บทที่ 2 มีแต่ฉัน (07)

“คุณคี”

          พะวาแอ่นอกรับเมื่อถูกปรนเปรอให้พบกับความสุข ก่อนเธอจะเป็นฝ่ายจูบประทับบนปากได้รูปไปบ้าง เด็กหัวไวรู้ดีว่าสมควรจะทำให้คิระถูกเติมเต็มด้วยเช่นกัน ถึงอย่างนั้นความเขินอายก็ยังซุกซ่อนอยู่ในตัว 

          รสจูบของเธอยังเงอะงะไปบ้าง แต่ก็เต็มใจจะเรียนรู้ อยากให้คนตัวโตมีความสุขไปด้วยกัน

          อึก... ก่อนในนาทีถัดมาพะวาจะสะอึกเบาๆ ยามความอุ่นร้อนลากเข้าไปในกระโปรงทรงเอ ชั่วพริบตาปลายนิ้วแกร่งก็เกี่ยวแพนตี้ให้ร่นพ้นปลายเท้า จังหวะนั้นกระโปรงก็เลื่อนขึ้นมาเล็กน้อย

          พะวาสะดุ้งอีกรอบยามต้นขาสัมผัสกับกระจกโดยตรง รู้สึกเย็นกว่าเมื่อครู่เสียอีก

          คิระเลิกคิ้วข้างหนึ่งมองแล้วเข้าใจถึงสาเหตุ ดูท่าพะวาจะไม่ชอบกระจกสักเท่าไร นาทีนั้นจึงอุ้มร่างเล็กขึ้นมานั่งบนหน้าตักหลังเขาเป็นฝ่ายทิ้งก้นลงนั่งบนกระจกแทน

          พะวากัดปากทันทีเมื่อท่วงท่าที่ปรับเปลี่ยนทำให้รับรู้ได้ถึงพลังความดุดัน พลันก้มหน้าไปมองกระจก

          “มันแข็ง ไม่แตก ไม่หักแน่นอน” คิระอธิบายแล้วใช้มือเคาะโต๊ะที่เขานั่งอยู่

          “เคยลองแล้วหรือคะ” พะวาโยนคำถามกลับไป คิ้วเลิกขึ้นอย่างใคร่รู้

          คิระเอียงคอแต่ไม่ยอมตอบ พะวายิ่งแสดงสีหน้าอยากรู้

          “กำลังจะลองกับพะวา ถ้าไม่ดีจริงจะโทร.ไปเล่นงานร้านที่ทำมาผิดสเปก”  

          แกล้งเงียบอยู่หนึ่งนาทีก็ยอมเฉลย แล้วยื่นหน้าไปจูบปากอิ่มเป็นการเอาใจ มือลูบไล้เข้าไปในกระโปรงทรงเอที่กำลังถูกดึงขึ้นมาไว้ที่เอวคอด

          พะวาทั้งอายทั้งอยาก พลางจูบตอบคิระไปบ้าง ปลายลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดพันรัดอย่างดูดดื่มท่ามกลางเสียงดนตรีที่วนมาเป็นแนวเพลง EDM อีกครั้ง

          ชายหนุ่มครางระงมอย่างพึงพอใจ มือปลดกระดุมเสื้อของตัวเองบ้าง พะวาที่รับรู้เลยผละใบหน้าออกห่างแล้วช่วยเขา

          คิระปลดจากบน ส่วนเธอเริ่มจากล่าง ไม่ถึงนาทีเสื้อเชิ้ตสีดำก็ถูกดึงออกจากแขนกำยำ พะวาอดไม่ได้ที่จะไล่ตามองร่างกายที่สมบูรณ์แบบ

          คิระมีซิกซ์แพ็กที่ดูแข็งแกร่ง มีไรขนพ้นขอบบ็อกเซอร์มาเล็กน้อย อารมณ์นำพาให้พะวาใช้มือลูบไล้เบาๆ

          “อื้อ”

          เสียงกดต่ำดังลอดไรฟันของคิระ สัมผัสเบาๆ นั่นทำให้เขาสยิว พะวาที่รู้จึงลูบวนอีก

          ชายหนุ่มไม่ขัดศรัทธาของหญิงสาว เขาจัดการปลดกระดุมกางเกงและรูดซิปลง หลังจากนั้นก็ส่งสายตามองคนอยากรู้อยากลอง

          “ฉันรอที่จะได้ยกสะโพกอยู่นะพะวา” หลังเห็นพะวาเอาแต่กัดปาก คิระจึงปล่อยเสียงกระเส่าว่าเฝ้ารอ

          พะวาส่งค้อนหนึ่งหนไปให้คนที่มีความชำนาญ ขอเวลาเขินอายสักนิดสักหน่อยก็ไม่ได้ แล้วยื่นมือไปดึงกางเกงของคิระให้ต่ำลงไปถึงหัวเข่า

          บ็อกเซอร์สีดำเธอก็ดึงมันติดไปด้วย

          อึก...

