Masukตอนที่ 10
เขาดีจริงหรือแค่รอใครอีกคน เย็นนั้นท่านแม่ก็ส่งไป๋หลานมา นางให้หญิงสาวตรวจสอบกำยานที่ได้รับมาทันที พอไป๋หลานตรวจสอบจนแน่ใจแล้ว จึงหันมารายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “กำยานนี้มีส่วนผสมของกลีบบุปผาร่วงโรย ซึ่งเป็นชื่อดอกไม้พิษชนิดหนึ่งขึ้นอยู่ทางใต้ของแคว้น มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ หากคนไม่รู้จักกำยานอย่างดีย่อมคิดว่าเป็นส่วนผสมหนึ่งของกำยานชนิดนั้น” “.....” “เมื่อคนสูดดมเป็นเวลานานร่างกายจะค่อย ๆ อ่อนแอลง อาการคล้ายคนป่วยไข้ ตั้งแต่เวียนศีรษะ ไอ ร่างกายเย็นกว่าปกติ คล้ายคนเป็นโรคเรื้อรัง จนสุดท้ายก็จะตายไปในที่สุด” “........” “ส่วนระยะเวลาจะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับปริมาณที่ผสมผงดอกบุปผาร่วงโรยลงไป ในกำยานตลับนี้ข้าน้อยคิดว่าคนวางยาคงต้องการให้คุณหนูอยู่ไม่เกินห้าปีเจ้าค่ะ และที่ข้าน้อยตรวจสอบกำยานทุกตลับในเรือนคุณหนูนั้น มีเพียงกำยานตลับนี้เท่านั้นที่มีปัญหาเจ้าค่ะ” ไป๋หลานเอ่ยตอบเสียงฉะฉานตามแบบที่เคยเป็นมา นางหันไปสบตากับสาวใช้คนสนิททั้งสองทันที “ขอบใจเจ้ามาก เช่นนั้นช่วงนี้เจ้าก็อยู่รับใช้ข้าในจวนโหวก่อนเถอะ เรื่องในวันนี้อย่าเพิ่งรายงานท่านแม่ ให้ข้าตรวจสอบบางอย่างจนมั่นใจก่อนค่อยส่งเจ้ากลับไปรายงาน” “เจ้าค่ะ” นางจึงให้อวี้จูพาไป๋หลานไปจัดเตรียมห้องพัก ส่วนตัวเองก็เดินเข้าห้องหนังสือ แล้วเรียกคนของตัวเองออกมา “ช่วงนี้เจ้าไปคอยติดตามท่านโหว ว่าเขาไปที่ใดและพบใครบ้าง ได้ความอย่างไรมารายงานข้า” นางเอ่ยเสียงเย็นชา แววตาแฝงประกายความเคลือบแคลงสงสัยเอาไว้เต็มเปี่ยม ด้วยไม่คิดว่าคนเช่นเขาจะหักหลังนางได้ลง หรือเป็นนางที่เชื่อใจคนง่ายเกินไปกันนะ “ขอรับ” คนของนางรับคำแล้วหายออกทางหน้าต่างไป เย็นนั้นท่านโหวมาทานข้าวกับนางที่เรือน เราสองพูดคุยกันหลายเรื่อง ทุกเรื่องล้วนเป็นเรื่องราวในเมืองหลวงยามนี้ทั้งสิ้น “ข้าให้คนนำกำยานที่ฝ่าบาทประทานให้มามอบให้เจ้า เจ้าได้รับหรือยัง” อยู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่อง “ได้รับแล้วเจ้าค่ะ เมื่อบ่ายข้าได้ลองจุดไปแล้ว แต่พอรู้ว่าเป็นของบรรณาการที่ฝ่าบาทประทานให้ท่าน ข้าเลยไม่กล้าใช้จึงเก็บไว้อย่างดีแล้วเจ้าค่ะ” นางตอบพลางอมยิ้มแล้วยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ แวบหนึ่งนางเหมือนเห็นประกายความไม่พอใจจากดวงตาเขา แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว “เจ้าอย่าได้คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องพวกนี้เลย ข้ามอบให้เจ้าเพราะต้องการให้เจ้าใช้ ยามแขกมาพบเจ้าที่จวนจะได้รู้ว่าเจ้านั้นเป็นคนสำคัญของข้าเพียงใด กำยานนี้ขนาดท่านแม่ข้าขอเอาไปใช้ ข้ายังไม่อนุญาตเลย” เขาอวดอ้างให้ดูเป็นของสำคัญ ทั้งที่ตัวเองมีเจตนาอื่นแอบแฝงอยู่แท้ ๆ เพียงแต่นางยังไม่มีหลักฐานว่าส่วนผสมของดอกไม้ร่วงโรยนั้นถูกใส่ก่อนหรือหลังจากที่เขาได้กำยานนี้มา แต่อีกไม่นานก็คงรู้แล้ว “เช่นนั้นข้าจะให้อวี้จูนำออกมาจุดเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ” นางหันไปพยักหน้าให้อวี้จู “ดีแล้ว กำยานนี้ล้ำค่านัก นอกจากมีกลิ่นหอม ยังช่วยให้ร่างกายผ่อนคลาย เลือดลมไหลเวียนดี ข้าเห็นเจ้าวุ่นวายในจวนหลายเดือน จึงมอบให้เจ้าโดยเฉพาะ หากเจ้าไม่เอาออกมาใช้ ข้าคงเสียใจมาก” เขาเอ่ยเหมือนกำลังตัดพ้อ ก่อนจะป้อนองุ่นที่เขาเพิ่งปลอกส่งให้ถึงปากของนาง “ช่วงนี้งานในค่ายทหารยุ่งมากหรือเจ้าคะ ข้าเห็นท่านกลับจวนสามหรือสี่วันครั้ง ให้ข้าเตรียมสำรับส่งไปให้ที่ค่ายทหารดีหรือไม่เจ้าคะ” นางเอ่ยถามเช่นนี้เพราะช่วงหลังมานี้เขาหายออกจากจวนไปห้าถึงเจ็ดวันจึงจะกลับเข้าจวนครั้งหนึ่ง บางครั้งนางให้บ่าวไปถามเขาที่ค่ายทหารว่าจะกลับจวนหรือไม่ คนในค่ายทหารกลับบอกว่าเขาไม่อยู่ แต่นางไม่เคยเอะใจ จนกระทั่งเขาส่งกำยานนี้มาให้ จึงเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้หลายอย่างขึ้นมา รวมถึงคนที่เขาแอบไปหานั่นด้วย “ประมาณนั้น เมื่อไม่กี่เดือนก่อนทางการเปิดรับทหารใหม่เข้ามา ข้าจึงต้องควบคุมการฝึกด้วยตัวเองน่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้าเข้านอนเถอะ ข้าจะกลับไปจัดการงานที่ห้องหนังสือต่อเสียหน่อย พรุ่งนี้ยังต้องไปค่ายทหารแต่เช้าอีก ส่วนเรื่องสำรับอาหารเจ้าไม่ต้องลำบากหรอก ข้าเป็นทหารชาตินักรบเรื่องกินหาใช่เรื่องใหญ่อะไรไม่” เขาเอ่ยพลางลุกขึ้นเดินออกจากเรือนของนางไป ซึ่งนั่นเป็นช่วงเวลาพอดีกับที่อวี้จูยกกระถางกำยานเข้ามา นี่แปลว่าเขารู้อยู่แล้วใช่หรือไม่ ว่ากำยานนี่มีปัญหา “ดับมันเถอะ ไป๋หลานเจ้าสามารถเปลี่ยนกลิ่นกำยานในตลับนั้นได้หรือไม่” “ย่อมได้เจ้าค่ะ เพียงแต่กลิ่นอาจไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมมากนั้น แต่ก็นับเป็นคนละกลิ่นกันเจ้าค่ะ” “เช่นนั้นก็ทำเถอะ สามวัน ทำเสร็จหรือไม่” “ด้วยส่วนผสมที่นายหญิงมีอยู่ก่อนแล้ว เพียงสองวันก็เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” ไป๋หลานตอบด้วยท่าทีกระตือรือร้น เรื่องพิษหญิงสาวมักตื่นเต้นยามได้ทดลองมันเสมอ “แล้วมียาแก้พิษหรือไม่” นางถามดักไว้ก่อน เผื่อว่าเซียวเฉิงยวนรู้ว่าถูกพิษชนิดนี้แล้ว เขาจะแก้ได้ทัน ในเมื่อคิดวางยาให้นางจบชีวิต ก็ไม่มีเหตุผลใดที่นางต้องปราณีเขาอีกต่อไป บุตรสาวตระกูลเสิ่นไม่เคยถูกสอนมาให้ยอมคนหรอกนะ “ไม่มีเจ้าค่ะ พิษดอกบุปผาร่วงโรยมักรักษาตามอาการเท่านั้น ยังไม่ปรากฏว่ามียาแก้พิษแต่อย่างใดเจ้าค่ะ แค่ตรวจพบเร็วก็รักษาได้ทัน หากช้าเกินไปก็แค่รอเวลาเท่านั้น” “เช่นนั้นก็ไปจัดการเถอะ เสร็จแล้วให้คนนำไปส่งมอบให้เรือนหลัก บอกว่าพี่ชายข้ากลับมาจากแดนใต้ ได้กำยานมาใหม่ ช่วยให้นอนหลับลึกขึ้น