บทที่ 3 เฮีย

บทที่ 3 เฮีย

          “ถึงแล้ว”

          เสียงทุ้มที่เอ่ยกระซิบข้างหูทำให้มือนุ่มยกขึ้นขยี้ตา แล้วกะพริบปริบๆ มองภาพเบื้องหน้า

          “ถึงแล้วจริงๆ ด้วย” พะวาพึมพำหลังเห็นหน้าบ้านของตัวเอง ใจยังอยากจะนอนต่ออีกสักนิด ยังไม่อยากลุกจากเบาะนุ่มๆ ไปไหนเลย เพราะร่างกายมีอาการขบเมื่อยจากบทรัก เวลานั้นก็ล่วงเลยเข้ามาสู่เช้าวันใหม่แล้ว

          “เข้าบ้านกันเถอะ” เสียงจากปากหยักดังอีกหน หลังเห็นพะวายังอิดออดอยากจะนอนต่อ

          พะวาพยักหน้า ฝืนใช้สองแขนหยัดตัวเองลงจากรถ ยังไม่ทันจะขยับตัวไปไหนก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากมุมด้านซ้ายของบ้าน ตรงที่มีโต๊ะหินอ่อนตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ ห่างออกไปเคยมีกรงเจ้าหมาสี่ขาตั้งอยู่

          คนทั้งสองหันขวับไปมอง นัยน์ตาคมหรี่ลงอย่างระวังภัยเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาพะวา

          “พะวา...เฮียอยากคุยด้วย”       

          ชายผู้มาใหม่เอ่ยเสียงเข้ม เขานั่งรอท่ามกลางความมืดอยู่หลายชั่วโมงแล้ว แถมยังต้องทนให้ยุงกัดอีก

          สีหน้าของพะวาเข้มขึ้น มองชายที่มีรูปร่างพอๆ กับคิระ ต่างกันตรงคนที่แทนตัวเองว่าเฮียมีผิวสีแทนและใบหน้าเข้มกว่าเล็กน้อย

          “นี่คุณคีค่ะ”      

          พะวาอยากจะทำสีหน้าเบื่อหน่ายแต่ก็เก็บความรู้สึกนั้นไว้พร้อมแนะนำให้อีกฝ่ายได้รู้จักกับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกาย

          “ทำความรู้จักไว้นะคะเฮีย คุณคีจะมาอยู่ที่นี่กับพะวา / คุณคีคะ นี่เฮียหนึ่ง เพื่อนบ้านของพะวาค่ะ”

          พะวาเน้นที่คำว่าเพื่อนบ้าน หวังว่าชายตรงหน้าอย่างหรรษดลจะเข้าใจสักที

          “ทำไมทำแบบนี้พะวา เพราะประชดเฮียใช่ไหม อย่าทำตัวแบบนี้เลยนะ เฮียกับคุณอาเป็นห่วง” หรรษดลเอ่ยประโยคร่ายยาว ลำตัวขยับไปใกล้ ฉวยมือนุ่มมากุมไว้ ไม่สนใจสายตานิ่งๆ ด้านหลังสักนิด และไม่คิดจะทำความรู้จักกับอีกฝ่ายด้วย

          คิระสอดมือล้วงในกระเป๋ากางเกง เฝ้ามองเหตุการณ์อย่างใกล้ชิด แต่เหมือนพะวาจะยังรับมือได้หลังเห็นมือนุ่มชักมือกลับเร็วไว

          ในตอนนี้ก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมพะวาไม่ยอมเรียกเขาเหมือนใครๆ

          คงเพราะเฮียคนนี้

          “เรื่องของเรามันจบไปนานแล้วค่ะเฮีย เฮียช่วยเข้าใจสักทีเถอะ” พะวาบอกเสียงเนือย เบื่อหน่ายที่ต้องเอ่ยออกมาอีก แล้วเดินเลี่ยงตัวเข้าบ้านไป ไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนที่รู้ แต่แกล้งเป็นไม่เข้าใจ

