Se connecterตอนที่ 11
ฮูหยินผู้มีคุณธรรมควรค่าแก่การยกย่อง 2 เดือนต่อมา ตั้งแต่วันนั้นนางก็แสร้งล้มป่วยจนลุกไม่ขึ้น หมอมากมายในเมืองหลวงต่างถูกตามตัวมารักษานาง แต่ทุกคนบอกแค่ว่านางร่างกายอ่อนแอ แล้วจัดยาให้เท่านั้น ท่านโหวรู้ข่าวก็เป็นเดือดเป็นร้อน ประกาศออกไปว่าใครที่สามารถรักษานางให้หายได้ จะมีรางวัลให้อย่างงาม มารดากับพี่ชายของนางวนเวียนเข้าออกจวนโหวเป็นว่าเล่น ชาวเมืองต่างเอาไปพูดกันว่านางช่างอาภัพนัก มีสามีดีแต่ตัวเองกลับไร้วาสนา ร่างกายอ่อนแอ แต่ถึงอย่างนั้นท่านโหวก็ยังเอาใจใส่ไม่ขาด กระทั่งวันนี้ที่นางเห็นว่าถึงเวลาเหมาะสมแล้ว จึงได้เรียกท่านโหวเข้ามาคุยเป็นการส่วนตัว “น้องหญิงเจ้ามีเรื่องใดจะคุยกับพี่งั้นหรือ ถึงได้ให้คนไปตามพี่มากระทันหันเช่นนี้” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนใจ วันนี้เขาไม่ได้ออกไปค่ายทหาร เพราะอ้างว่าขอลามาอยู่เป็นเพื่อนนาง แต่ความจริงเขาต้องการอยู่กับเสิ่นจาวหนิงที่ถูกพาตัวมาช่วยดูแลนางในจวนต่างหาก เมื่อเดือนก่อนนางขอให้มารดาพาตัวเสิ่นจาวหนิงมาอยู่เป็นเพื่อนและดูแลนางในจวนโหว อีกฝ่ายก็เต็มใจมา แถมยังทำเกินหน้าที่น้องภรรยาไปหลายอย่าง แต่นางก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เพื่อเปิดทางให้แก่พวกเขาได้เผยแผนการชั่วออกมา “ท่านโหว ข้าขอถามท่านตามตรง ท่านรู้สึกเช่นไรกับน้องสามของข้าหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยถามเสียงแผ่วเบาเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง “เหตุใดเจ้าถามเช่นนี้ พี่จะรู้สึกอะไรกับนางได้ นอกจากน้องสาวคนหนึ่ง เจ้าอย่าคิดมากเลย ที่นางช่วยทำนั่นนี่คงคิดจะช่วยแบ่งเบาเจ้าเท่านั้น” เขาเอ่ยปลอบเสียงหวาน เพื่อต้องการให้นางสบายใจและไม่ต้องคิดมาก แต่นางแทบจะอาเจียนเอาอาหารที่เพิ่งทานเข้าไปกลับออกทางเก่า ช่างปากหวานเสียจริง หากนางไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง คงหลงเชื่อบุรุษสารเลวผู้นี้ไปแล้ว “ข้ากับท่านแม่ได้คุยกัน ว่าน้องสามถึงวัยออกเรือนแล้ว เดิมทีข้าเห็นนางใช้ได้และเข้ากับท่านพี่ได้ดี จึงคิดจะรับนางเป็นอนุให้ท่านพี่ แต่ถ้าท่านพี่ปฏิเสธเช่นนี้ ข้าคงต้องบอกให้ท่านแม่หาบุรุษอื่นที่ดีให้นางแล้ว บุตรสาวอนุไม่สู้คนเช่นน้องสาม แต่งไปจวนอื่นก็คงไม่พ้นถูกคนอื่นรังแกแน่ เห้อ!!!” นางแสร้งทำเป็นถอนหายใจ แต่ก็แอบมองสีหน้าเขาอยู่ตลอด จึงเห็นชัดเจนว่าเขาดูตกใจเพียงใด ยามนางเอ่ยว่าจะให้เสิ่นจาวหนิงแต่งงานออกไปกับชายอื่น “ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็ไม่อยากทำผิดต่อเจ้า ยิ่งเจ้าดีเพียงนี้ข้าจะหักใจรับอนุเข้าจวนมาทำให้เจ้าเสียใจได้อย่างไร” เขาเอ่ยพลางลูบหัวนางพลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “ข้ารู้ว่าร่างกายตัวเองไม่ค่อยแข็งแรง