ตอนที่ 2 ตัวอย่างที่มีให้เห็นตำตา

ตอนที่ 2

ตัวอย่างที่มีให้เห็นตำตา

เรือนตะวันออก

เสิ่นจือเวยกลับมาที่เรือน ก็ให้คนไปตามเหล่าผู้ดูแลทั้งแปดฝ่าย รวมถึงพ่อบ้านมาพบ ก่อนจะเปิดสมุดบัญชีพวกนั้นดูไปพลาง ๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

แต่ผ่านมากว่าหนึ่งชั่วยาม[1]แล้ว ก็ยังไร้เงาคนพวกนั้น มีเพียงพ่อบ้านที่มาทันที ซึ่งตอนนี้เขาก็ยืนเหงื่อตกอยู่ในห้องโถง

“ฮูหยินน้อย พวกเขามากันแล้วเจ้าค่ะ”

หงซิ่วเดินเข้ามาพร้อมรายงาน ด้านหลังมีเหล่าผู้ดูแลทั้งแปดเดินตามเข้ามาด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย เหมือนว่าจะเรียกพวกตนมาทำไม

“ฮูหยินน้อยเรียกพวกเรามาทำไมหรือเจ้าคะ ไม่รู้หรือว่างานในจวนโหวนั้นยุ่งเพียงใด”

ผู้ดูแลหญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ดูจากหน้าตาแล้ว พวกเขาทุกคนคงอายุไม่ต่ำกว่าห้าสิบ เรียกได้ว่าแก่พอ ๆ กับฮูหยินผู้เฒ่าที่ไปถือศีลอยู่อารามเลยทีเดียว

“ข้าเรียกพวกเจ้ามา เพราะต้องการสอบถามเกี่ยวกับบัญชีพวกนี้” นางชี้ไปยังสมุดบัญชีที่เพิ่งได้รับมา

สีหน้าพวกเขายามเห็น ดูเอือมระอาเหมือนกับเห็นกับข้าวที่กินซ้ำทุกวัน บางคนถึงกับมองบนก่อนจะหันไปชวนคนข้างกายคุยอย่างไม่ต้องการใสใจนางอีก

“ฮูหยินน้อย บัญชีมันก็เป็นบัญชีของมันนั่นแหละ ท่านจะถามสิ่งใดอีก ทุกอย่างก็ถูกบันทึกไว้ในนั้นหมด ท่านก็อ่านเอาเองสิ!”

ผู้ดูแลชายเอ่ยพลางหัวเราะอย่างดูถูก แถมยังกล้าใช้สายตาโลมเลียจ้องมองนางด้วย

นางไม่สนใจกิริยาเหล่านั้น แต่ส่งสัญญาณให้คนของตัวเองทันที ประตูห้องโถงถูกปิดและลงกลอนจากข้างนอก พร้อมกับคนชุดดำนับสิบที่ปรากฏตัวล้อมผู้ดูแลทั้งแปดไว้

“ฮูหยินน้อยจะทำสิ่งใดหรือ! พวกข้าเป็นคนของฮูหยินผู้เฒ่านะ! ขนาดฮูหยินใหญ่ยังไม่กล้ามีปัญหากับพวกข้า ท่านเป็นเพียงสะใภ้แต่งเข้ามาใหม่กล้าหรือ!!”

ผู้ดูแลหญิงที่ดูจะเป็นหัวโจ๊กของกลุ่ม เดินขึ้นมาชี้หน้าข่มขู่นาง คนพวกนี้คงเคยชินกับการเสวยสุขบนกองเงินกองทองจวนโหวมานาน ถึงได้ไม่เห็นหัวเจ้านายเช่นนี้

“เจ้าคือแม่นมสวี่ ฝ่ายดูแลจวนร่วมกับพ่อบ้านสินะ นอกจากสร้างพรรคพวก รังแกกดขี่บ่าวไพร่คนอื่นแล้ว ยังรวมหัวกับผู้ดูแลฝ่ายบัญชีและฝ่ายคลัง ยักยอกเงินและทรัพย์สินจวนโหวไปขาย หลักฐานทั้งหมดข้าให้คนสืบจนได้มาตั้งแต่ก่อนเข้าจวน ไม่คิดว่าจะได้ใช้เร็วเช่นนี้”

