ผู้หญิงแสนดี 10.3

ทิพย์อาภาร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตาสักหยด ทุกวันนี้เธอเอาแต่ขลุกอยู่ในห้องนอน เสียใจที่สุดคือเรื่องที่ถูกเมริกาใส่ร้ายว่าเป็นคนวางแผนทำร้ายโรส และกฤษณ์ก็เชื่อมัน คงเพราะเขาไม่เคยรัก ทั้งที่เคยช่วยพานกเอี้ยงไปหาหมอด้วยกัน ก็น่าจะรู้จักดีว่าภรรยาเป็นคนที่มีจิตใจเมตตา อ่อนโยนกับทุกสิ่ง ที่ผ่านมาเขาคงมองว่าเธอเป็นเพียงแค่นางบำเรอ ให้ความสุขทางกายเท่านั้น พยายามเอาความดีชนะหัวใจ แต่ตอนนี้รู้แล้วว่ามันไม่ได้ผล แม้กระทั่งเธอมีส่วนช่วยให้อดีตคนรักของเขาให้รอดพ้นจากอันตราย กฤษณ์ก็ยังตอบแทนด้วยการขู่ฟ้องหย่า   

เวลาช่วยเยียวยาจิตใจอย่างล่าช้า และถ้ามัวแต่คิดถึงเขา คงฟุ้งซ่านไม่เลิก เธอต้องการเป็นคนใหม่ เริ่มออกนอกบ้านมากขึ้น ไปช่วยงานบิดาที่บริษัท เลยตัดสินใจไปเรียนขับรถ ในระหว่างรอสอบใบขับขี่ทิพย์อาภาฝึกขับรถเองไปตามเส้นทางที่การจราจรไม่หนาแน่น เพราะยังไม่เก่ง หญิงสาวขับรถเลนซ้ายเรื่อยๆ เอื่อยๆ ทำให้สังเกตเห็นว่า มีสุนัขพันทางขนสีน้ำตาลปากมอมตัวหนึ่ง นอนอยู่ข้างถนน ท่าทางน้องหมาจะถูกรถเฉี่ยวเอาเสียแล้ว

เห็นแบบนี้แล้วก็ไม่อาจขับรถผ่านไปได้จึงจอดไว้ตรงไหล่ทางพร้อมเปิดสัญญาณไฟฉุกเฉิน หญิงสาวระวังเป็นอย่างดีเพราะสุนัขกำลังบาดเจ็บ เธอไม่ควรไปสัมผัส เพราะมันอาจจะกัดได้ มันทั้งเห่า ขู่คำราม แยกเขี้ยวทำท่าจะกระโจนเข้าใส่ ต้องพยายามเกลี้ยกล่อมให้ใจอ่อน จะได้พามันไปหาหมอ แดดก็ร้อนจัดเสียด้วย ไม่รู้เจ้าน้องหมาตากแดดมานานแค่ไหนแล้ว

ซันนี่สังเกตเห็นรถเปิดสัญญาณไฟฉุกเฉิน พร้อมกับหญิงสาวผมดำขลับยาวสลวยในชุดเสื้อยืดสีขาวที่ยืนอยู่ริมถนน ทำให้ซันนี่สั่งคนขับให้หยุดรถ ตอนนี้เขารักษาการผู้บริหารโรงแรมแทนเอเดรียน

"คุณ! มีปัญหาอะไรหรือครับ? "

ทิพย์อาภาหันตามเสียงทัก ชายต่างชาติใบหน้าหล่อคมเข้มมีเคราครึ้มครอบข้างแก้ม รวบผมจุกดูเท่และมีเสน่ห์ในแบบที่ไม่ใช่สเปคเธอ กำลังเดินเข้ามาหา คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอกันที่ไหนสักแห่ง

"มีน้องหมาถูกรถชนค่ะ ฉันจะช่วยพาไปโรงพยาบาลสัตว์ "

"คุณนั่นเอง"

พอเข้าไปใกล้ซันนี่จึงจำได้ ว่าเธอคือภรรยาของผู้ชายที่เขาเอาปืนจ่อหัวเมื่อเดือนที่แล้ว

"คุณ จำฉันได้ใช่ไหมคะ ฉันก็ว่าเคยเห็นคุณที่ไหน"

"ผมซันนี่ มือขวาคุณเอเดรียนไงครับ"

"อ้อค่ะ จำได้แล้ว" เธอยิ้มหวานให้เขา

"ดูมันดุมากเลยนะครับ"

"มันอาจปกป้องตัวเอง เพราะกำลังเจ็บตัวน่ะค่ะ"

หนุ่มต่างชาติเดินไปที่รถ เรียกลูกน้องสองคนลงมาช่วยกัน กว่าจะจับได้ทุลักทุเล และซันนี่ถูกสุนัขกัดเข้าที่ข้อมือซ้ายเป็นแผลเหวอะ และฝังคมเขี้ยวลึกจนเลือดไหลออกมามาก เขาสลัดมือไปมาเพราะความเจ็บปวด

"คุณซันนี่เจ็บมากไหมคะ อุ๊ยแผลลึกเลย"