เกรงว่าจะมีทายาทสืบสกุลให้ท่านไม่ได้ จึงได้คิดเผื่อท่านเอาไว้แล้ว น้องสามก็เป็นน้องสาวของข้า รับนางเป็นอนุก็เพื่อให้นางช่วยแบ่งเบาการปรนนิบัติท่านพี่ในส่วนที่ข้าทำไม่ได้ อีกอย่างเป็นนางก็ยังไว้ใจได้กว่าคนอื่น ท่านพี่ถือว่าทำเพื่อข้าเถอะนะเจ้าคะ ข้าขอร้อง” นางอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ พร้อมแอบหยิกขาตัวเองเพื่อให้น้ำตาคลอเบ้า จะได้ดูสมจริง “เห้อ! ก็ได้ ๆ เจ้าปรึกษากับฮูหยินใหญ่เสิ่นเถอะ ได้ความอย่างไรก็ให้พ่อบ้านกับเหล่าผู้ดูแลแต่ละฝ่ายจัดการต่อ” เขาทำเป็นรับปากอย่างลำบากใจ ทั้งที่ความจริงในใจเขาลิงโลดจนแทบลุกมากระโดดโลดเต้นแล้ว อยู่ ๆ ก็ได้รับหนิงเอ๋อร์เข้าจวนโดยไม่ต้องวางแผนอะไรให้ยุ่งยาก จากนี้ก็แค่รอเวลาอีกสักหน่อย ค่อยให้หญิงสาวจากไปอย่างสงบ ก่อนจะใช้ข้ออ้างว่าเสิ่นจือเวยสั่งเสียไว้ ว่าต้องการให้น้องสาวต่างมารดาขึ้นเป็นฮูหยินเอกแทนตน แค่นี้เรื่องก็ง่ายแล้ว! นางเรียกมารดามาคุยเป็นการส่วนตัว พอได้ยินที่นางพูด มารดาก็ตาโตตกใจเตรียมต่อว่านางทันที “ท่านแม่ฟังข้าก่อน! เรื่องนี้มีเงื่อนงำบางอย่างอยู่ ข้าอยากให้ท่านแม่เล่นตามแผนข้าไปก่อนเจ้าค่ะ” คำพูดของนางทำให้มารดามองตาเขียวปัด ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรง ๆ เหมือนกำลังพยายามยอมรับที่นางบอก “เจ้าวางแผนใดไว้กันแน่ แล้วเรื่องที่แสร้งป่วยให้คนในจวนกั๋วกงวิ่งวุ่นกันนี่อีก หากรู้ว่าเป็นแผนเล่นสนุกของเจ้า แม่จะตีเจ้าให้ตายเสียตรงนี้เลยคอยดู!!” ฮูหยินใหญ่จวนกั๋วกงคาดโทษบุตรสาว “ท่านแม่อย่าเพิ่งโกรธลูกเลยเจ้าค่ะ ข้าก็กำลังจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ท่านแม่ฟังนี้อย่างไรเล่าเจ้าค่ะ” นางเอ่ยพลางเข้าไปออดอ้อนมารดา ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้มารดาฟังตั้งแต่ต้น พอมารดาได้ฟังจบก็ใบหน้าแดงก่ำ ตัวสั่นเทาขึ้นมาทันที “สารเลว!!! มันเป็นใครกันถึงกล้าวางแผนกับบุตรสาวจวนกั๋วกงเช่นนี้ แม่จะไปบอกพ่อเจ้าให้มาจัดการมันเดี๋ยวนี้!!” “ช้าก่อนเจ้าค่ะท่านแม่! ข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีคนคอยชักใยเบื้องหลังแน่ ไม่สู้เรารอเวลาจัดการทีเดียว จะได้กำจัดทั้งรากเหง้าไปเลยไม่ดีกว่าหรือ อีกอย่างเขาคิดว่าแผนของเขากำลังไปได้ดี ไม่ได้เอะใจเลยสักนิด ข้าอยากทำให้เขารู้ซึ้งว่ายามที่ตกจากที่สูงนั้นเป็นเช่นไรเจ้าค่ะ” นางห้ามปรามมารดา และอธิบายให้เข้าใจคราว ๆ ว่าจะเดินหมากเช่นไรต่อ มารดาจึงยอมให้บุตรสาวอนุอย่างเสิ่นจาวหนิงได้เข้าจวนโหวอย่างจำใจ พอเรื่องนี้ถูกประกาศออกไป ผู้คนในเมืองหลวงก็นินทากันทั่ว