LOGINตอนที่ 15
ความจริงย่อมรู้อยู่แก่ใจ เซียวเฉิงยวนได้ยินที่พ่อตาถาม ก็เหมือนจะได้สติกลับคืนมา เขารีบเข้ามาคุกเข่าตรงหน้านาง มือก็กอบกุมมือของนางไว้แน่น “น้องหญิง พี่ผิดเองที่ไม่ตรวจสอบให้รอบคอบ จนทำให้คนในจวนวางแผนร้ายกับเจ้าได้เช่นนี้ กลับไปพี่จะจัดการสอบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่าง จะคืนความเป็นธรรมให้แก่เจ้าแน่นอน ท่านพ่อตาขอได้โปรดให้โอกาสเขยผู้นี้อีกสักครั้งเถิด ต่อไปข้าจะไม่ให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีกแน่นอนขอรับ!!!” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเว้าวอนอย่างคนรู้สึกผิด แต่นางรู้ดี เขากำลังกลัวความจริงปรากฏต่างหาก “ไม่ต้องลำบากท่านโหวหรอก สอบสวนมันตรงนี้แหละ เมื่อครู่คนของข้าจับตัวบ่าวผู้นี้ได้ มันทำลับ ๆ ล่อ ๆ จะหนีออกจากจวน เจ้าปกปิดสิ่งใดไว้ จงสารภาพมาเสีย!!!” พี่ชายใหญ่ของนางเข้าไปกระชากคอเสื้อบ่าวผู้นั้น แล้วเหวี่ยงไปยังแทบเท้าเซียวเฉิงยวน “ขะ ข้า ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด พวกท่านรังแกคนชัด ๆ ท่านโหวช่วยบ่าวด้วย บ่าวกำลังจะกลับจวนไปเอาของให้ท่านโหว แต่กลับถูกคนของคุณชายใหญ่เสิ่นใช้กำลังจับตัวมาขอรับ!!!” บ่าวผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก พร้อมกับคลานเข้าไปหลบหลังเจ้านายอย่างหวาดกลัว “เจ้าแน่ใจหรือว่าความผิดที่เจ้าทำ จวนโหวจะคุ้มกะลาหัวเจ้าได้ คิดให้ดีนะ!” บิดาของนางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงไม่ได้กดดันหรือข่มขู่แต่อย่างใด ทำเอาบ่าวผู้นั้นแอบโผล่หน้าออกมามองอย่างลังเล “เหลวไหล! คุณชายใหญ่เสิ่นทำเกินไปหรือไม่ เขาเป็นคนของข้า ข้าแค่ให้เขาออกไปจัดการธุระให้ แต่ท่านกลับใช้กำลังบังคับคนมา แถมยังใส่ร้ายว่าทำความผิดอีก คุณชายใหญ่ที่มีชาติตระกูลดีเขาทำกันเช่นนี้หรือ!!” เซียวเฉิงยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะบ่าวผู้นี้เป็นคนสนิทของเขาเอง และทุกเรื่องล้วนเป็นคนผู้นี้ที่ไปจัดการให้เขา “ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง เจ้าก็น่าจะรู้หัวอกคนเป็นบิดา ว่ารู้สึกเช่นไรที่ต้องเห็นบุตรสาวไม่ได้รับความเป็นธรรม” ท่านกั๋วกงเอ่ยถึงเรื่องครอบครัว เพราะบุตรสาวเคยบอกว่าบ่าวผู้นี้มีครอบครัวแล้ว และเขาก็กำลังมีบุตรสาววัยห้าขวบด้วย บ่าวผู้นั้นเหมือนสำนึกบางอย่างได้ จึงได้คลานออกมา เซียวเฉิงยวนเห็นเช่นนั้นก็ตื่นตระหนกในใจ และพยายามห้ามไว้ แต่ก็ไม่เป็นผล “บ่าวยอมสารภาพความจริงทุกอย่าง เพียงท่านกั๋วกงเมตตาครอบครัวของบ่าวด้วยขอรับ” “ซ่งเจ่อ เจ้าคิดจะทำอะไร! เจ้าจะใส่ร้ายเจ้านายตัวเองหรือ!!!” เซียวเฉิงยวนรีบพูดดัก แต่บ่าวผู้เคยภักดีไม่แม้แต่จะสบตาสักนิด “ข้ารับปาก หากเรื่องที่เจ้าพูดมาเป็นความจริง