บทนำ

บทนำ

          “เขาว่ากันว่าเอากับเฮียคีคือดีที่สุด”

          เสียงบอกเล่าพ้นกลีบปากอิ่มที่ถูกทาทับด้วยลิปสติกเนื้อแมตต์สีชมพูหวานฉ่ำดังสู้กับเสียงดนตรีแนว EDM ที่ดีเจชื่อดังกำลังรีมิกซ์ให้เข้ากับบรรยากาศสนุกในยามค่ำคืน แสงไฟสาดส่องไปทั่วสร้างความตื่นเต้นและเร้าใจ

          “แกเคยลองแล้วเหรอยัยอิ๋ม” เพียงอึดใจเท่านั้นคำถามก็ถูกส่งออกจากปากคนที่กำลังมองตรงไปยังชายที่ถูกกล่าวถึง ผู้ชายที่เป็นที่สนใจของสาวๆ หลายคน บุคลิกท่าทางที่นิ่งสงบยิ่งทำให้ดูโดดเด่น แม้ว่าจะมีแว่นกรอบเงินสวมอยู่เบื้องหน้า แต่ไม่ได้ลดความมีเสน่ห์ของดวงตาสีดำได้เลย กลับยิ่งเสริมให้ใบหน้าดูมีมิติมากขึ้น

          ไหนจะเสื้อผ้าที่เรียบกริบบ่งบอกถึงความเนี้ยบ ผมทรงเซิร์ฟคัตยิ่งทำให้น่าดึงดูด และใครๆ ต่างเรียกเขาว่า เฮียคี ฮอตเนิร์ด ที่ลุคดูขัดกับการเป็นเจ้าของผับดังในย่านใจกลางเมืองอยู่ไม่น้อย

          “ยัง ไม่กล้าอะ กลัวทุรนทุรายอยากได้อีก”         

          ไม่นานเสียงโต้ตอบก็ดังสู้เสียงเพลงมาอีก สีหน้าของผู้ตอบบอกถึงความแซ่บที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้แว่นสีเงิน กลีบปากด้านล่างถูกกัดหนึ่งครั้งสื่อถึงความเด็ดที่ใครๆ เล่าขาน ไม่เพียงเท่านั้นเฮียคียังมีจุดน่าสนใจอีกหลายข้อ

          “ที่สำคัญนะ เป็นเด็กของเฮียคี เขาจะดูแลแกทุกอย่าง ดูแลด้วยชีวิตของเขาเลย และไม่ว่าจะขออะไรเขาก็ให้” จริยาวางตาไปมองชายที่มีอายุสามสิบสองปีอย่างแอบปลื้ม

          “ขนาดนั้นเลย”

          คำบอกเล่านั้นทำให้หญิงสาวอีกสองคนในกลุ่มหันไปมอง ผู้เล่าอย่างจริยาพยักหน้าหงึกๆ เป็นการตอบ

          “ฉันชักอยากลองแล้ว” เกวลิน สาวสวยที่ใส่เสื้อสายเดี่ยวสปาเกตตีสีเขียวเริ่มให้ความสนใจมากขึ้น อึดใจนั้นก็หันไปหารุ่นน้องที่นั่งเงียบอยู่ เป็นน้องเล็กที่มีอายุยี่สิบเจ็ดปี

          “พะวาอยากลองไหม”

          “โอ๊ย แกอยากไปยั่วยุพะวาเลย พะวาไม่ลองหรอก” จริยากลอกตาใส่เพื่อนที่เอ่ยถามรุ่นน้องในแผนก

          ส่วนพะวาที่ทุกคนในกลุ่มกำลังมองอยู่นั้นยิ้มเจื่อนๆ ก่อนหน้านี้เธอเอาแต่มองผู้ชายคนนั้นอยู่หลายนาที

          “แล้วเฮียของแกไม่มีแฟนเหรอยัยอิ๋ม” เกวลินตั้งคำถามด้วยความอยากรู้

          “มีแต่แฟนเก่าที่ทำให้ไม่ยอมรักใครแบบจริงจังอีก”

          “ไหนเล่าซิ” หนนี้หูของมณฑิกาผึ่งแทบจะกางออก เธอชอบนักกับเรื่องเล่าของผู้อื่น

          “เพื่อนฉันเล่าว่า เฮียคีมีผู้หญิงที่รักมากคนหนึ่ง แต่กลับถูกหักหลัง ถูกทิ้งไปเพราะทำธุรกิจสีเทา ประมาณว่าไม่เหมาะสมกัน ทั้งที่แสนจะรัก แสนจะทะนุถนอม แต่หลังจากนั้นไม่กี่วันผู้หญิงก็เปิดตัวคบผู้ชายคนใหม่”

           จริยามองตรงไปยังคนที่นั่งดื่มเหล้าอยู่กับกลุ่มเพื่อนในมุมด้านในสุด เพื่อนของเธอเป็นรุ่นน้องของหนุ่มฮอตเนิร์ดอีกที

