บทที่ 3

"เซียนนา"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกับบานประตู "พ่อเอาชิปช็อกโกแลตมาให้ลูกนะ กินของหวานๆ เสียหน่อยเถอะ เลิกโกรธพวกเราได้แล้ว"

ฉันลอยอยู่ตรงหน้าเขา พลางย่อตัวลงนั่งคุกเข่าเพื่อจ้องมองเขา

ดวงตาของเขาแดงก่ำมาก รอยตีนกาตรงหางตาดูร่องลึกกว่าปีที่แล้วมาก และตอนนี้เริ่มมีผมหงอกขาวแซมบนหัวของเขาแล้ว

เขาอายุเพิ่งจะสี่สิบห้าปีเท่านั้น แต่กลับดูเหมือนชายแก่ที่เพิ่งผ่านขุมนรกมายังไงยังงั้น

"พ่อคะ หนูอยู่ตรงนี้ หนูตายแล้ว ได้โปรดเถอะ เปิดเข้าไปดูหนูหน่อย"

"เซียนนา?"เขาเรียกอีกครั้ง พลางดันช็อกโกแลตชิ้นนั้นลอดใต้ช่องประตูเข้ามา

ฉันยื่นมือออกไปหมายจะสัมผัสใบหน้าของเขา ทว่าปลายนิ้วกลับทะลุผ่านตัวเขาไปหน้าตาเฉย

เขาถอนหายใจยาว เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "เด็กคนนี้... ยังเจ้าคิดเจ้าแค้นไม่เปลี่ยน"

เขาใช้ปลายรองเท้าราคาแพงเขี่ยช็อกโกแลตให้เข้าไปใต้ประตูลึกขึ้น

"ก็ได้ งั้นก็อยู่เฉยๆ ในนั้นไป แต่อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวายอีกเด็ดขาด หลังจากที่น้องสาวของลูกจากไปแล้ว... พ่อจะชดเชยทุกสิ่งทุกอย่างให้ลูกเอง"

ฉันไม่ได้อยู่รอให้เขาเปิดมาเจอตัวฉันหรอก

ฉันมองตามแผ่นหลังของเขาที่เดินห่างออกไปพลางกระซิบแผ่วเบา

"ไม่จำเป็นหรอกค่ะพ่อ พ่อไม่จำเป็นต้องมาชดเชยอะไรให้หนูอีกแล้ว"

เพราะพ่อจะไม่มีวันได้รับโอกาสนั้นอีกต่อไป

หลังจากที่พ่อเดินจากไป ทางเดินก็กลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง

เสียงแว่วแผ่วเบาดังมาจากห้องโถงใหญ่

แม่เดินออกมาจากห้องของวิเวียนพลางปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา ยืนนิ่งอยู่ตรงโถงทางเดิน สายตาเหม่อลอยไปในความว่างเปล่า

เธอก้มมองประตูห้องใต้ดิน ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น แววตาดูสับสนและขัดแย้งในตัวเองอย่างเห็นได้ชัด

ในที่สุด เธอก็สาวเท้าเดินตรงเข้ามา แล้วย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงจุดเดียวกับที่พ่อเคยนั่งก่อนหน้านี้

"เซียนนา"

น้ำเสียงของเธอเป็นเพียงเสียงกระซิบ "อย่าโกรธเคืองแม่เลยนะ ลูกรัก?"

"แม่รู้ว่าลูกเจ็บปวด"

เธอพูดต่อ ปลายนิ้วคอยแกะเกาไปตามรอยสลักบนบานประตู "แต่น้องสาวของลูกเหลือเวลาอีกแค่สิบวันเดียวเท่านั้น ปล่อยให้แกได้มีความสุขกับสิ่งนี้เถอะนะ ให้แกจากไปอย่างมีความสุขได้ไหมลูก?"

ฉันลอยอยู่ตรงหน้าเธอ ฉันเห็นหยาดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตาคู่นั้น

เธอรีบปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่อยากให้ใครมาเห็นความอ่อนแอ

"หลังจากที่น้องสาวลูกจากไปแล้ว แม่จะซื้อรถเฟอร์รารีรุ่นล่าสุดให้ลูกนะ จะพาลูกไปเที่ยวงานแฟชั่นโชว์ที่มิลานด้วย แล้วก็ร้านอัญมณีของตระกูลเราบนถนนฟิฟธ์อเวนิวที่ลูกอยากได้มาตลอดใช่ไหมล่ะ?แม่จะยกมันให้ลูกทั้งหมดเลย"

ในที่สุดหยาดน้ำตาหยดหนึ่งก็ร่วงลงมา มันกระทบกับพื้นหินอันหนาวเหน็บจนเกิดเป็นรอยด่างดวงเล็กๆ สีเข้ม

"แม่จะประเคนทุกอย่างให้ลูกเอง... เพราะฉะนั้นวันนี้ ขอแค่เพียงวันนี้วันเดียว เลิกก่อเรื่องวุ่นวายทีเถอะนะ ลูกรัก?"

เธอเนิ่นนิ่งรอฟังคำตอบ ทว่าในห้องใต้ดินกลับมีเพียงความเงียบสงัด

ความโศกเศร้าบนใบหน้าของแม่ค่อยๆ มลายหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความโกรธเกรี้ยว

เธอผุดลุกขึ้นยืนจนตัวเซไปเล็กน้อย

"ยัยเด็กคนนี้... ช่างเนรคุณสิ้นดี!"

เธอสบถด่า น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธแค้น "ไม่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่นเลยสักนิด! หลังจากทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเราอุตส่าห์ทำให้ยัยนี่มาเนี่ยนะ? นี่เราเลี้ยงงูเห่าไว้ชัดๆ!"

เธอหันหลังแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังเหยียดตรงด้วยความขุ่นเคือง

งานเลี้ยงฉลองกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

เสียงคำรามของเครื่องยนต์รถดังก้องมาจากด้านนอก

อดีตผู้นำตระกูล ซึ่งก็คือคุณย่าของฉัน นายหญิง คาเทรินา ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ โดยมีผู้คุมรายล้อมอารักขาอย่างแน่นหนา

ในมือของเธอถือกล่องดนตรีสไตล์วินเทจชิ้นหนึ่งไว้

คุณย่านั่งลงบนโซฟาหนัง ดวงตาที่ยังคงเฉียบคมไม่เปลี่ยนแปรสอดส่องไปทั่วทั้งห้อง คิ้วของเธอขมวดมุ่น

ดวงตาที่ยังคงเฉียบคมไม่เปลี่ยนแปรสอดส่องไปทั่วทั้งห้อง ก่อนจะเอ่ยปากถาม "วาเลเรีย เซียนนาอยู่ไหน?"