เพราะความเป็นห่วงเธอจึงจับมือเขามาดู แย่แล้วสิทิพย์อาภา เหมือนเธอหาเรื่องให้ชายหนุ่มเจ็บตัว แล้วถ้าเกิดสัตว์ตัวนี้เป็นพิษสุนัขบ้าคงอันตรายมาก หญิงสาวรีบไปคว้าผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กในรถมาซับเลือดที่มือให้เขา ซันนี่จ้องสาวสวยที่แสดงออกว่าห่วงใยเขา อย่างละสายตาไม่ได้เลย เธอคือภรรยาของผู้ชายคนนั้น น่ารักและใจดีขนาดนี้ หมอนั่นยังไม่สนใจ แต่กลับมาแย่งชิงโรสของเอเดรียน

"คุณจะพาเจ้านี่ไปหาหมอคนเดียวหรือ? "

"ค่ะ เดี๋ยวฉันจะพาไปที่โรพยาบาลสัตว์แถวบ้าน"

"กบนายช่วยพาเจ้าหมาตัวนี้ ไปหาหมอด้วย"

เขาไม่อยากให้หญิงสาวลำบาก เพราะเธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ

"ไม่ต้องค่ะ ฉันเกรงใจคุณ เพราะคุณเองก็ต้องไปหาหมอเหมือนกัน" 

"งั้นคุณพาผมไปหาหมอสิ แล้วให้คนของผมพาเจ้าบราวนี่ไปโรงพยาบาล"

"บราวนี่? "  ทิพย์อาภาทำหน้างง

"ก็เจ้าหมานี่ไง ผมตั้งชื่อมันว่าบราวนี่"

"ชื่อเพราะมากเลยค่ะ งั้นฉันพาคุณไปโรงพยาบาลนะคะ"

ถ้าพวกพี่ๆ ที่มากับซันนี่พาเจ้าหมาไปหาหมอก็ดี เพราะเธอเองก็กลัวมันไม่น้อย แต่กลับยอมให้ชายต่างชาติ ที่แค่เคยเห็นหน้า ที่ไม่เคยพูดคุยกันมาก่อนขึ้นรถ เขาคงไม่เลวร้ายหรอก ไม่อย่างนั้นคงไม่จอดรถช่วยเธอ

รถขับเคลื่อนอย่างเชื่องช้า โดยใช้ความเร็วสามสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้ซันนี่แอบรู้สึกหงุดหงิด บางครั้งรถคันใหญ่แล่นด้วยความเร็วแซงขึ้นไป ทิพย์อาภาก็ตกใจหายใจติดขัด

"คุณเพิ่งหัดขับรถหรือ" เธอคิดคำตอบช้าเพราะต้องใช้สมาธิ

"ค่ะ"

บอดี้การ์ดหนุ่มส่ายหน้า ขับรถแบบนี้อันตรายมาก เธอกล้าขับมาคนเดียวได้อย่างไร แล้วยังมีหน้าจะพาสุนัขไปหาหมออีก ทำอย่างกับว่าจะมีสมาธิขับรถ แค่สุนัขเห่าคงสะดุ้งตกใจ

"จอดครับ ผมขับเอง" หญิงสาวยิ้มแหยๆ จะพาเขาไปหาหมอ แต่คนเจ็บต้องขับรถเอง   

"ที่อเมริกาพวงมาลัยอยู่ด้านซ้าย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณขับรถในเมืองไทยได้ด้วย"  

ทิพย์อาภาชวนซันนี่พูดคุยหลังกลับจากโรงพยาบาล และเขาอาสามาส่งเธอที่บ้าน

"ผมมีใบขับขี่สากลนะ ความจริงผมอยู่ที่นี่กับคุณมาร์ก พี่ชายคุณเอเดรียนหลายปีแล้ว"

"ฉันไม่กล้าขับรถมาก่อนเลย ไปเรียนมาแค่สิบชั่วโมง ตอนนี้รอสอบใบขับขี่อยู่"

"คุณยังขับรถไม่เก่ง ขับคนเดียวแบบนี้อันตรายมาก ทำไมไม่ให้สามีคุณนั่งมาด้วย"

แค่เอ่ยถึงสามีหญิงนั่งข้างๆ ก็นิ่งไปน้ำตาคลอออกมาในทันที ทำให้คนพูดรู้สึกผิด นายกฤษณ์ยังคงตามโรสอยู่นี่หน่า

"ผมขอโทษที่... " / "ไม่เลยค่ะ คุณไม่ผิดหรอก เพราะคุณไม่รู้ว่าเรากำลังรอนัดวันหย่า"

หญิงสาวเอียงหน้าหลบเขา ซันนี่เข้าใจทิพย์อาภาดี เพราะตัวเองก็กำลังมีปัญหากับคนรัก เธอเปิดตัวแฟนใหม่โดยที่ยังไม่เลิกรากับเขา บอดี้การ์ดหนุ่มขับรถมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่

"ขับเข้าไปในบ้านเลยสิคะ เข้าไปดื่มน้ำก่อนนะคะ"

"ผมว่าผมกลับดีกว่า"  ซันนี่ส่องเข้าไปในบ้าน เขาดูระแวงว่าจะเจอใครสักคน

"ฉันย้ายมาอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ได้เดือนหนึ่งแล้วค่ะ"