ให้เขาเอาไว้จุดยามเข้านอน” 3 วันต่อมา หลังจากวันนั้นท่านโหวก็ยังไม่กลับจวน นางจึงยังไม่ได้มอบกำยานนั้นกลับคืนสู่เจ้าของ “นายหญิง คนของเราสืบได้แล้วขอรับ” คนคุ้มกันของนางเข้ามารายงาน ขณะที่นางตรวจบัญชีร้านค้าในชื่อตัวเองอยู่ “รายงานมา” “เรื่องแรกกำยานนี้หลังจากฝ่าบาทประทานให้มันก็ถูกเก็บไว้อย่างดี จนกระทั่งสามวันก่อนที่ท่านโหวจะนำมามอบให้นายหญิง เขาได้ส่งมันออกไปยังร้านยาในตรอกตะวันตก เราสืบแล้วได้ความว่าเขาสั่งให้คนนำพิษบางอย่างใส่ผสมไปในกำยานด้วยขอรับ” นางได้ฟังก็กำมือแน่น ยิ่งได้เห็นรายการจ่ายเงินที่เป็นหลักฐาน นางก็ถึงกับกัดฟันกรอด นี่สายตานางมองพลาดไปจริง ๆ สินะ! “อีกเรื่องที่ให้ไปสืบเล่า” น้ำเสียงราบเรียบของนางนี้ ทำให้บ่าวทุกคนรู้ว่านางกำลังโกรธอยู่ “ท่านโหวไม่ได้อยู่ในค่ายทหารตลอดเวลาขอรับ ตอนเย็นทุกวันเขามักออกไปที่โรงเตี๊ยมนอกเมืองฝั่งประตูทิศเหนือ เพื่อพบกับคุณหนูสามเสิ่นจาวหนิงขอรับ” เพล้ง!! มือที่ถือถ้วยชาของนางถึงกับอ่อนแรงขึ้นมากระทันหัน จนทำถ้วยชาร่วงหล่น หงซิ่วรีบเข้ามาจัดการเก็บกวาด และเช็ดน้ำชาที่พื้นจนสะอาด “แน่ใจแล้วหรือ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเป็นเช่นไร” นางไม่ได้เสียใจมากนัก แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเป็นความผิดหวังเสียมากกว่า “พวกเขาเหมือนจะรักใคร่กันมานาน ท่านโหวมีการมอบหยกประจำตัวให้คุณหนูสามด้วยขอรับ จากที่ข้าน้อยได้แอบฟัง ท่านโหวให้คำมั่นว่าจะทำให้คุณหนูสามได้เข้ามาอยู่ในจวนโหวอย่างเปิดเผย และไม่ต้องอายผู้ใดด้วยขอรับ” “เช่นนั้นก็แปลว่าเสิ่นจาวหนิงก็รู้ถึงแผนการที่เซียวเฉิงยวนกำลังทำอยู่สินะ รู้หรือไม่ว่าพวกเขาวางแผนกันเช่นไร” นางเอ่ยพลางเผยรอยยิ้มหยัน น้องสาวต่างมารดารวมหัวกับสามีทรยศนาง ช่างเป็นฉากงิ้วที่นางไม่คิดว่าจะได้ลงเล่นด้วยตัวเองเลย “ข้าน้อยไม่ได้ยินพวกเขาพูดถึงเรื่องนี้ แต่จากที่คาดเดา ท่านโหวน่าจะต้องการวางยาให้ท่านร่างกายอ่อนแอ แล้วใช้กลอุบายให้รับคุณหนูสามมาดูแลท่าน จากนั้นก็ค่อยหว่านล้อมให้ท่านรับนางเป็นอนุให้เขาขอรับ” “อืม! ความคิดเจ้าก็เข้าท่า แต่ข้าคิดว่าเสิ่นจาวหนิงที่ทะเยอทะยานมาตั้งแต่เด็กคงไม่หยุดแค่นี้หรอก อย่างนางตำแหน่งอนุมันต่ำต้อยเกินไป ตำแหน่งฮูหยินเอกท่านโหวสิถึงจะเหมาะสมกับนาง หึ!” “นายหญิง! มันจะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรเจ้าคะ ท่านก็ยังอยู่ตรงนี้แท้ ๆ!!!” หงซิ่วเอ่ยเสียงดังอย่างตกใจ “ในเมื่อนางอยากเข้ามาอยู่ในจวนโหว เช่นนั้นข้าจะส่งเสริมให้ พรุ่งนี้ปล่อยข่าวลือออกไปว่าข้าล้มป่วย ให้เชิญหมอมาดูอาการด้วย พวกเขาจะได้เชื่อ และสั่งปิดประตูจวนไม่ต้อนรับแขก งิ้วฉากนี้ข้าจะลงเล่นด้วยสักครั้ง ถือว่าเป็นสีสันชีวิตก็แล้วกัน” นางเอ่ยพลางเหยียดยิ้ม แววตาซ้อนความสนุกสนานไว้ไม่มิด พวกเขาคิดว่าได้คุมหมากกระดานนี้เอาไว้หมดแล้ว แต่นางจะทำให้รู้ซึ้งเอง ว่ากระดานพลิกมันเป็นเช่นไร!!ตอนที่ 24หวนกลับมาพบกันอีกครั้งบทส่งท้าย จวนตระกูลเสิ่นสตรีในอาภรรณ์มงคลสีแดงสดนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง เครื่องประดับทองคำและหยก ประดับอยู่บนเรือนผลดำขลับอย่างวิจิตรมงกุฎหงส์ซึ่งประดับด้วยไข่มุกเม็ดงามนับร้อย ส่องประกาบรับแสงอาทิตย์จนคนรอบข้างแสบตานางนั่งมองตัวเองแล้วอดที่จะนึกถึงเรื่องในวันวานไม่ได้ บุรุษที่นางตัดใจไปแล้ว ใครจะคิดว่าสวรรค์กลับส่งเขากลับมาอีกครั้งทำให้นางได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ความเอาใจใส่ ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ค่อย ๆ ละลายกำแพงที่นางก่อขึ้นจนหมดจดนับว่านางโชคดีจริง ๆ ที่ได้เขากลับคืนมาเช่นนี้“พระชายาได้เวลาแล้วเพคะ” หงซิ่ว สาวใช้คนสนิทของนางเอ่ยขึ้น ทำให้นางหลุดจากภวังค์นางค่อย ๆ ยื่นมือออกไปให้สาวใช้ประคอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เมื่อมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง นางก็พลันนึกถึงคำถามและข่าวลือในเมืองหลวงก่อนหน้านี้ขึ้นมาเหตุใดนางเลือกแต่งให้ฟู่ชินอ๋อง ทั้งที่เขาอัปลักษณ์จนผู้ใดเห็นเป็นต้องหวาดผวาจนไม่เป็นอันใช้ชีชิตเช่นนั้นบางคนคิดว่านางถูกบังคับ บางคนคิดว่านางเห็นแก่ฐานะและอำนาจ แต่บางคนถึงกับกล่าวหาว่านางไม่มีทางเลือกอื่น จึง
ตอนที่ 23หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง“ยังโชคดีที่ท่านรอดมาได้ แถมได้รับความทรงจำกลับมา นับว่าสวรรค์ยังเมตตาแล้วเพคะ”หลังจากที่ข่าวการตายของเขามาถึง หลังจากนั้นสองปีทัพจากแดนใต้ก็ได้รับชัยชนะ ฝ่าบาทได้ประทานยศชินอ๋องแก่หลานชายตัวจริง แต่นางไม่ได้ใส่ใจ เพราะตอนนั้นเพิ่งได้กองกำลังลับจากท่านยาย จึงต้องจัดระเบีบยหลายอย่าง ๆ ใหม่อีกอย่างคนก็ลือกันว่าเขาโหดเหี้ยม ไม่ไว้หน้าผู้ใด ขนาดมารดาแท้ ๆ หาสตรีให้ยังถูกเขาด่าจนหนีไปบวชชี คนเช่นนี้นางยิ่งไม่อยากสุงสิง จึงพยายามอยู่ให้ห่างเขาที่สุด ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่นางรักมาตลอด“และโชคดีมาก ที่เจ้าหย่ากับชายไม่เอาไหนคนนั้น เวยเวย เจ้าจำสัญญาก่อนที่ข้าจะไปออกรบได้หรือไม่”เขาเอ่ยพร้อมกับเอามือของนางไปกุมไว้ หัวใจดวงน้อยของนางเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง สัญญานั้นนางไม่คิดว่าจะได้เกิดขึ้นอีกแล้วด้วยซ้ำ“จำได้เจ้าค่ะ”“ข้าขอโทษเจ้าด้วยที่ปล่อยให้เจ้ารอนานเพียงนี้ ข้าไม่เอาไหนจนลืมเจ้าไปหลายปี ยามนี้ข้าจำได้ทุกอย่างแล้ว จึงขอทำตามสัญญาที่เคยให้สตรีที่เป็นดั่งดวงใจไว้ แต่งงานกับข้านะเวยเวย”ดวงตาคมเข้มทอประกายราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้าในยามราตรี มันเต็มไปด้วยความรั