ซึ่งไม่พ้นเรื่องที่นางคิดเอาไว้เท่าไหร่นัก บางคนก็บอกว่านางเป็นคนมีคุณธรรม คิดเผื่อสามี ตัวเองล้มป่วยร่างกายไม่แข็งแรงก็รับอนุให้สามีเองเลย ไม่ต้องรอให้สามีร้องขอ แต่บางคนก็ว่าจวนโหวบ้าไปแล้ว แต่ภรรยาได้ยังไม่ถึงปีกลับรับอนุเข้าจวน เรื่องเช่นนี้ในเมืองหลวงมีใครเขาทำกันบ้าง แต่บางคนก็ออกแนวอิจฉาท่านโหวที่ได้บุตรสาวจวนกั๋วกงทั้งคนพี่และคนน้อง แต่ไม่ว่าจะเอ่ยเช่นไรกัน พวกเขาก็ยังบอกว่าท่านโหวเซียวมีวาสนานักที่ได้ภรรยาดีเช่นนี้ จวนโหว ณ เรือนตะวันออก หลังจากที่เรื่องนี้แพร่ออกไป เจ้าตัวอย่างเสิ่นจาวหนิงก็มาขอพบนาง แต่นางยังไม่อยากเจอเลยให้คนไปแจ้งว่าหลับอยู่ พออีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ดึงดันจะรอ สาวใช้ของนางเลยพาอีกฝ่ายไปรอที่ห้องข้างแทน “ท่านโหว เรื่องที่พี่หญิงพูดนั้นเป็นเรื่องจริงใช่หรือไม่เจ้าคะ หรือว่าข้ากำลังฝันไปกันแน่” เสียงหวานของสตรีดังขึ้นในห้อง ที่ยามนี้ไม่มีใครอยู่ นอกจากน้องสามของฮูหยินน้อย “นางเอ่ยปากกับข้าเอง และเป็นคนคุยกับฮูหยินใหญ่กั๋วกงว่าต้องการให้เจ้ามาเป็นอนุข้า เจ้าก็อดทนหน่อย ทำดีกับนางให้มาก นางจะได้ตายใจ เมื่อถึงเวลาข้าจะส่งนางไปด้วยมือของข้าเอง และแต่งตั้งเจ้ามาแทนที่ของนางอย่างสมเกียรติ” เสียงทุ้มของบุรุษดังขึ้นบ้าง นี่เป็นเสียงของท่านโหว ที่มาอยู่ในห้องข้างแห่งนี้ตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ นางกับสาวใช้ทั้งสองมาแอบฟังได้ครู่หนึ่งแล้ว พอได้ยินคำพูดน่าไม่อายพวกนั้น นางก็แอบสมเพชตัวเองที่เกือบเคยมอบความรักและความภักดีให้บุรุษผู้นี้ หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ นางสู้เอาความรู้สึกพวกนั้นไปมอบให้สุนัขข้างถนนยังดีเสียกว่า!! “ข้าจะอดทนให้มากเจ้าค่ะ แต่ว่ากำยานพวกนั้นถูกจุดไว้ตลอดเวลา ข้าก็อยู่กับนางด้วยมันจะไม่กระทบข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ” เสิ่นจาวหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล “ไม่หรอก เจ้าเข้าไปอยู่กับนางเพียงชั่วครู่เท่านั้นหาได้อยู่ด้วยตลอดเวลาเสียหน่อย แต่หลังจากที่เจ้าเข้ามาเป็นอนุแล้ว เจ้าต้องห่างนางให้มาก เพราะข้าจะเพิ่มปริมาณยาในกำยานของนาง หากเจ้ายังอยู่ใกล้อาจจะได้รับผลกระทบเอาได้” เขาเอ่ยโดยไม่เกรงกลัวว่าจะมีใครมาแอบฟัง ราวกับมั่นใจหนักหนาว่าคนในเรือนนี้ไม่มาสนใจพวกเขาหรอก พวกเขาคงคิดว่านางกลายเป็นผักนอนเน่าอยู่บนเตียงไปแล้วกระมั้ง!!