เมื่อเจ้าเข้ารับโทษข้าจะดูแลครอบครัวเจ้าแทนเจ้าเอง” ท่านกั๋วกงรับปากเสียงหนักแน่น เซียวเฉิงยวนกำมือแน่น เขาไม่คิดว่าบ่าวที่ไว้ใจจะทรยศเขาเช่นนี้ รู้อย่างนี้เขาคงจัดการมันไปนานแล้ว “ความจริงท่านโหวได้รับกำยานที่ฝ่าบาทพระราชทานให้จริงขอรับ แต่ว่าเพื่อต้องการวางแผนให้ฮูหยินน้อยล้มป่วย เขาได้ให้บ่าวนำกำยานนั่นไปส่งที่ตรอกทางตะวันตก เพื่อเพิ่มส่วนผสมบางอย่าง แล้วค่อยนำไปมอบให้ หลักฐานก็คือตั๋วเงินห้าสิบตำลึงที่จ่ายไป หากไปตรวจสอบก็น่าจะรู้ขอรับ” บ่าวผู้นั้นยอมสารภาพ แต่คนที่กำลังตกเป็นคนผิดย่อมไม่ยอมรับง่าย ๆ เขาตวาดสวนกลับขึ้นมาทันที “เหลวไหล!! ข้าไปทำสิ่งใดให้เจ้าไม่พอใจ เจ้าถึงได้ใส่ร้ายข้าที่เป็นเจ้านายเช่นนี้!!!” “นั่นสิ เจ้าเป็นบ่าวรับใช้ใกล้ชิดท่านโหวมาหลายปี คิดขายนายกินเช่นนี้ ใช้ได้หรือ!!!” เสียงฮูหยินผู้เฒ่าเซียวดังขึ้น ก่อนที่หญิงชราจะเดินมาหยุดท่ามกลางกลุ่มคนที่กำลังเถียงกัน “ฮูหยินผู้เฒ่า ในฐานะบิดา ข้าน้อยเพียงต้องการทำในสิ่งที่ถูกต้องขอรับ” บ่าวผู้นั้นตอบทั้งที่ยังก้มหน้าหมอบต่ำแนบพื้น เหมือนเตรียมใจรอรับโทษของตัวเองแล้ว “ต่ำช้านัก!! ใครก็ได้เอาบ่าวสารเลวนี่ไปโบยให้ตาย!!!” ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวโกรธจนตวาดลั่นขึ้นมาทันที “ช้าก่อนเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าทำเช่นนี้คิดปกปิดความผิดให้หลานชายหรือ สังหารพยานโทษทางกฎหมายบอกไว้ว่าต้องถูกโบยสามสิบไม้ ปรับเงินและเนรเทศห้ามเข้าเมืองหลวงหรือเมืองนั่น ๆ ตลอดชีวิต ฮูหยินผู้เฒ่าอยากใช้ชีวิตบั่นปลายที่นอกบ้านหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยแทรกขึ้น ทำเอาหญิงชราสูดหายใจเข้าออกลึก ๆ อย่างระงับโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก “จือเวยข้าไม่ได้ทำเช่นที่บ่าวชั่วผู้นี้กล่าวหาเลยนะ เจ้าเชื่อข้าใช่หรือไม่” เซียวเฉิงยวนรีบเอ่ยกับนาง แต่นางสะบัดมือเขาทิ้งแล้วหันไปสบตากับเขาตรง ๆ “เซียวเฉิงยวน ข้าขอถามท่านในฐานะภรรยาที่แต่งเข้าจวนท่านอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ที่ท่านวางยาข้าเพราะต้องการให้เสิ่นจาวหนิงมาแทนที่ข้าใช่หรือไม่” น้ำเสียงที่นางใช้ถามเขาราบเรียบ เย็นชา จนเขาชะงักไปครู่หนึ่ง คงไม่คิดว่าอยู่ ๆ นางจะถามเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาสินะ “เจ้า เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน ความจริงใจที่ข้ามีให้เจ้า เจ้าล้วนรู้ดีทุกอย่าง ส่วนเสิ่นจาวหนิงก็เป็นเจ้าเองที่ดึงดันจะรับเข้าจวนมาให้ได้นี่ วันนั้นข้าคัดค้านเจ้า แต่เจ้าขอร้องว่าให้ทำเพื่อเจ้าสักครั้งไม่ใช่หรือ!” เขาทำท่าจะเข้ามาดึงนางไปกอด แต่ลุกหนีไปหลบหลังบิดา ไม่ยอมให้เขาสัมผัสนางได้อีกแม้แต่ปลายนิ้ว “พี่หญิง ข้าบอกแล้วหากท่านไม่สบายใจ ก็ไม่ต้องรับข้าเข้าจวนให้ท่านโหวหรอก แต่นี่อะไร ข้าเพิ่งเข้าจวนไม่กี่วัน ท่านก็เอาเรื่องนี้มากล่าวหาท่านโหวแล้ว เช่นนั้นข้ายอมหย่าออกจากจวนโหวกได้เจ้าค่ะ!” เสิ่นจาวหนิงเอ่ยพลางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง นางหาได้สนใจไม่ เพราะงิ้วเช่นนี้นางแสดงได้ดีกว่าเสียอีก “เจ้าแน่ใจหรือเสิ่นจาวหนิง ว่าเพิ่งสานสัมพันธ์กับท่านโหวหลังจากข้าให้เจ้าแต่งเป็นอนุเขาน่ะ ท่านโหว ความจริงข้ารู้เรื่องพวกท่านมาสักพักแล้ว และที่ข้ารับนางเข้าจวนก็เพราะคนของข้าบังเอิญไปพบว่าพวกท่านแอบนัดพบกันตามลำพังที่โรงเตี๊ยมนอกเมือง” “........” “เพื่อไม่ให้ชื่อเสียงของสองตระกูลเสียหาย ข้าถึงได้ตัดสินใจรับนางเข้าจวนให้ท่าน แต่ไม่คิดว่าท่านกลับวางแผนให้ข้าตาย! เพื่อยกทุกอย่างที่เป็นของข้าให้นางอย่างถูกต้องและไม่มีผู้ใดคัดค้านเช่นนี้!!!” นางปิดหน้าร้องไห้ มารดาที่ทนเห็นน้ำตาบุตรสาวไม่ได้ก็รีบดึงนางเข้าไปกอดปลอบ ใบหน้านั้นแสดงออกถึงความทุกข์ใจชัดเจน ที่บุตรสาวต้องมาพบเจอเรื่องเช่นนี้ “ตั้งแต่แต่งเข้าจวนโหว นายหญิงของบ่าวก็ยังไม่ได้ร่วมหอกับท่านโหวเลย แต่คุณหนูสามที่ยังไม่เข้าจวนกลับร่วมหอกับท่านโหวไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง!!!” พออวี้จูเอ่ยเช่นนี้ แขกที่อยู่ตรงระเบียงทางเดินก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที ทั้งเรื่องที่นางกับท่านโหวยังไม่ได้ร่วมหอกัน และเรื่องที่ท่านโหวแอบมีสัมพันธ์กับคุณหนูสามจวนเสิ่นก่อนแต่ง “จือเวย! เจ้าอย่าได้กล่าวหากันเช่นนี้นะ เป็นเพราะตั้งแต่เสิ่นจาวหนิงเข้าจวนมา ข้าใส่ใจนางมากกว่าเจ้าใช่หรือไม่ เจ้าถึงได้น้อยใจแล้วกล่าววาจาป้ายสีข้ากับนางเช่นนี้ เอาเถอะ ข้าสัญญาจากนี้ข้าจะใส่ใจเจ้าให้มากขึ้น จะไม่ละเลยเจ้าอีก ตกลงหรือไม่” เขาทำทีเป็นเข้าใจ ก่อนทำท่าจะเข้ามาพาตัวนางออกจากงานเลี้ยง แต่นางสะบัดตัวหนีอีกครั้ง และแสดงออกชัดเจนว่าจะไม่ไปกับเขาเด็ดขาด “ท่านโหวอย่าได้เสียมารยาท ท่านก็เห็นอยู่ว่าน้องสาวข้าไม่ต้องการไปกับท่าน!” พี่ชายรองของนางเอาตัวเข้ามาขวางระหว่างเราทันที “คุณชายรองเสิ่นหลบไป ข้าจะคุยกับฮูหยินของข้า เสิ่นจือเวย เจ้าอย่าทำตัวไร้เหตุผลได้หรือไม่ เจ้าใส่ร้ายผู้อื่นอย่างไร้หลักฐานเช่นนี้ มันเหมาะสมกับการที่เจ้าเป็นบุตรสาวสายตรงจวนกั๋วกงแล้วหรือ!” เขายังคงเอ่ยวาจาและแสดงท่าทีตำหนินางไม่เลิก เหมือนว่าอย่างไรวันนี้เรื่องก็ต้องจบลงที่นางต้องยอมให้เขา และรับว่าเป็นคนผิดที่พยายามกล่าวร้ายเขาให้ได้ “หลักฐานหรือ! หากท่านอยากได้ข้าก็จะแสดงให้ท่านดูเดี๋ยวนี้!” นางรอประโยคนี้อยู่นาน ในที่สุดก็มาเสียที นางรีบส่งสัญญาณให้คนของตัวเองนำหลักฐานและพยานทุกอย่างเข้ามาทันทีตอนที่ 24หวนกลับมาพบกันอีกครั้งบทส่งท้าย