ตอนที่ 22คนที่รอมานานอีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักแล้วผงะถอยหลังไปพอสมควร สายตาที่มองนางนั้นเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี“จะ เจ้า พะ พี่หญิงใหญ่ นั่นเป็นอนุหลินที่วางแผนเพียงคนเดียว ข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยเจ้าค่ะ”“หลินจาวหนิง ข้าดูเป็นคนโง่เพียงนั้นเชียวหรือ แต่ก่อนเจ้าตาย ก็ควรรู้ความจริงบางอย่างเสียหน่อย ที่เซียวเฉิงยวนเข้าหาเจ้านั้น แท้จริงเขาไม่ได้รักเจ้าเลย เขาคิดว่าเจ้าสนิทสนมกับท่านยาย แล้วจะได้รับมอบกองกำลังลับในมือท่านยาย เขาต้องการคนพวกนั้นเพื่อตัวเขาเอง ส่วนเจ้าก็แค่คนที่ติดร่างแหไปกับเขาเท่านั้น เรียกว่าอะไรนะ อ๋อ! เสียตัวฟรีแล้วยังต้องมาตายฟรีอีก”นางเอ่ยจบก็หัวเราะอีกฝ่ายอย่างขบขัน ทำเอาหญิงสาวหน้าดำหน้าแดงสลับกันไปมาจนมองแทบไม่ทัน“เจ้า!!! นังหญิงสารเลว! เจ้าก็แค่สตรีที่ถูกสามีหย่า! ยังทำมาเป็นลอยหน้าลอยตา เจ้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้ยังจะมีบุรุษใดมาสู่ขอเจ้าอีกงั้นหรือ! หึ! รอเป็นหญิงเทื่อขึ้นคานไปเถอะ จนตายเจ้าก็ไม่มีวาสนาได้สัมผัสหรอก ว่าความรักฉันสามีภรรยาที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!!”ด้วยความโกรธหลินจาวหนิงจึงสบถด่าออกมาสุดเสียง ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำจนดูน่ากลัว ราวกับวิญญาณอ
ตอนที่ 21ให้มันอกแตกตายกันไปข้างเสียงขยับกายดังขึ้น พร้อมกับร่างของเขาที่พุ่งมาเกาะลูกกรงไว้แน่นจนเห็นเอ็นที่ข้อมือ“เสิ่นจือเวยเจ้ามาช่วยพี่ใช่หรือไม่! เจ้าก็รู้ว่าพี่ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องพวกนั้น เป็นคนตระกูลเซียวพวกนั้นที่วางแผนลับหลัง ทำเรื่องสกปรกแล้วโยนความผิดมาที่พี่ เจ้าต้องขอให้ท่านพ่อตาช่วยพี่นะ!!”“.....”“หากพี่รอดออกไปได้พี่สาบาน ว่าชั่วชีวิตนี้จะมีเพียงเจ้าเป็นฮูหยิน คนเดียวของพี่ นะจือเวย ที่ผ่านมาพี่หลงผิดไปชั่วขณะหลงใหลมัวเมากับมารยาสตรีจนละเลยเจ้าไป ตอนนี้พี่กลับใจได้แล้ว พี่รู้แล้วว่าในใจพี่มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้น ไม่อาจให้ใครอื่นมาแทนที่ได้!!”อุแหวะ!!!!นางฟังคำหวานที่ช่วยเลียนหูพวกนี้แล้วรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมากระทันหัน จึงหันไปทำท่าโก่งคอ จนเขาร้อนรนรีบถามนางใหญ่“เสิ่นจือเวยเจ้าเป็นอะไร ไม่สบายงั้นหรือ หรือเจ้าท้อง! เจ้าท้องกับผู้ใดกัน!!!” เขาตกใจสุดขีด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธขึงเมื่อคิดว่านางสวมหมวกเขียวให้เขา“ข้าไม่ได้ป่วยหรือท้องหรอกเจ้าคะ แค่รู้สึกเลี่ยนกับคำพูดชวนฝันของท่านเท่านั้น ท่านไม่สงสัยหรือว่าเหตุใดตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้ คงไม่คิดจริงหรอกนะ
