บทที่ 2 มีแต่ฉัน (06)

“ปกติพวกฮอตเนิร์ดชอบกินแบบไหนคะ”

          “ฮอตเนิร์ดก็คน กินไม่ต่างจากคนอื่น” คิระพิงแผ่นหลังกับพนักพิง รู้ดีถึงนิยามที่หลายคนใช้เรียกเขา แต่ดูท่าคำถามของเขากับหญิงสาวจะมีความหมายต่างกัน

          “พะวาหมายถึงแบบที่เราตื๊ดๆ กันเมื่อคืนค่ะ” พวงแก้มนวลสวยเริ่มระเรื่อขึ้น

          “หนักกว่านั้น” คิระกดยิ้มลึกหลังตอบคำถาม ดูท่าคำพูดของเขาจะทำให้พะวารู้สึกหนาวราวกับอยู่ที่ขั้วโลกเหนือ

          พะวากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รู้สึกเหมือนเธอกำลังแกงตัวเองอย่างไรอย่างนั้น หนักกว่านั้นเอวของเธอคงจะเคล็ดแน่ๆ แต่เมื่อขึ้นมาขี่เสือแล้วจะกระโดดลงตอนนี้ก็คงไม่ทัน พลันนึกไปถึงประโยคสนทนาของรุ่นพี่สามคนระหว่างจะเดินแยกย้ายกลับบ้าน

          ‘ฉันว่าจะไปผับเฮียคีอีก’ จริยาหันไปมองเพื่อนสองคนราวกับกำลังหาแนวร่วม

            ‘อาทิตย์นี้ฉันไม่ว่าง งานกองเท่าภูเขาแล้ว’ เกวลินขอบาย ก็อยากจะไปเที่ยว ไปสนุกอยู่หรอก แต่ต้องเคลียร์งานให้เสร็จเสียก่อน

            ‘โธ่ ฉันอยากไป เผื่อจะได้ปวดเอวทุกวัน’ จริยาทำหน้าเสียดาย

            ‘เขาทำทุกวันเลยเหรอ ปวดเอวแย่’ มณฑิกาทำตาโต คิดว่าคนที่เพื่อนกำลังปลื้มคงทั้งเด็ดทั้งแซ่บจริงๆ จริยาทำสายตาแพรวพราวใส่ ส่วนพะวาที่อยู่ในวงสนทนาด้วยขาพันกันจนแทบล้มหน้าคะมำ

            เพิ่งรู้ว่าต้องเด็ดทุกวัน

          พะวาดึงตัวเองออกจากห้วงความคิด สูดอากาศเข้าปอดลึกๆ แล้วมองคิระอีกครั้ง

          “งั้นเราตื๊ดๆ กันที่นี่ได้ไหมคะ” แม้จะต้องปวดเอวแน่ๆ แต่ก็อยากทำให้คิระมีความสุข เธอมองว่าคนเรามีรสนิยมที่หลากหลาย และมันก็ไม่ได้ผิดแผกอะไร

          ถึงอย่างนั้นก็เป่าปากหนึ่งหน ที่อาจจะต้องเอวปวดทุกวัน

          “ที่นี่” คิระเอียงคอมอง

          “ถ้าหนักกว่าเมื่อคืนก็ต้องที่นี่ค่ะ ที่บ้านกลัวเตียงหัก”      

          เมื่อวานเธอได้ยินเสียงออดแอดของเตียง กลัวว่าจะต้องเสียเงินเปลี่ยนเตียงใหม่ พวงแก้มแดงระเรื่อ ใช่ว่าไม่อายที่พูดออกไป แต่ถ้ามีอะไรที่ต้องการก็พูดกันให้เข้าใจ ดีกว่ามานั่งอึดอัดใจกันทีหลัง

          คิระมองคนที่กลัวเตียงหัก แล้วมีรอยยิ้ม

          ส่วนพะวากำลังมองโซฟาตัวยาวก่อนพบกับความกังวล กระจกใสบานใหญ่ด้านหลังนั่นทำให้ต้องขยับตัวลุกไปมองดู

          กระจกโปร่งใส...เธอมองเห็นพื้นที่ชั้นล่างทั้งหมด นักเที่ยวหลายคนกำลังเมามันกับการยักย้ายร่างกายไปมา หลายคนพูดคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน บางคนก็กำลังกอดรัดนัวเนียกับคนรักที่มาด้วย นาทีนั้นร่างอรชรก็สะดุ้งนิดๆ เมื่อมีร่างโตมายืนซ้อนด้านหลัง

          ไอความร้อนผะผ่าวแผ่ให้พะวายิ่งรู้สึกหนาว และคำว่าหนักกว่านั้นวนเวียนอยู่ในสมอง ดวงหน้าเอี้ยวไปมองคนที่ใช้มือทั้งซ้ายและขวาค้ำอยู่ระหว่างศีรษะของเธอ

          และนั่นทำให้ได้เห็นรอยยิ้มมีเสน่ห์ของคิระ ยิ้มที่ราวกับมาจากพ่อมดที่มีเวทมนตร์ แค่ร่ายคาถาร่างกายของเธอก็อ่อนปวกเปียก