จวนตระกูลเสิ่นสตรีในอาภรรณ์มงคลสีแดงสดนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง เครื่องประดับทองคำและหยก ประดับอยู่บนเรือนผลดำขลับอย่างวิจิตรมงกุฎหงส์ซึ่งประดับด้วยไข่มุกเม็ดงามนับร้อย ส่องประกาบรับแสงอาทิตย์จนคนรอบข้างแสบตานางนั่งมองตัวเองแล้วอดที่จะนึกถึงเรื่องในวันวานไม่ได้ บุรุษที่นางตัดใจไปแล้ว ใครจะคิดว่าสวรรค์กลับส่งเขากลับมาอีกครั้งทำให้นางได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ความเอาใจใส่ ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ค่อย ๆ ละลายกำแพงที่นางก่อขึ้นจนหมดจดนับว่านางโชคดีจริง ๆ ที่ได้เขากลับคืนมาเช่นนี้“พระชายาได้เวลาแล้วเพคะ” หงซิ่ว สาวใช้คนสนิทของนางเอ่ยขึ้น ทำให้นางหลุดจากภวังค์นางค่อย ๆ ยื่นมือออกไปให้สาวใช้ประคอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เมื่อมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง นางก็พลันนึกถึงคำถามและข่าวลือในเมืองหลวงก่อนหน้านี้ขึ้นมาเหตุใดนางเลือกแต่งให้ฟู่ชินอ๋อง ทั้งที่เขาอัปลักษณ์จนผู้ใดเห็นเป็นต้องหวาดผวาจนไม่เป็นอันใช้ชีชิตเช่นนั้นบางคนคิดว่านางถูกบังคับ บางคนคิดว่านางเห็นแก่ฐานะและอำนาจ แต่บางคนถึงกับกล่าวหาว่านางไม่มีทางเลือกอื่น จึง
ตอนที่ 23หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง“ยังโชคดีที่ท่านรอดมาได้ แถมได้รับความทรงจำกลับมา นับว่าสวรรค์ยังเมตตาแล้วเพคะ”หลังจากที่ข่าวการตายของเขามาถึง หลังจากนั้นสองปีทัพจากแดนใต้ก็ได้รับชัยชนะ ฝ่าบาทได้ประทานยศชินอ๋องแก่หลานชายตัวจริง แต่นางไม่ได้ใส่ใจ เพราะตอนนั้นเพิ่งได้กองกำลังลับจากท่านยาย จึงต้องจัดระเบีบยหลายอย่าง ๆ ใหม่อีกอย่างคนก็ลือกันว่าเขาโหดเหี้ยม ไม่ไว้หน้าผู้ใด ขนาดมารดาแท้ ๆ หาสตรีให้ยังถูกเขาด่าจนหนีไปบวชชี คนเช่นนี้นางยิ่งไม่อยากสุงสิง จึงพยายามอยู่ให้ห่างเขาที่สุด ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่นางรักมาตลอด“และโชคดีมาก ที่เจ้าหย่ากับชายไม่เอาไหนคนนั้น เวยเวย เจ้าจำสัญญาก่อนที่ข้าจะไปออกรบได้หรือไม่”เขาเอ่ยพร้อมกับเอามือของนางไปกุมไว้ หัวใจดวงน้อยของนางเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง สัญญานั้นนางไม่คิดว่าจะได้เกิดขึ้นอีกแล้วด้วยซ้ำ“จำได้เจ้าค่ะ”“ข้าขอโทษเจ้าด้วยที่ปล่อยให้เจ้ารอนานเพียงนี้ ข้าไม่เอาไหนจนลืมเจ้าไปหลายปี ยามนี้ข้าจำได้ทุกอย่างแล้ว จึงขอทำตามสัญญาที่เคยให้สตรีที่เป็นดั่งดวงใจไว้ แต่งงานกับข้านะเวยเวย”ดวงตาคมเข้มทอประกายราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้าในยามราตรี มันเต็มไปด้วยความรั