          “แล้วนั่นก็พี่ชายของแฟนเก่า เป็นเพื่อนรักของเฮีย เหมือนจะชื่อปิง” จริยาชี้นิ้วไปยังผู้ชายอีกคนที่รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้เพื่อนเลยสักนิด

          “แล้วยังเป็นเพื่อนกันได้อีก” เกวลินเอ่ยถาม นั่นทำให้จริยาพยักหน้า

          “ความสัมพันธ์บาดลึก แต่ยังแน่นแฟ้น” มณฑิกาลงความเห็น ทุกคนพยักหน้าตาม พะวาที่เงยหน้าไปรับฟังก็เช่นกัน ก่อนจะเอ่ยปากขอบางอย่าง

          “พะวากลับก่อนได้ไหมคะ”

          “ทำไมล่ะพะวา พวกเราพึ่งมาได้ไม่นานเอง” จริยาร้องถาม

          “พะวาเป็นห่วงพ่อค่ะ ช่วงนี้ท่านดูเหนื่อยๆ” บิดาของเธอเจ็บป่วยด้วยโรคหัวใจมาร่วมหนึ่งปีครึ่งแล้ว อาการดีขึ้นมา แต่แล้วเมื่อสองเดือนก่อนก็กลับมาแย่อีกหน

          “ถ้ามีอะไรให้พวกพี่ช่วย บอกได้ทันทีเลยนะพะวา” จริยา เกวลิน และมณฑิกาลากสายตามองกัน พวกเธอพร้อมช่วยเหลือรุ่นน้องอย่างพะวาที่เป็นเด็กดี เด็กขยัน

          “ขอบคุณค่ะพวกพี่ๆ”

          “งั้นเดี๋ยวพวกพี่จะไปส่ง พวกเรากลับกันเลยนะ”

          “พะวากลับเองได้ค่ะ พวกพี่ๆ อยู่สนุกกันเถอะค่ะ ไว้ถ้าพะวาอยากได้ความช่วยเหลือ พะวาจะบอกค่ะ”         

          เธอไม่อยากเป็นตัวขัดความสนุก ที่จริงอยากอยู่ดูแลบิดามากกว่า แต่ท่านบอกว่าอยากให้เธอได้สนุกบ้าง เพราะสองสามเดือนที่ผ่านมาเมื่อเลิกงานเธอจะตรงกลับบ้านในทันทีเพื่อไปดูแลท่าน

          รุ่นพี่ทั้งสามมีท่าทางลังเลก่อนพากันพยักหน้าหลังเห็นสายตาของพะวา ไม่อยากให้รู้สึกไม่ดี จนกลายเป็นว่าไม่กล้ามาเที่ยวกับพวกเธออีก

          “ไว้เจอกันที่ทำงานนะคะ”

          “จ้ะพะวา”

          หลังจากนั้นร่างอรชรที่มีความสูงหนึ่งร้อยหกสิบสองเซนติเมตรก็ถอยห่างออกจากผับในเวลาสามทุ่มสิบนาที เท้าเล็กๆ ที่สวมคัตชูสีครีมก้าวไวๆ ตรงไปริมฟุตพาท มือเรียวยกขึ้นเรียกรถแท็กซี่มิเตอร์ที่จอดรอรับผู้โดยสาร

          เพียงอึดใจเท่านั้นร่างเล็กก็ถูกพาออกไปจากย่านที่กำลังคึกคักด้วยผู้คน กว่าจะถึงบ้านคงใช้เวลาไปราวสี่สิบห้านาที พะวาอยากจะต่อสายหาบิดา แต่กลัวว่าจะกลายเป็นรบกวนการพักผ่อนของท่าน

          หัวใจดวงกระจิ๊ดในวันนี้เกิดอาการหน่วงๆ อย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะในช่วงเวลาประมาณสองทุ่ม อาการพะว้าพะวังจึงตามมาฉับพลัน ความสนุกที่พยายามโฟกัสเลยล้มไม่เป็นท่า

          “คงไม่มีอะไรหรอก”

          พะวาร้องบอกตัวเอง ไม่อยากให้คิดมากจนเกินไป เมื่อไปถึงบ้านก็ใช้กุญแจเปิดประตูเข้าไปในบ้านขนาดสองชั้นที่สภาพเก่าไปตามกาลเวลา

          สีที่ถูกทาทับไว้เริ่มลอก แต่ก็มีการทาใหม่และซ่อมแซมอยู่เสมอ จนในช่วงหลังมานี้ที่ขาดการดูแล เพราะบิดาล้มป่วยหลังมารดาเสียชีวิตไป

          มือเล็กนุ่มกดเปิดสวิตช์ไฟที่อยู่ข้างประตู เพียงเสี้ยววินาทีความสว่างก็กลืนกินความมืดมิด สายตาคู่ใสมองตรงไปยังบันไดบ้านที่จะนำพาไปยังห้องนอนของบิดา แต่แล้วหัวใจดวงเล็กกลับร่วงหล่นไปอยู่บนพื้นเมื่อห่างจากบันไดไปไม่มาก พบร่างหนึ่งนอนฟุบหน้าอยู่บนพื้น

