อย่าเกลียดกันก็พอ 6.5

"หวานเหลือเกินคนดี พี่ทนไม่ไหวแล้ว"

กฤษณ์จุมพิตไล่ขึ้นมาจนถึงใบหน้างามอีกครั้ง กลิ่นละมุนจากกายนี้ ปลุกความปรารถนารุนแรง กายแกร่งเหยียดเกร็ง เขาต้องตายแน่ถ้าถูกปฏิเสธดังเช่นที่ผ่านมา

"พี่ไม่ไหวแล้วโรส พี่ขอนะ"

ความแข็งแกร่งเขี่ยวนจุดเชื่อมต่อสองกาย ยังเอ่ยขออนุญาตก่อน แม้ว่าเมาหนักเสียจนอยู่ในอาการกึ่งรู้ตัวกึ่งไม่รู้ตัว อีกทั้งร่างเล็กในอ้อมกอดนี้ สัมผัสตรงไหนก็แสนนุ่ม จุมพิตจุดไหนก็หอมหวาน ทำให้เขาดื่มด่ำอย่างคนหูอื้อตาลาย ไม่ลืมตาขึ้นมองไม่ยอมรับฟังเสียห้าม แม้แต่เสียงที่ทิพย์อาภาพยายามบอกว่าเธอไม่ใช่โรสครั้งแล้วครั้งเล่า

"พี่กฤษณ์! นี่ทิพย์นะคะ ไม่ใช่โรส"

ทิพย์อาภาเสียงดังขึ้นเพราะตระหนก กับการแนบชิดเพื่อหลอมสองกายเป็นหนึ่งเดียวกัน สองมือเล็กผลักแผงอกของสามีเอาไว้ แม้ว่าจะพร้อมยินยอมเป็นของเขาทุกเมื่อ แต่ขอให้กฤษณ์รู้ตัวว่าผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่โรส และครั้งนี้เสียงเธอดังพอเรียกสติเขาได้

'ทิพย์หรือ!?' กฤษณ์ยกหน้าขึ้นมองภรรยาอย่างคาดโทษ หน้าแนบชิดกันทำให้คนสายตาสั้น เห็นไม่ผิดว่าหญิงคนนี้เป็นใคร

"พี่เรียกโรสตั้งหลายครั้ง ทำไมเพิ่งมาบอก อยากเป็นของพี่มากใช่ไหม" น้ำเสียงเข่นเขี้ยวลอดไรฟันเพราะโกรธจัด เขาได้ยินไม่ผิดแน่ มีเสียงกระซิบว่า "โรสรักพี่เสมอ"

"ทิพย์ ไม่ได้" / "ไม่ได้อะไร! ถ้าไม่อยากเป็นของพี่ คงไม่อ้างตัวเป็นโรสในตอนแรก"

"ทิพย์แค่อยากปลอบให้พี่หลับ"

"ฮึ! พี่หลับไม่ลงในทุกคืนที่นอนข้างๆ ทิพย์ จากนี้ไปไม่รู้อีกนานแค่ไหน เพราะต้องแต่งงานกับทิพย์ทำให้พี่เสียโรส คนรักพี่เป็นของคนอื่นไปแล้ว มันเจ็บเข้าใจไหม!" 

แค่เห็นแววตาปวดร้าวของเขาก็ทรมานมากแล้ว ยังต้องมารับรู้ถึงความเกลียดชังจากน้ำเสียงอีก

"พี่เหมือนตายทั้งเป็น และพี่จะให้ทิพย์ได้รู้รสชาติเช่นนั้น!" 

"พี่กฤษณ์กรี๊ดดดด! "

ขาเรียวทั้งสองถูกแหวกกว้าง พุ่งความแข็งแกร่งฝังเข้าไปในร่างเล็กอย่างโหดร้าย หญิงสาวหวีดร้องลั่น เจ็บร้าวราวกับถูกจ้วงแทงด้วยอาวุธแหลมคม

"เป็นไงดีใจไหมทิพย์ ตอนนี้เป็นเมียพี่อย่างสมบูรณ์แล้ว อ่า"

เป็นคำถามที่ไม่หวังคำตอบ ฟังให้ดีมันก็คือคำพูดหยามเหยียดให้เจ็บช้ำ กายที่เขาได้ครอบครองเป็นคนแรกบีบรัดแน่นไปทั้งลำ กฤษณ์ขบฟันบนเข้ากับริมฝีปากล่าง แล้วจึงขจัดความอึดอัดด้วยการขยับลึกเข้าไปในตัวเธอหนักหน่วง ไม่ปรานีต่อร่างเล็กที่ต้องรับความใหญ่โตเป็นครั้งแรก ทิพย์อาภาเพิ่งเข้าใจถึงคำว่าทนพิษบาดแผลไม่ไหวจนขาดใจตายก็วันนี้ บางจังหวะต้องเหลือกตาอ้าปากค้างกับการลงทัณฑ์ของเขา 