          “พะวา” หรรษดลหน้าเสียเมื่อคนที่เขาอยากแสดงความเป็นเจ้าของไม่รักษาน้ำใจเลยสักนิด

          คิระไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ เขาไม่จำเป็นต้องใส่ใจ ปลายเท้าใหญ่ก้าวตามเจ้าของบ้านเข้าไปด้านใน เห็นพะวาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาแล้วทำหน้าสุดเซ็ง

          “นอกใจ”         

          คิระลองเดาเหตุผล ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่เขาคิดเช่นนั้น คงเพราะเขาก็เป็นผู้ชายจึงมองออกได้ไม่ยากกระมัง แถมยังมีประสบการณ์ในลักษณะนี้เช่นกัน

          “ค่ะ จบไปนานแล้วค่ะ พะวามูฟออนแล้ว แต่เฮียไม่เข้าใจสักที”

          เสียงถอนหายใจดังจากจมูกโด่ง ที่ผ่านมาเธอเคยบอกไปหลายหนแล้วในยามที่หรรษดลกลับมาหวังให้เธอหวนไปคืนดี เจ้าตัวก็ทำเหมือนเข้าใจ ยอมถอยห่างไป แต่สุดท้ายก็กลับมาอยู่ดี หนำซ้ำในครั้งนี้เหมือนจะมีกองหนุนเสียด้วย แววตามีประกายบางอย่างคล้ายตอบโจทย์ที่พยายามค้นหาคำตอบมานาน

          หูสะอาดยังได้ยินเสียงวนเวียนอยู่หน้าบ้าน เธอไม่แปลกใจที่เห็นหรรษดลเข้ามาอยู่ในรั้วบ้าน เพราะเมื่อก่อนอีกฝ่ายก็เปรียบเสมือนสมาชิกคนหนึ่ง บิดาของเธอให้ความรักดั่งลูกชาย

          หนำซ้ำยังมีความสนิทสนมกันมาร่วมสิบปี บิดาของเธอกับมารดาของหรรษดลทำงานที่เดียวกัน แถมบ้านยังอยู่ติดกันอีก

          และนั่นละ ความรักครั้งแรกจึงเริ่มต้นขึ้นกับหรรษดล รักที่ดำเนินมายาวนาน กระทั่งสองปีก่อนที่รู้ว่าอีกฝ่ายนอกใจ ปราสาททรายจึงถูกน้ำซัดจนพังทลาย

          “พะวา พะวา”

          เสียงร้องและเคาะประตูบ้านดังขึ้น หรรษดลยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ พะวาไม่ขานรับ เลือกจะเดินหนีขึ้นไปยังห้องนอน

          “พะวา เฮียอยากคุยด้วย เฮียขอโทษ เฮียผิดเองทั้งหมด” หรรษดลยังไม่ยอมแพ้ หัวใจลนลานยามเห็นอดีตคนรักมีคนใหม่

          พะวากลอกตามองบน แต่ก็ไม่คิดจะหวนกลับไปพูดคุย หากอยากยืนขาแข็งอยู่ข้างนอกก็ตามสบาย ส่วนตัวเธอขอทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ง่วงตาจะปิดอยู่รอมร่อ ทว่าปากนั้นก็เอ่ยพึมพำหนึ่งประโยค

          “ฝันดีค่ะคุณคี”

          ส่วนคิระกำลังส่งข้อความตอบกลับคนสนิทอย่างกรวัฒน์ หลังเจ้าตัวส่งรายงานผลประกอบการในค่ำคืนนี้มาให้ หันไปอีกทีฝ่ายหญิงก็หลับปุ๋ยไปเสียแล้ว สงสัยจะเหนื่อยมากจริงๆ ยิ้มเอ็นดูผุดขึ้นบนใบหน้า

          “พะวา”

          หูของคิระยังได้ยินเสียงรบกวนหน้าประตูบ้าน ปากหนาบิดโค้ง ดูเหมือนจะมีคนไม่ยอมเลิกราจริงๆ จึงตัดสินใจทำบางอย่าง

          หรรษดลยังกระวนกระวาย ความเงียบภายในบ้านทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด กระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาหาตนที่ด้านหลังประตู รอยยิ้มปรากฏชัด อึดใจเดียวเสียงหมุนลูกบิดก็ทำให้เขายิ้มอย่างเป็นต่อ

          “พะวา”