นางให้คนจับพวกเขาทั้งสามกดลงพื้น ก่อนจะกางหลักฐานให้พวกเขาดูทีละแผ่น

ใบหน้าพวกเขาทั้งสามซีดเผือด แต่ก็ยังไม่ยอมรับ พยายามสะบัดตัวออกจากการเกาะกุม แต่แรงคนแก่จะไปสู้คนคุ้มกันที่มีวรยุทธของนางได้อย่างไร

“หลักฐานอะไรกัน!! พวกเราไม่เคยทำเรื่องพวกนั้นเสียหน่อย ฮูหยินน้อยสร้างหลักฐานเท็จหวังใส่ร้ายพวกข้า ข้าจะแจ้งเรื่องนี้ให้ฮูหยินผู้เฒ่าทราบและตัดสินความให้!!!”

แม่นมสวี่เอ่ยเสียงดัง จึงถูกคนของนางกระชากหัวขึ้นมา แล้วโขกลงพื้นเต็มแรง เสียงดังสนั่นจนผู้ดูแลอีกห้าคนผวาตกใจถอยห่างไปหลายก้าว

เลือดสีแดงสดไหลนองพื้น จนผู้ดูแลอีกสองคนไม่กล้าขัดขืนอีก และพร้อมกันหมอบกราบอยู่ที่พื้นอย่างยอมจำนน

“ฮูหยินน้อยเมตตาบ่าวด้วยเจ้าค่ะ บ่าวหลงผิดไปชั่วขณะ แต่พวกบ่าวเป็นคนของฮูหยินผู้เฒ่านะ ท่านทำเช่นนี้อาจส่งผลกระทบต่อตัวท่านเองภายหน้าได้ โปรดไตร่ตรองด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

แม่นมฝ่ายดูแลคลังเอ่ยขณะที่ตัวเองหมอบสั่นจนเหมือนคนจับไข้ กลัวแต่ก็ยังคิดเอาฮูหยินผู้เฒ่ามาข่มนาง คนจวนนี้ช่างไร้ระบบแบบแผนไปหมดแล้วจริง ๆ

“เจ้าคือแม่นมหูสินะ แม่นมหูเลอะเลือนอย่างที่พูดจริง ๆ นั่นแหละ ฮูหยินผู้เฒ่าที่เจ้าเอ่ยถึงนั้น ละทางโลกเข้าสู่ทางธรรมไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว หากท่านยังเข้ามายุ่งเรื่องเรือนหลัง ไม่เท่ากับผิดคำพูดให้คนนอกหัวเราะเยาะหรือ”

นางเอ่ยพลางยิ้มมุมปากเล็กน้อย เหมือนไม่ใส่ใจแต่ทุกคำพูดกลับเรียกความทรงจำของผู้ดูแลทั้งแปดได้อย่างดี

ก่อนออกจากจวนฮูหยินผู้เฒ่าได้บอกพวกเขาแล้ว ว่าเรื่องในจวนจากนี้จะไม่ยุ่งอีก หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ให้คนที่มีตราประทับของจวนเป็นคนดูแลและตัดสิน

เพราะแบบนั้นพวกเขาถึงได้เหิมเกริม สร้างพรรคพวกรังแกบ่าวผู้น้อย และยักยอกเงินจวนโหวอย่างไรล่ะ

“บะ บ่าวผิดไปแล้ว ขอฮูหยินน้อยให้อภัยพวกบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!!!”