ตอนที่ 24หวนกลับมาพบกันอีกครั้งบทส่งท้าย จวนตระกูลเสิ่นสตรีในอาภรรณ์มงคลสีแดงสดนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง เครื่องประดับทองคำและหยก ประดับอยู่บนเรือนผลดำขลับอย่างวิจิตรมงกุฎหงส์ซึ่งประดับด้วยไข่มุกเม็ดงามนับร้อย ส่องประกาบรับแสงอาทิตย์จนคนรอบข้างแสบตานางนั่งมองตัวเองแล้วอดที่จะนึกถึงเรื่องในวันวานไม่ได้ บุรุษที่นางตัดใจไปแล้ว ใครจะคิดว่าสวรรค์กลับส่งเขากลับมาอีกครั้งทำให้นางได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ความเอาใจใส่ ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ค่อย ๆ ละลายกำแพงที่นางก่อขึ้นจนหมดจดนับว่านางโชคดีจริง ๆ ที่ได้เขากลับคืนมาเช่นนี้“พระชายาได้เวลาแล้วเพคะ” หงซิ่ว สาวใช้คนสนิทของนางเอ่ยขึ้น ทำให้นางหลุดจากภวังค์นางค่อย ๆ ยื่นมือออกไปให้สาวใช้ประคอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เมื่อมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง นางก็พลันนึกถึงคำถามและข่าวลือในเมืองหลวงก่อนหน้านี้ขึ้นมาเหตุใดนางเลือกแต่งให้ฟู่ชินอ๋อง ทั้งที่เขาอัปลักษณ์จนผู้ใดเห็นเป็นต้องหวาดผวาจนไม่เป็นอันใช้ชีชิตเช่นนั้นบางคนคิดว่านางถูกบังคับ บางคนคิดว่านางเห็นแก่ฐานะและอำนาจ แต่บางคนถึงกับกล่าวหาว่านางไม่มีทางเลือกอื่น จึง
ตอนที่ 23หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง“ยังโชคดีที่ท่านรอดมาได้ แถมได้รับความทรงจำกลับมา นับว่าสวรรค์ยังเมตตาแล้วเพคะ”หลังจากที่ข่าวการตายของเขามาถึง หลังจากนั้นสองปีทัพจากแดนใต้ก็ได้รับชัยชนะ ฝ่าบาทได้ประทานยศชินอ๋องแก่หลานชายตัวจริง แต่นางไม่ได้ใส่ใจ เพราะตอนนั้นเพิ่งได้กองกำลังลับจากท่านยาย จึงต้องจัดระเบีบยหลายอย่าง ๆ ใหม่อีกอย่างคนก็ลือกันว่าเขาโหดเหี้ยม ไม่ไว้หน้าผู้ใด ขนาดมารดาแท้ ๆ หาสตรีให้ยังถูกเขาด่าจนหนีไปบวชชี คนเช่นนี้นางยิ่งไม่อยากสุงสิง จึงพยายามอยู่ให้ห่างเขาที่สุด ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่นางรักมาตลอด“และโชคดีมาก ที่เจ้าหย่ากับชายไม่เอาไหนคนนั้น เวยเวย เจ้าจำสัญญาก่อนที่ข้าจะไปออกรบได้หรือไม่”เขาเอ่ยพร้อมกับเอามือของนางไปกุมไว้ หัวใจดวงน้อยของนางเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง สัญญานั้นนางไม่คิดว่าจะได้เกิดขึ้นอีกแล้วด้วยซ้ำ“จำได้เจ้าค่ะ”“ข้าขอโทษเจ้าด้วยที่ปล่อยให้เจ้ารอนานเพียงนี้ ข้าไม่เอาไหนจนลืมเจ้าไปหลายปี ยามนี้ข้าจำได้ทุกอย่างแล้ว จึงขอทำตามสัญญาที่เคยให้สตรีที่เป็นดั่งดวงใจไว้ แต่งงานกับข้านะเวยเวย”ดวงตาคมเข้มทอประกายราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้าในยามราตรี มันเต็มไปด้วยความรั