          ยิ่งตอนที่มือใหญ่โอบดึงเธอให้หันไปเผชิญหน้า ยิ่งรู้สึกเหมือนเขายื่นมือเข้ามาดึงหัวใจออกจากอก มันไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บ แต่กลับทำให้ยิ่งโหยกระหาย อยากให้เขาดึงซ้ำไปซ้ำมา จากนั้นก็ได้รับจูบเบาๆ บนกลีบปากอิ่ม จูบที่นุ่มนวลคล้ายกับเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย

          แน่นอนว่าหลังจากนั้นทั้งจานหลัก จานรองต้องตามมาแน่ ทว่าพะวายังไม่หมดความกังวล

          “ล็อกห้องหรือยังคะ”

          ถ้าจู่ๆ มีพนักงานของเขาเปิดพรวดพราดเข้ามาคงแย่ เธอยังไม่อยากถูกเมาท์และถูกเล่าขาน แต่สิ่งที่ตอบกลับมาเป็นรอยยิ้มอีกแล้ว

          ยิ้มในครั้งนี้เป็นราวกับเครื่องดื่มสีอำพันที่กะจะมอมให้เธอเมา ทำให้ใจสั่นพอสมควร เมื่อเขาไม่ตอบก็เปลี่ยนคำถาม

          “กระจกใสหรือทึบคะ” พะวาเบี่ยงหน้าไปมองกระจก แล้วรู้สึกว่ากำลังถูกแกล้ง เมื่อคิระเอาแต่ยิ้มจึงใช้เสียงเข้มนิดๆ

          “คุณคี”

          เมื่อเขายังเงียบ เธอเลยตีความว่ากระจกใส ขอคิดในแง่ร้ายไว้ก่อน ถึงอย่างนั้นคิระก็ยังไม่ยอมตอบ เอาแต่ดันร่างของเธอไปติดกับโต๊ะทำงาน ชั่วครู่ต่อมาก็มีเสียงดังพึ่บดังขึ้น

          จังหวะนั้นคำตอบที่ต้องการก็ดังพ้นปากหยักมา

          “ทึบ”

          พะวาส่งตาค้อน ก็ทึบน่ะสิ เพราะเขาใช้รีโมตกดให้ผ้าม่านเลื่อนปิด ภายในห้องจึงมืด ไม่ทันได้เอ่ยอะไรอีก ริมฝีปากหนาก็จูบประทับปากอิ่มราวกับเขาอยากจะทำให้เธอได้เข้าใจความหมายของคำว่าทึบได้มากขึ้นกว่าเดิม

          ทึบที่ว่า นั่นคือสมองของเธอน่ะตื้อทึบไปหมด นึกอะไรไม่ออกเลย นอกจากคำว่า อือ...อ่า ที่ปล่อยพ้นลำคอหลังก้นของเธอถูกช้อนขึ้นไปบนโต๊ะทำงานที่เป็นกระจกเย็นเฉียบ จากนั้นก็เห็นคิระถอดแว่นวางไว้ที่มุมหนึ่ง

          พะวาสะดุ้งเล็กๆ เมื่อเส้นผมสีดำขลับสยายออกเพราะยางรัดผมสีดำถูกดึง สายตาหันมองเล็กน้อย เธอง่วงมากจริงๆ ถึงนอนทั้งที่ยังรัดผมอยู่

          ปลายนิ้วแกร่งสอดเข้าไปไล้เส้นผมที่ยุ่งของพะวาให้เรียงเส้นตรง นัยน์ตาสีเข้มจดจ้องเจ้าของพวงแก้มที่แดงระเรื่อ ก่อนเลื่อนมือต่ำลงไปหยุดยังท้ายทอยเล็ก

          คิระนวดเบาๆ คล้ายอยากจะช่วยให้พะวาผ่อนคลาย ตาดวงเล็กจึงหลับลงรับสัมผัสนั้น

          ร่วมห้านาทีกว่ามือแกร่งจะเลื่อนไล้ต่ำลงไป เขาไปยุ่มย่ามอยู่กับกระดุมเสื้อเชิ้ตของพะวา คนเป็นเจ้าของจึงลืมตาขึ้น

          นาทีนั้นความเขินอายได้ลามไปทั่วใบหน้า เพราะตาคมกริบจดจ้องอย่างเสน่หา

          คิระปลดกระดุมไล่ไปเรื่อยๆ จนถึงเม็ดสุดท้าย มือใหญ่แหวกเสื้อเชิ้ตให้เปิดออกแล้วใช้สายตาชื่นชมความสวย          

          พะวารู้สึกว่าตาคู่นั้นของคิระไม่ต่างจากยาปลุกความปรารถนา แค่เขามองผิวกายก็ร้อนผ่าวขึ้น ยิ่งยามถูกจูบยิ่งรู้สึกโหยกระหาย

          “อื้อ”

          เสียงซ่านสยิวดังจากปากนุ่มเพราะถูกจูบอย่างรุกหนัก ผสมกับแรงขยำจากปลายนิ้วที่กำลังละเลงบนทรวงกลมกลึง

          คิระสะกิดยอดปทุมถันจนชูชัน แล้วเลื่อนปากตามมางับกัดเบาๆ

          “คุณคี”