กล้ามเนื้อบั้นท้ายกระทั้นความรุนแรงเข้าใส่ จนร่างเล็กโยนตัวไปมาตามแรงปะทะ จากการตั้งใจทำให้เจ็บปวดเช่นเดียวกับหัวใจของเขาในเวลานี้ ถ้าไม่เพราะต้องแต่งงานกับเธอ หญิงคนรักคงไม่หลุดมือไป ตอนที่เข้าใจว่าคนคนนี้คือโรส ทุกสัมผัสเปี่ยมไปด้วยความหวานละมุนทะนุถนอม ครั้นเห็นว่าเป็นทิพย์อาภาเท่านั้นแหละ ก็กลายร่างเป็นอสูรร้าย มุ่งมาดสร้างความเจ็บปวดให้เธอทั้งกายใจ 

'โรสเป็นของผู้ชายคนนั้น'

ภาพกอดจูบกันในห้องน้ำฉายเข้ามาในหัว ทรมานเหลือเกิน ยิ่งร้าวใจเท่าไหร่ ก็ยิ่งกระทุ้งในกายทิพย์อาภาเท่านั้น ไม่สนใจเสียงสะอื้นไห้ เสียงหวีดร้อง ไม่แม้แต่ลืมตามองหยาดน้ำใสที่ไหลหยาดจากหางตาทั้งสอง

คนตัวใหญ่สาดส่งกำลังเข้าใส่เนิ่นนาน จนได้ยินเสียงคำรามแห่งความสุขสม สามีกระตุกในตัวเธอครั้งแรก นึกว่าความทรมานสิ้นสุดลงแล้ว แต่เปล่าเลย เขาแข็งแกร่งขึ้นมาอีกหน ยกตัวส่ายสะโพกร่อนเข้าใส่รัวเร็วกว่าเดิม หยาดน้ำเจิ่งนองในตัวเธอ ช่วยให้การเคลื่อนไหวของเขาไหลลื่นขึ้น ครั้งนี้กฤษณ์มัวเมาดำดิ่งกับความสุข พร่ำหาอดีตคนรักไปจนหลั่งธารสุขอีกหน แล้วล้มตัวลงข้างๆ ภรรยาแล้วหลับไป ปล่อยให้คนถูกกระทำนอนร่ำไห้เพียงลำพัง

"ทิพย์!"

กฤษณ์ลุกพรวดขึ้นนั่นบนเตียง งัวเงียตื่นหลังสัมผัสเข้ากับร่างนิ่มภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน แววตาบวมเป่งจ้องเขาไม่ถึงนาทีก็พลิกตะแคงหันหลังให้ เพราะเพียงได้มองสามีน้ำตาก็คอยจะไหลจนต้องหลบหน้า ทิพย์อาภาพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ไม่อยากให้ถูกมองว่าสำออย 

ชายหนุ่มนั่งนิ่งทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วต้องกุมขมับ ยิ่งเห็นคราบเลือดสาวเปรอะผ้าปูก็ยิ่งโกรธตัวเอง  ผ้าปูเตียงยังยับขนาดนี้แล้วคนตัวเล็กนี้ล่ะ เธอจะเจ็บขนาดไหน กฤษณ์ก่นด่าตัวเองในใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาทำอะไรป่าเถื่อนแบบนี้ เข้าใจแจ่มแจ้งกับคำที่ว่าเหล้าเป็นน้ำเปลี่ยนนิสัย ตอนที่แอลกอฮอล์พล่านในกระแสเลือด อารมณ์โกรธรุนแรงมากและควบคุมมันไม่อยู่

"ทิพย์พี่ขอโทษ พี่... "

หยุดแล้วจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด จะบอกว่าไม่ตั้งใจรุนแรงกับเธอ แต่เขาก็ทำมันไปแล้วนี่สิ

"พี่ไม่ได้ตั้งใจ แต่เพราะพี่เมามาก... ก็เลย... " / "ทิพย์เข้าใจดีค่ะ พี่เมามาก และคิดว่าทิพย์เป็นพี่โรส" 

'ก็เลยเผลอทำรุนแรง' คำที่จะพูดต่อต้องหยุดไป เพราะภรรยาพูดสวนขึ้นมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ กฤษณ์อึดอัดและเครียด ปฏิเสธได้ไม่เต็มปากเช่นเดียวกัน ว่าในหัวของเขาไม่ได้คิดถึงเพียงแต่โรส

กฤษณ์ลุกเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวราดรดลงศีรษะจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว ภาพในค่ำคืน รสชาติน้ำตาที่จุมพิตได้จากพวงแก้ม เสียงหวีดร้องของทิพย์อาภาดังก้องในหู แม้จะเจ็บปวดเพียงใดเธอก็ไม่ทิ้งร่องรอยตอบโต้บนร่างเขา มีเพียงอาการเจ็บแสบความเป็นชาย ที่ใช้ทำร้ายเธอเท่านั้น โรสเป็นของคนอื่นแล้ว และเขาเช่นกันติดกับดักที่มารดาวางไว้แล้ว กฤษณ์กำหมัดซัดผนังห้องน้ำสองสามครั้ง ความเจ็บปวดที่หลังมือเทียบไม่ได้กับใจที่ร้าวแหลกในเวลานี้