ตอนที่ 22คนที่รอมานานอีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักแล้วผงะถอยหลังไปพอสมควร สายตาที่มองนางนั้นเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี“จะ เจ้า พะ พี่หญิงใหญ่ นั่นเป็นอนุหลินที่วางแผนเพียงคนเดียว ข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยเจ้าค่ะ”“หลินจาวหนิง ข้าดูเป็นคนโง่เพียงนั้นเชียวหรือ แต่ก่อนเจ้าตาย ก็ควรรู้ความจริงบางอย่างเสียหน่อย ที่เซียวเฉิงยวนเข้าหาเจ้านั้น แท้จริงเขาไม่ได้รักเจ้าเลย เขาคิดว่าเจ้าสนิทสนมกับท่านยาย แล้วจะได้รับมอบกองกำลังลับในมือท่านยาย เขาต้องการคนพวกนั้นเพื่อตัวเขาเอง ส่วนเจ้าก็แค่คนที่ติดร่างแหไปกับเขาเท่านั้น เรียกว่าอะไรนะ อ๋อ! เสียตัวฟรีแล้วยังต้องมาตายฟรีอีก”นางเอ่ยจบก็หัวเราะอีกฝ่ายอย่างขบขัน ทำเอาหญิงสาวหน้าดำหน้าแดงสลับกันไปมาจนมองแทบไม่ทัน“เจ้า!!! นังหญิงสารเลว! เจ้าก็แค่สตรีที่ถูกสามีหย่า! ยังทำมาเป็นลอยหน้าลอยตา เจ้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้ยังจะมีบุรุษใดมาสู่ขอเจ้าอีกงั้นหรือ! หึ! รอเป็นหญิงเทื่อขึ้นคานไปเถอะ จนตายเจ้าก็ไม่มีวาสนาได้สัมผัสหรอก ว่าความรักฉันสามีภรรยาที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!!”ด้วยความโกรธหลินจาวหนิงจึงสบถด่าออกมาสุดเสียง ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำจนดูน่ากลัว ราวกับวิญญาณอ
ตอนที่ 21ให้มันอกแตกตายกันไปข้างเสียงขยับกายดังขึ้น พร้อมกับร่างของเขาที่พุ่งมาเกาะลูกกรงไว้แน่นจนเห็นเอ็นที่ข้อมือ“เสิ่นจือเวยเจ้ามาช่วยพี่ใช่หรือไม่! เจ้าก็รู้ว่าพี่ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องพวกนั้น เป็นคนตระกูลเซียวพวกนั้นที่วางแผนลับหลัง ทำเรื่องสกปรกแล้วโยนความผิดมาที่พี่ เจ้าต้องขอให้ท่านพ่อตาช่วยพี่นะ!!”“.....”“หากพี่รอดออกไปได้พี่สาบาน ว่าชั่วชีวิตนี้จะมีเพียงเจ้าเป็นฮูหยิน คนเดียวของพี่ นะจือเวย ที่ผ่านมาพี่หลงผิดไปชั่วขณะหลงใหลมัวเมากับมารยาสตรีจนละเลยเจ้าไป ตอนนี้พี่กลับใจได้แล้ว พี่รู้แล้วว่าในใจพี่มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้น ไม่อาจให้ใครอื่นมาแทนที่ได้!!”อุแหวะ!!!!นางฟังคำหวานที่ช่วยเลียนหูพวกนี้แล้วรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมากระทันหัน จึงหันไปทำท่าโก่งคอ จนเขาร้อนรนรีบถามนางใหญ่“เสิ่นจือเวยเจ้าเป็นอะไร ไม่สบายงั้นหรือ หรือเจ้าท้อง! เจ้าท้องกับผู้ใดกัน!!!” เขาตกใจสุดขีด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธขึงเมื่อคิดว่านางสวมหมวกเขียวให้เขา“ข้าไม่ได้ป่วยหรือท้องหรอกเจ้าคะ แค่รู้สึกเลี่ยนกับคำพูดชวนฝันของท่านเท่านั้น ท่านไม่สงสัยหรือว่าเหตุใดตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้ คงไม่คิดจริงหรอกนะ