ตอนที่ 22คนที่รอมานานอีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักแล้วผงะถอยหลังไปพอสมควร สายตาที่มองนางนั้นเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี“จะ เจ้า พะ พี่หญิงใหญ่ นั่นเป็นอนุหลินที่วางแผนเพียงคนเดียว ข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยเจ้าค่ะ”“หลินจาวหนิง ข้าดูเป็นคนโง่เพียงนั้นเชียวหรือ แต่ก่อนเจ้าตาย ก็ควรรู้ความจริงบางอย่างเสียหน่อย ที่เซียวเฉิงยวนเข้าหาเจ้านั้น แท้จริงเขาไม่ได้รักเจ้าเลย เขาคิดว่าเจ้าสนิทสนมกับท่านยาย แล้วจะได้รับมอบกองกำลังลับในมือท่านยาย เขาต้องการคนพวกนั้นเพื่อตัวเขาเอง ส่วนเจ้าก็แค่คนที่ติดร่างแหไปกับเขาเท่านั้น เรียกว่าอะไรนะ อ๋อ! เสียตัวฟรีแล้วยังต้องมาตายฟรีอีก”นางเอ่ยจบก็หัวเราะอีกฝ่ายอย่างขบขัน ทำเอาหญิงสาวหน้าดำหน้าแดงสลับกันไปมาจนมองแทบไม่ทัน“เจ้า!!! นังหญิงสารเลว! เจ้าก็แค่สตรีที่ถูกสามีหย่า! ยังทำมาเป็นลอยหน้าลอยตา เจ้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้ยังจะมีบุรุษใดมาสู่ขอเจ้าอีกงั้นหรือ! หึ! รอเป็นหญิงเทื่อขึ้นคานไปเถอะ จนตายเจ้าก็ไม่มีวาสนาได้สัมผัสหรอก ว่าความรักฉันสามีภรรยาที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!!”ด้วยความโกรธหลินจาวหนิงจึงสบถด่าออกมาสุดเสียง ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำจนดูน่ากลัว ราวกับวิญญาณอ
ตอนที่ 21ให้มันอกแตกตายกันไปข้างเสียงขยับกายดังขึ้น พร้อมกับร่างของเขาที่พุ่งมาเกาะลูกกรงไว้แน่นจนเห็นเอ็นที่ข้อมือ“เสิ่นจือเวยเจ้ามาช่วยพี่ใช่หรือไม่! เจ้าก็รู้ว่าพี่ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องพวกนั้น เป็นคนตระกูลเซียวพวกนั้นที่วางแผนลับหลัง ทำเรื่องสกปรกแล้วโยนความผิดมาที่พี่ เจ้าต้องขอให้ท่านพ่อตาช่วยพี่นะ!!”“.....”“หากพี่รอดออกไปได้พี่สาบาน ว่าชั่วชีวิตนี้จะมีเพียงเจ้าเป็นฮูหยิน คนเดียวของพี่ นะจือเวย ที่ผ่านมาพี่หลงผิดไปชั่วขณะหลงใหลมัวเมากับมารยาสตรีจนละเลยเจ้าไป ตอนนี้พี่กลับใจได้แล้ว พี่รู้แล้วว่าในใจพี่มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้น ไม่อาจให้ใครอื่นมาแทนที่ได้!!”อุแหวะ!!!!นางฟังคำหวานที่ช่วยเลียนหูพวกนี้แล้วรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมากระทันหัน จึงหันไปทำท่าโก่งคอ จนเขาร้อนรนรีบถามนางใหญ่“เสิ่นจือเวยเจ้าเป็นอะไร ไม่สบายงั้นหรือ หรือเจ้าท้อง! เจ้าท้องกับผู้ใดกัน!!!” เขาตกใจสุดขีด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธขึงเมื่อคิดว่านางสวมหมวกเขียวให้เขา“ข้าไม่ได้ป่วยหรือท้องหรอกเจ้าคะ แค่รู้สึกเลี่ยนกับคำพูดชวนฝันของท่านเท่านั้น ท่านไม่สงสัยหรือว่าเหตุใดตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้ คงไม่คิดจริงหรอกนะ