          “พ่อ”

          เส้นเสียงของพะวาถึงกับสั่น เนื้อตัวชาหนึบราวกับเหตุการณ์ร้ายๆ กำลังมาเยือน สองเท้าวิ่งก้าวเข้าไปหาคนที่เธอรักสุดหัวใจ

          “พ่อ...พ่อ”

          แค่ปลายนิ้วแตะไปยังต้นแขน ก้อนแข็งๆ ก็วิ่งมาจุกอยู่กลางลำคอ ความเย็นที่สัมผัสได้ทำให้เธอกลัวจับใจ มือออกแรงเขย่า ไม่มีการตอบรับกลับมาแม้แต่น้อย นาทีนั้นน้ำตาเม็ดกลมใสก็ร่วงเผาะจากขอบตา รู้อยู่ว่าในวันหนึ่งเรื่องนี้ก็ต้องเกิดขึ้น แต่มันเร็วกว่าที่คิดไว้ตั้งมาก

          “พ่ออย่าทิ้งพะวาไป พ่อจ๋า...” พะวาคร่ำครวญ ไม่อยากให้เป็นความจริง ใบหน้าซุกอยู่กับอกที่อบอุ่นเสมอสำหรับลูกคนนี้ สองมือยกขึ้นโอบกอดไว้แน่น แม้จะมีเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาก็ไม่ได้ให้ความสนใจ

          “พี่ศินตายแล้วเหรอพะวา อาเสียใจด้วยนะ”

          ถ้อยคำด้านหลังไม่ได้ปลิวเข้าไปในช่องหูของพะวาเลย ความสูญเสียตรงหน้าดึงเธอให้เอาแต่จมอยู่กับความเศร้า แม้ว่าผู้อาศัยร่วมบ้านจะขยับมาใกล้ก็ยังกอดรัดร่างที่เริ่มเย็นไว้แน่น เพราะรู้ดีว่านี่คงจะเป็นการได้กอดกันครั้งสุดท้ายแล้ว               

          กอดสุดท้ายที่เผชิญเมื่อหลายวันก่อน ในวันนี้กำลังนำพาการบอกลาครั้งสุดท้ายมาด้วย พะวาเงยใบหน้าไปมองบนท้องฟ้า เศษธุลีบางส่วนลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

          เธออยากจะตามคว้าไว้แล้วนำมากอด มาประกอบให้เป็นรูปร่างเผื่อจะทำให้บิดากลับมา แต่ก็รู้ว่ามันไม่มีวันเป็นจริง พะวาพยายามยอมรับกับการเวียนว่ายตายเกิดว่าเป็นสัจธรรมของมนุษย์ ในวันหนึ่งตนเองก็ต้องจากไป ขึ้นอยู่ว่าจะช้าหรือเร็วก็เท่านั้น

          ไม่นานฝ่ามืออุ่นๆ ก็ยื่นมาตบเบาๆ ที่หัวไหล่ให้หันไปมอง

          “พวกพี่เสียใจด้วยนะพะวาและพี่จะอยู่ข้างๆ เราเสมอ”    

          “ค่ะ”

          รุ่นพี่สามสาวในแผนกเอกสารแสดงความเสียใจอีกครั้ง พะวาหันไปพยักหน้ารับและส่งสายตาขอบคุณ เพราะทั้งสามเป็นอีกแรงที่ช่วยให้งานสวดพระอภิธรรมศพของบิดาพ้นผ่านไปได้ เธอเองแทบไม่หลงเหลือญาติพี่น้องที่ไหนอีกแล้ว

          ชั่วครู่หนึ่งทั้งสามก็เดินแยกตัวไปช่วยขนโต๊ะ ขนเก้าอี้ไปเก็บ พะวายังยืนเฝ้ามองบิดาขึ้นไปอยู่บนท้องฟ้า แต่แล้วราวสามนาทีก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นให้พะวาขยับตัวถอยห่างไปเล็กน้อย

          “พะวา...พะวายังมีอาอยู่นะ อาจะทำตามที่พี่ศินเคยขอไว้”

          เจ้าของเสียงทุ้ม ผู้มีศักดิ์เป็นอาแสดงความอบอุ่นให้ได้สัมผัส ปากนั้นยังกล่าวถ้อยคำราวกับให้สัญญาว่าจะดูแลหลานต่อเอง พี่ชายนั้นจะได้หมดห่วง

          “อาจะอยู่ข้างๆ พะวาเอง พะวาไม่ต้องห่วง”

          พะวาไม่ตอบรับ ไม่ยินดีที่ได้ฟังราวกับเธอไม่อยากได้การปกป้อง สิ่งที่อยากได้คือการอยู่โดยลำพัง แล้วเลือกหันกลับไปเฝ้ามองท้องฟ้าต่อ โดยไม่ให้ความสนใจใครอีก