติณณภพจะไปทำอะไรที่ไหน ก็มักจะเห็นภาพของดินทับซ้อนขึ้นมาเสมอ

            มันหมายถึงอะไร...ทำไมถึงเป็นแบบนั้น

            เหตุใดหัวใจของเธอจึงรู้สึกหวั่นไหวให้กับดินมากกว่าชายที่เป็นเป้าหมายของตัวเอง

            หญิงสาวทรุดตัวนั่งบนโซฟาอย่างคนหมดแรง เธอหลับตาและพิงพนักโดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนจ้องมองเธออยู่

            “เหนื่อยจากการทำงานมากขนาดนี้เลย”

            เสียงนั่น! มันเหมือนเสียงของดิน มัฑณาวีหันมองหาตัวเขาแต่ก็ไม่พบ

            “นี่เราคิดถึงเขามากถึงขั้นหูแว่วไปเองเลยเหรอ”

            “มองหาผมอยู่เหรอมัท”

            เธอหันไปตามเสียงนั้นแล้วก็พบเขา “ดิน”

            “ก็ผมน่ะสิ คุณนึกว่าใคร”