พวกบ่าวทั้งห้าที่ถอยไปอยู่มุมห้องรีบวิ่งมาคุกเข่าโขกศีรษะขอความเมตตาจากนางอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ฮูหยินน้อย บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ เงินที่ยักยอกไป บ่าวจะหามาคืนให้ทุกอีแปะเลย ขอฮูหยินน้อยให้โอกาสบ่าวแก้ตัวสักครั้งเถอะเจ้าค่ะ”

แม่นมสวี่เว้าวอนเสียงสั่น แต่นางไม่คิดเชื่อคำพูดนี้เลยสักนิด บ่าวผู้นี้จากที่ให้คนสืบมา นิสัยโลภมาก หน้าอย่างหลังอย่าง คำโกหกนี้ก็แค่ต้องการให้ตัวเองรอดไปก่อน แล้วค่อยมาแว้งกัดนางภายหลังนะสิ

“เห็นแก่ที่พวกท่านทำงานรับใช้จวนโหวมานาน แถมยังเป็นคนเก่าแก่ของฮูหยินผู้เฒ่า ข้าจะยกโทษให้พวกเจ้าสักครั้งก็ได้”

สิ้นประโยคนี้ผู้ดูแลทั้งแปดก็ยิ้มออก แม่นมสวี่สะบัดตัวออกจากการเกาะกุม เข้ามากอดขานางพร้อมเอ่ยคำหวาน

“บ่าวคิดแล้วว่าฮูหยินน้อยต้องเป็นคนมีเมตตาสูงส่ง ไม่เช่นนั้นจะมีวาสนาได้แต่งเข้าจวนโหวมาได้อย่างไร ต่อไปบ่าวจะดูแลควบคุมพวกเขาให้ดี จะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นที่ผ่านมาอีกแน่นอนเจ้าค่ะ”

ภาพแม่นมสวี่กอดขานางทั้งที่ใบหน้าโชกเลือดนี้ ดูไม่ค่อยจะอภิรมย์ตาเท่าไหร่ ยิ่งรอยยิ้มประจบประแจงจนดูออกนอกหน้านั่นอีก นางได้แต่เบือนหน้าหนี เพราะกลัวอาเจียนออกมาราดรดหน้าบ่าวชราผู้นี้

“แม่นมสวี่ ข้ายังพูดไม่จบ ข้าให้อภัยพวกเจ้าได้ แต่ความผิดก็ยังคงอยู่ ให้ลงโทษตามกฎจวน พวกเจ้าทุกคนมีความผิดใด ให้ลงโทษตามนั้นอย่าให้ขาด”

“..........” แม่นมสวี่ที่กำลังประจบนางถึงกับตาค้าง

“พ่อบ้าน แม่นมสวี่ แม่นมหู แม่นมซุน ยักยอกเงินในจวน รังแกบ่าวตัวเล็ก ๆ และยืดเงินเดือนบ่าวในความดูแล มีความผิดใดตามกฎตระกูล”

“เรียนฮูหยินน้อย ตามกฎจวนโหวแล้ว หากยักยอกเงินของจวนแม่นมทั้งสามจะถูกโบยจนตาย หากของนั้นถูกมอบให้คนทางบ้าน สามารถแจ้งทางการข้อหาลักขโมยได้ขอรับ ส่วนโทษของการยักยอกเงินบ่าวในความดูแล ให้โบยยี่สิบไม้ แล้วยึดเงินเดือน เพื่อคืนให้บ่าวพวกนั้นขอรับ”

พ่อบ้านรีบตอบ ตัวเขาเองก็ถูกแม่นมสวี่ข่มไว้มานาน ความผิดทั้งหลายที่พวกนางร่วมกันก่อ เขาล้วนเห็นทั้งสิ้น เพียงแต่ไม่สามารถจัดการเอาผิดตรง ๆ ได้

แจ้งท่านโหวไป ท่านโหวก็โยนให้ฮูหยินใหญ่จัดการ เขาก็จนปัญญา และปล่อยผ่านมานานนับสามปีแล้ว

“ได้ยินแล้วใช่หรือไม่ พวกเจ้าจัดการเสีย แต่เอาออกไปจัดการนอกเรือนตะวันออกนะ ข้าเพิ่งแต่งเข้ามา ไม่อยากได้รับไออัปมงคลพวกนี้จนตัวเองมัวหมอง”

นางเอ่ยพลางยกชาขึ้นจิบ แล้วทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ที่ยามนี้มีนกสองตัวกำลังหยอกล้อกันบนกิ่งไม้

ภาพนี้หากอยู่ในเวลาปกติ คงไม่มีใครสามารถละสายตาจากความงามนี้ไปได้ แต่พอพบเห็นในเวลาหน้าเสียวหน้าขวานเช่นนี้ พวกเขาจึงอดที่จะหนาวสะท้านในใจไม่ได้

“ฮะ ฮูหยินน้อย บ่าวผิดไปแล้ว ให้อภัยบ่าวด้วยเถอะ บ่าวยอมเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ท่าน ขอเพียงอย่าลงโทษบ่าวจนตายเลยเจ้าค่ะ!!!”