ตอนที่ 20ผลของการกระทำวันนั้นหลินจาวหนิงกลับจวนก็ตรงไปหามารดาทันที พร้อมกับเค้นถามเอาความจริงให้กระจ่าง“เจ้าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนกัน!!” หลินมู่หลานหันมาตวาดใส่บุตรสาวเสียงสั่น“ท่านแม่เพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่ แล้วข้าเป็นลูกของผู้ใดกันแน่!” หญิงสาวเห็นอาการมารดาก็เข้าใจได้ทันที ว่าที่ท่านกั๋วกงเอ่ยมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง“หนิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เรื่องนี้จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อชื่อเสียงเจ้าแน่ และที่สำคัญไม่สามารถให้ท่านโหวรู้ได้เด็ดขาด!!”“ยังจะปิดเขาได้อีกหรือ คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกจากปากท่านกั๋วกง และเกิดขึ้นที่หน้าจวนกั๋วกง คนคงได้ยินกันทั่วและเอาไปพูดกันสนุกปากแล้ว!”“แม่จะให้คนไปปิดข่าวเดี๋ยวนี้! เจ้าสบายใจเถอะ นั่งก่อนนะเด็กดี เจ้าอยากรู้เรื่องใดแม่จะบอกเจ้าเอง”หลินมู่หลานประคองบุตรสาวให้นั่งลง แล้วรีบรินชาให้ดื่มเพื่อดับความโกรธในใจ แต่ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้คุยสิ่งใดกัน ก็มีบ่าววิ่งพราดเข้ามาในห้อง“แย่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง!! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!!”“เกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้ารีบพูดมา” หลินจาวหนิงรีบเอ่ย“คนลือกันว่าอนุหลินคบชู้กับอดีตพ่อบ้านจ
ตอนที่ 19อยากขายหน้าไม่จบสิ้นเอง“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ช่างดีกับข้ายิ่งนัก” เสิ่นจาวหนิงกอดมารดาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“หนิงเอ๋อร์ เจ้าร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะ พอแล้ว ๆ ให้ท่านแม่ยายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าได้ให้คนจัดเตรียมเรือนไว้ให้แล้ว”เขาเอ่ยพลางเช็ดน้ำตาให้หญิงคนรัก เพื่อนางแล้วเขายอมได้ทุกอย่าง และแน่นอนว่าฮูหยินเอกของเขาต้องมีนามว่าเสิ่นจาวหนิงเท่านั้น! เสิ่นจาวหนิงพามารดากลับเรือนที่เตรียมไว้ แม้ไม่ใช่เรือนที่ใหญ่โตอะไร แต่ก็นับว่ากว้างกว่าเรือนอนุในจวนกั๋วกงพอสมควร พอได้เห็นเช่นนี้ หลินมู่หลานก็ยิ่งเชื่อว่าบุตรสาวได้รับความรักจากท่านโหวมาก“แม่ตัดสินใจไม่ผิดจริง ๆ ที่วันนั้นให้เจ้าเข้าหาท่านโหว” ผู้เป็นมารดาเอ่ยพลางเดินดูดอกไม้ในลานกว้างอย่างมีความสุข“ท่านแม่คิดถูกแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ตอนนี้สถานะของข้าต่ำต้อยนัก เป็นเพียงอนุของเขาเท่านั้น หากจะขึ้นเป็นฮูหยินเอก ข้าต้องมีชื่อเป็นคนจวนกั๋วกง แต่กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นก่อน ท่านแม่ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ”คนเป็นบุตรสาวร้อนใจจนไม่อาจปั้นหน้ายิ้มแย้มได้อีกต่อไป เพราะเรื่องนี้สำคัญและใหญ่หลวงสำหรับนางนัก ทั้งหมดก็เป็นเพรา