ตอนที่ 20ผลของการกระทำวันนั้นหลินจาวหนิงกลับจวนก็ตรงไปหามารดาทันที พร้อมกับเค้นถามเอาความจริงให้กระจ่าง“เจ้าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนกัน!!” หลินมู่หลานหันมาตวาดใส่บุตรสาวเสียงสั่น“ท่านแม่เพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่ แล้วข้าเป็นลูกของผู้ใดกันแน่!” หญิงสาวเห็นอาการมารดาก็เข้าใจได้ทันที ว่าที่ท่านกั๋วกงเอ่ยมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง“หนิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เรื่องนี้จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อชื่อเสียงเจ้าแน่ และที่สำคัญไม่สามารถให้ท่านโหวรู้ได้เด็ดขาด!!”“ยังจะปิดเขาได้อีกหรือ คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกจากปากท่านกั๋วกง และเกิดขึ้นที่หน้าจวนกั๋วกง คนคงได้ยินกันทั่วและเอาไปพูดกันสนุกปากแล้ว!”“แม่จะให้คนไปปิดข่าวเดี๋ยวนี้! เจ้าสบายใจเถอะ นั่งก่อนนะเด็กดี เจ้าอยากรู้เรื่องใดแม่จะบอกเจ้าเอง”หลินมู่หลานประคองบุตรสาวให้นั่งลง แล้วรีบรินชาให้ดื่มเพื่อดับความโกรธในใจ แต่ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้คุยสิ่งใดกัน ก็มีบ่าววิ่งพราดเข้ามาในห้อง“แย่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง!! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!!”“เกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้ารีบพูดมา” หลินจาวหนิงรีบเอ่ย“คนลือกันว่าอนุหลินคบชู้กับอดีตพ่อบ้านจ
ตอนที่ 19อยากขายหน้าไม่จบสิ้นเอง“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ช่างดีกับข้ายิ่งนัก” เสิ่นจาวหนิงกอดมารดาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“หนิงเอ๋อร์ เจ้าร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะ พอแล้ว ๆ ให้ท่านแม่ยายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าได้ให้คนจัดเตรียมเรือนไว้ให้แล้ว”เขาเอ่ยพลางเช็ดน้ำตาให้หญิงคนรัก เพื่อนางแล้วเขายอมได้ทุกอย่าง และแน่นอนว่าฮูหยินเอกของเขาต้องมีนามว่าเสิ่นจาวหนิงเท่านั้น! เสิ่นจาวหนิงพามารดากลับเรือนที่เตรียมไว้ แม้ไม่ใช่เรือนที่ใหญ่โตอะไร แต่ก็นับว่ากว้างกว่าเรือนอนุในจวนกั๋วกงพอสมควร พอได้เห็นเช่นนี้ หลินมู่หลานก็ยิ่งเชื่อว่าบุตรสาวได้รับความรักจากท่านโหวมาก“แม่ตัดสินใจไม่ผิดจริง ๆ ที่วันนั้นให้เจ้าเข้าหาท่านโหว” ผู้เป็นมารดาเอ่ยพลางเดินดูดอกไม้ในลานกว้างอย่างมีความสุข“ท่านแม่คิดถูกแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ตอนนี้สถานะของข้าต่ำต้อยนัก เป็นเพียงอนุของเขาเท่านั้น หากจะขึ้นเป็นฮูหยินเอก ข้าต้องมีชื่อเป็นคนจวนกั๋วกง แต่กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นก่อน ท่านแม่ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ”คนเป็นบุตรสาวร้อนใจจนไม่อาจปั้นหน้ายิ้มแย้มได้อีกต่อไป เพราะเรื่องนี้สำคัญและใหญ่หลวงสำหรับนางนัก ทั้งหมดก็เป็นเพรา