ตอนที่ 20ผลของการกระทำวันนั้นหลินจาวหนิงกลับจวนก็ตรงไปหามารดาทันที พร้อมกับเค้นถามเอาความจริงให้กระจ่าง“เจ้าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนกัน!!” หลินมู่หลานหันมาตวาดใส่บุตรสาวเสียงสั่น“ท่านแม่เพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่ แล้วข้าเป็นลูกของผู้ใดกันแน่!” หญิงสาวเห็นอาการมารดาก็เข้าใจได้ทันที ว่าที่ท่านกั๋วกงเอ่ยมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง“หนิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เรื่องนี้จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อชื่อเสียงเจ้าแน่ และที่สำคัญไม่สามารถให้ท่านโหวรู้ได้เด็ดขาด!!”“ยังจะปิดเขาได้อีกหรือ คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกจากปากท่านกั๋วกง และเกิดขึ้นที่หน้าจวนกั๋วกง คนคงได้ยินกันทั่วและเอาไปพูดกันสนุกปากแล้ว!”“แม่จะให้คนไปปิดข่าวเดี๋ยวนี้! เจ้าสบายใจเถอะ นั่งก่อนนะเด็กดี เจ้าอยากรู้เรื่องใดแม่จะบอกเจ้าเอง”หลินมู่หลานประคองบุตรสาวให้นั่งลง แล้วรีบรินชาให้ดื่มเพื่อดับความโกรธในใจ แต่ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้คุยสิ่งใดกัน ก็มีบ่าววิ่งพราดเข้ามาในห้อง“แย่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง!! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!!”“เกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้ารีบพูดมา” หลินจาวหนิงรีบเอ่ย“คนลือกันว่าอนุหลินคบชู้กับอดีตพ่อบ้านจ
ตอนที่ 19อยากขายหน้าไม่จบสิ้นเอง“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ช่างดีกับข้ายิ่งนัก” เสิ่นจาวหนิงกอดมารดาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“หนิงเอ๋อร์ เจ้าร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะ พอแล้ว ๆ ให้ท่านแม่ยายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าได้ให้คนจัดเตรียมเรือนไว้ให้แล้ว”เขาเอ่ยพลางเช็ดน้ำตาให้หญิงคนรัก เพื่อนางแล้วเขายอมได้ทุกอย่าง และแน่นอนว่าฮูหยินเอกของเขาต้องมีนามว่าเสิ่นจาวหนิงเท่านั้น! เสิ่นจาวหนิงพามารดากลับเรือนที่เตรียมไว้ แม้ไม่ใช่เรือนที่ใหญ่โตอะไร แต่ก็นับว่ากว้างกว่าเรือนอนุในจวนกั๋วกงพอสมควร พอได้เห็นเช่นนี้ หลินมู่หลานก็ยิ่งเชื่อว่าบุตรสาวได้รับความรักจากท่านโหวมาก“แม่ตัดสินใจไม่ผิดจริง ๆ ที่วันนั้นให้เจ้าเข้าหาท่านโหว” ผู้เป็นมารดาเอ่ยพลางเดินดูดอกไม้ในลานกว้างอย่างมีความสุข“ท่านแม่คิดถูกแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ตอนนี้สถานะของข้าต่ำต้อยนัก เป็นเพียงอนุของเขาเท่านั้น หากจะขึ้นเป็นฮูหยินเอก ข้าต้องมีชื่อเป็นคนจวนกั๋วกง แต่กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นก่อน ท่านแม่ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ”คนเป็นบุตรสาวร้อนใจจนไม่อาจปั้นหน้ายิ้มแย้มได้อีกต่อไป เพราะเรื่องนี้สำคัญและใหญ่หลวงสำหรับนางนัก ทั้งหมดก็เป็นเพรา