          เป็นอีกครั้งที่พะวากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ชายหนุ่มพร้อมแล้ว แต่ว่าเธอล่ะพร้อมหรือยัง พะวามีคำถามให้ตัวเอง แล้วพบว่าเธอก็ชื้นฉ่ำมากพอกัน

          คนที่กดยิ้มลึกมองเจ้าของร่างเพรียวระหงที่มองตัวตนร้อนฉ่าอย่างนึกเอ็นดู มือยื่นไปหยิกแก้มนวลเบาๆ

          “ฉันอยากได้อย่างอื่น นอกจากตามอง”

          “คุณคีอยากได้อะไรหรือคะ” พะวาแกล้งถามหน้าซื่อ

          “อยากได้พะวาครับ” คิระบอกเต็มปากเต็มคำ เขาถวิลหาร่างเล็กเต็มที่แล้ว

          “งั้นต้องช่วยค่ะ พะวาไม่เคย...”  

           ไม่เคยที่เธอว่าหมายถึงการได้ลองเป็นฝ่ายนาบแนบเข้าหาของแข็งร้อน

          “ครับ”

          คิระตอบกลับเสียงหวาน แล้วยกก้นงอนขึ้นด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือช่วยนำพาตัวตนแทรกเข้าหาความนุ่มที่น่าถวิลหา อึดใจเดียวทั้งเขาและพะวาก็ครางออกมาเบาๆ

          พะวาหยุดนิ่งร่างกายไปชั่วขณะหนึ่งเพื่อให้คุ้นชิน ก่อนเริ่มยกสะโพกขึ้นแล้วขยับเข้าหาคิระ ส่วนชายหนุ่มยังใช้มือช่วยยกก้นงอนนำพาไปเรื่อยๆ

          ในยามที่พะวารู้จังหวะแล้วเขาก็ปล่อยมือ ตัวเอียงไปด้านหลัง ค้ำมือลงบนกระจกปล่อยให้พะวาได้ลองเป็นผู้นำเกม

          พะวาละเลงสะโพกแล้วบดเบาๆ ไปกับตักหนา ยิ่งกดลึกยิ่งสยิว มือยกขึ้นเกาะหัวไหล่แกร่ง กดน้ำหนักลงช่วยให้เป็นแรงส่ง จนร่างเกร็งกระตุก ความเหนื่อยหอบส่งให้อกนุ่มกระเพื่อมไหว

          คิระยกมือลูบแผ่นหลังนวลเบาๆ แม้ความต้องการจะยังไม่ถูกเติมเต็มก็พร้อมจะรอพะวา           

          ร่วมสามนาทีกว่าหญิงสาวจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับชายหนุ่ม ฝ่ายคิระอุ้มช้อนร่างเล็กพาไปยังโซฟาขณะสะโพกยังแนบชิด

          “อื้อ”

          เสียงครางระงมดังขึ้นอีกเมื่อคิระกดดันเอวหาความอ่อนนุ่ม ค่อยๆ ไต่ระดับจากนุ่มนวลไปเป็นหนักหน่วง แล้วโยกไหวร่างกายอย่างลื่นไหลราวกับสายน้ำ

          มือนวดเคล้นเฟ้นความนุ่มเด้งของทรวงสวย แล้วพลิกเปลี่ยนให้พะวานอนตะแคงข้าง

          มือข้างหนึ่งยกขาเรียวขึ้นแนบไว้ตรงหัวไหล่ สะโพกกดเข้ามาแนบลึก พะวากัดปากอย่างแรง มือจับที่ขอบโซฟาแน่น

          “อื้อ...”

          คิระโน้มตัวลงมาจูบกลีบปากอิ่มเติมเต็มความกระหาย สะโพกก็โยกไหวตามจังหวะเพลงที่เล็ดลอดเข้ามา จนส่งพะวาให้กรีดร้องจนเกร็งสะท้าน

          คิระโน้มตัวลงมาจดจ้องหน้าหวาน ดีใจที่เห็นคนใต้ร่างมีความสุขอีกครั้ง ชั่วครู่นัยน์ตาก็กลับมาเป็นประกายวาววับเมื่อพลิกดันร่างเล็กให้นอนหันหลัง ส่วนตัวเขานาบร่างลงทาบทับ

          อึก...

          นาทีนั้นพะวาสะดุ้งเล็กๆ ยามคิระขยับตัวเข้าหาแนบลึกจนเธอสะอึก มือหนากำเป็นหมัดวางค้ำอยู่ระหว่างหัวไหล่เล็ก จากนั้นเอวสอบก็ขับเคลื่อนให้ความปรารถนาโถมใส่อย่างดุดัน เผ็ดร้อน กว่าจะจบลงก็เมื่อทั้งคู่อิ่มเอมและมีความสุขไปพร้อมๆ กัน