บทที่ 5

“คุณหญิงก้อย อ่านอะไรอยู่หรือขอรับ”

หญิงก้อยกำลังนั่งอ่านหนังสือเพลิน ๆ ก็ต้องเงยหน้า เมื่อมีเสียงทุ้มทักขึ้น

“ก็อ่านหนังสือนิยายเช่นเคย นายเด่นเพิ่งกลับจากติดตามพี่ชายใหญ่ไปกระทรวงหรือจ๊ะ”

นายเด่นพยักหน้ายิ้มกว้าง จากนั้นก็ส่งถุงกระดาษใบเล็ก ๆ ให้หญิงก้อย เธอทำหน้าสงสัย วางหนังสือลงและยื่นมือไปรับ พอเปิดถุงออกมาก็ต้องยิ้มกว้างดีใจ

“โอ้โห... ขนมเค้กหรือ”

“กระผมไปทำธุระให้คุณชายใหญ่ พอดีผ่านร้านนี้ จำได้ว่าคุณหญิงก้อยชอบรับประทาน”

“แต่ร้านนั้นแถวยาวไม่น้อย หม่อมแม่ถอดใจไม่รอเสียทุกครั้ง แล้วก็คงจะหลายสตางค์ นายเด่นเอาอัฐที่ไหนมาซื้อ”

นายเด่นหน้าแดงเล็กน้อย แต่ก็กล้อมแกล้มตอบกลับไป

“พอดีเงินเดือนกระผมออกเมื่อเช้าขอรับ”

หญิงก้อยได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วย่น ดึงกระเป๋าใส่เงินที่เหน็บไว้ที่เอวออกมาแล้วยื่นเงินให้ชายหนุ่ม

“เอาเป็นว่าฉันฝากนายเด่นซื้อก็แล้วกัน ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้เป็นค่าตอบแทนที่ไปยอมต่อแถวแดดร้อนให้”

“กระผมซื้อมาฝากคุณหญิงก้อย มิได้ตั้งใจจะเอาสตางค์ขอรับ”

“แต่...”

นายเด่นเดินถอยออกมาจากหญิงก้อยที่พยายามจะส่งเงินให้ แล้วเบี่ยงตัวไปยังริมสระบัว พับขากางเกงขึ้น ถอดเสื้อออกแล้วเริ่มต้นเก็บยอดผักบุ้งริมน้ำทำเป็นไม่สนใจเธออีก หญิงก้อยเห็นอย่างนั้นก็จนใจ รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของนายเด่นไม่น้อย คิดไว้คราวหน้าคงต้องหาอะไรมาตอบแทนบ้าง

หญิงก้อยกินขนมเค้กแล้วก็ไปช่วยนายเด่นเก็บผักบุ้ง ผักกระเฉด ยอดตำลึง เห็นว่าจะไปจิ้มน้ำพริกเย็นนี้ ได้ผักเต็มตะกร้าแล้วก็พากันเดินไปโรงครัว

“คุณหญิงเหนื่อยไหมขอรับ นั่งพักก่อนเถิด กระผมขอเอาผักไปให้แม่ก่อน แล้วจะเอาน้ำฝนเย็น ๆ มาให้นะขอรับ”

หญิงก้อยไม่เหนื่อยแต่ก็อบอ้าวเพราะเหงื่อออกตัว เลยพยักหน้ารับคำของนายเด่น ก่อนจะนั่งลงตรงแคร่ใต้ถุนเรือนที่ลมกำลังโชย

“นี่ ๆ นังช้อย เห็นทีวังนี้จะมีงานใหญ่”

ขณะที่กำลังเอาผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อ ก็ดูเหมือนจะมีบ่าวพูดคุยกันอยู่อีกฟากของที่เก็บถ่านอย่างออกรสออกชาติ

“งานอะไรนังเยื้อน”

“ก็งานแต่งงานของคุณหญิงน่ะซี”

“คุณหญิงท่านไหนกัน”

“เอ... ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่เห็นว่าตกลงกับแม่สื่อที่มาดูตัวแล้วนะ เห็นว่าทางบ้านเจ้าบ่าวพอใจอย่างมาก อยากจะตบแต่งเสียวันนี้พรุ่งนี้เลยทีเดียว”

“ขนาดนั้นเชียวรึนังเยื้อน แล้วตกลงเป็นคุณหญิงท่านไหนล่ะ”

“เอ... ถ้าจะให้ฉันเดา ก็ต้องเป็นคุณหญิงกุ้งหรือไม่ เธอเป็นคุณหญิงคนโตนะ ต้องแต่งก่อนน้องสิ เอ... หรือจะไม่ใช่ เพราะคุณหญิงเก๋ก็งาม ส่วนคุณหญิงแก้มก็ช่างเจรจา คุณหญิงก้อย... เธอเพิ่งจะสิบแปด หม่อมไฉไลคงยังไม่ให้ออกเรือนกระมัง”

“ปัดโธ่... นังเยื้อน ฉันก็นึกว่าหล่อนจะรู้ ว่าแต่เจ้าบ่าวเป็นใครกันรึ”

“เจ้าบ่าวนะรึ นอกจากจะเป็นพระนาหมื่นแล้ว ยังร่ำรวยระดับเศรษฐีคนจีนเชียวนาจะบอกให้ คุณหญิงท่านไหนแต่งไป นับว่าตกข้าวสารถังใหญ่ คงได้สุขสบายไปตลอดชีวิต”

“แล้วมันใครกันล่ะวะ”

“ก็ท่านเจ้าคุณ พระยาธนบดีอย่างไรเล่า”

“พระยาธนบดี ที่มีกิจการท่าเรือ มีบ้านใหญ่โตอยู่ตรงท่าน้ำอย่างนั้นรึ”

“ใช่ ๆ”

“พระยาธนบดี พ่อหม้ายที่เคยมีเมียเป็นคุณหญิงแต่ก็สิ้นไปสิบกว่าปีแล้วนั่นน่ะรึ”

“อืม... ใช่”

“พระยาธนบดี ที่เล่าลือกันว่ามีเมียบ่าวเต็มเรือนอย่างนั้นน่ะรึ”

“ก็... ใช่กระมัง”

“พระยาธนบดี ที่แก่คราวพ่อของพวกคุณหญิงอย่างนั้นน่ะรึ! นังเยื้อน!”