แม่นมทั้งสามรีบคลานเข่าเข้ามาหานาง แต่ถูกคนของนางเอาผ้ายัดปาก แล้วลากออกไปนอกห้องโถงทันที โดยที่นางไม่แม้แต่จะชายตามองสักนิด

“แล้วผู้ดูแลอีกห้าคนเล่าขอรับ” พ่อบ้านถาม นางจึงหันกลับมาส่งยิ้มให้พวกเขา

“พวกเขาใช่ว่าไม่เคยทำผิดเลย......”

“ขอฮูหยินน้อยเมตตาพวกบ่าวด้วยเจ้าค่ะ/ขอรับ!!!!” พวกเขารีบร้องขอความเมตตา

“ความเมตตานั้นข้ามีให้ทุกคนอยู่แล้ว ตลอดห้าปีมานี้พวกเจ้าทำสิ่งใดไว้บ้าง คงไม่คิดว่าจะรอดไปได้หรอกนะ” น้ำเสียงของนางเนิบนาบ ราวกับไม่ได้กำลังคุยเรื่องคอขาดบาดตายเลยสักนิด

“พวกบ่าวยอมเป็นคนของฮูหยินน้อยคนเดียว และจะฟังแค่คำสั่งของฮูหยินน้อยเท่านั้นขอรับ/เจ้าค่ะ!!!”

“ข้าจะเชื่อพวกเจ้าสักครั้งก็ได้ แต่หากทำให้ข้าผิดหวังคงรู้นะ ว่าจะพบเจอเรื่องเช่นไรบ้าง และไม่ต้องคิดหนี คนของข้าสืบเรื่องพวกเจ้าได้ ย่อมต้องรู้ว่าครอบครัวพวกเจ้าอาศัยอยู่ที่ใดบ้าง”

“พวกบ่าวสัญญา ขอบคุณฮูหยินน้อยที่เมตตาขอรับ/เจ้าค่ะ!!” พวกเขาเหมือนเห็นแสงสว่างที่ริบหรี่ แต่ดีใจได้ไม่นานก็ต้องเย็นยะเยือกในใจอีกครั้ง

“นี่เป็นคนทั้งห้าที่ข้าเลือกไว้ ให้พวกเจ้าถ่ายทอดเรื่องทุกอย่างที่รู้ให้พวกเขา ข้าให้เวลาหนึ่งเดือน เมื่อครบเวลาข้าจะส่งพวกเจ้ากลับบ้าน พร้อมเงินคนละห้าตำลึงทอง พวกเจ้าน่าจะรู้ว่านี่คือทางออกที่ดีกับตัวพวกเจ้าเอง แต่หากไม่ต้องการ อยากเล่นตุกติกอีก ข้าก็ไม่ขัดที่จะสนองให้อย่างสาสม!”

บ่าวพวกนั้นเดินคอตกกลับออกมาจากเรือนตะวันออกเพียงห้าคน ส่วนอีกสามคนถูกพาไปยังห้องลงโทษของบ่าวไพร่ และไม่มีใครเห็นพวกเขากลับออกมาอีกเลย

เรื่องนี้ถูกรายงานไปยังเรือนหลัก ฮูหยินใหญ่รู้เข้าก็ถึงกับหน้าเจื่อน เพราะไม่คิดว่าสะใภ้ที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านมา จะใจคอโหดเหี้ยมกล้าสั่งฆ่าคนได้เพียงนี้   

[1] 1 ชั่วยาม = 2 ชั่วโมง