บทที่ 1 กฎของคี

บทที่ 1 กฎของคี

          สองเดือนผ่านมาแล้วที่สองแขนอุ่นๆ ได้จางหายไป ความเศร้า ความเสียใจวิ่งพล่านไปทั่ว รวมถึงก้อนเนื้อเล็กๆ ที่เต้นไหวก็ห่อเหี่ยวลงราวกับลูกโป่งอัดแก๊สที่หดลีบ แต่ในวันนี้สิ่งที่ตัดสินใจทำ ทำให้มีอาการกลับมาเต้นไวราวกับจะกระดอนหลุดออกมา

          ประกอบกับเสียงเพลง EDM ยิ่งทำให้รู้สึกตื่นเต้นกับการเดินตามผู้ชายคนหนึ่ง สองเท้ารีบก้าวไปให้ทัน แล้วไปหยุดเท้าขวางหน้าเขา

          การถูกหยุดการก้าวเท้านั้นทำให้เจ้าของกรอบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมอง พะวาไม่รอช้าปล่อยเสียงออกไปสู้กับจังหวะของเสียงเพลง

          “พะวาอยากเป็นเด็กคุณคีค่ะ”

          คำที่โพล่งบอกทำให้เธอดูบ้าบิ่นไม่น้อย ทว่ามันถูกไตร่ตรองมาหลายวันแล้ว

          “ใครๆ เรียกฉันว่าเฮีย”

          คีหรือว่าคิระที่ได้ฟังประโยคนั้นดูไม่ได้ตกใจ คงเพราะเขาเจอกับเรื่องพวกนี้เป็นประจำ แตกต่างไปก็ตรงสรรพนามที่หญิงสาวตรงหน้าเรียกขานเขา

          “ค่ะ พะวารู้”     

          เธอรู้ว่าใครๆ ต่างเรียกเขาว่าเฮียคี ดวงหน้ายังจดจ้องมองหนุ่มฮอตสวมแว่นที่ดูเข้ากับเขาเป็นอย่างมาก ใจจดจ่อรอรับคำตอบที่จะหลุดพ้นริมฝีปากหนา

          อากัปกิริยาของคิระยังนิ่งสงบท่ามกลางเสียงดัง สายตารอคำตอบ และการเดินไปมาของนักเที่ยว พะวาลุ้นเสียยิ่งกว่าตอนลุ้นผลการสมัครงาน กระทั่งได้ยินคำถาม

          “รู้กฎของฉันไหมพะวา”

          “พะวาอาจจะพอรู้ค่ะ”

          “ฉันไม่ชอบคำว่าอาจจะ ฟังดูเหมือนรู้ แต่ไม่รู้” เสียงทุ้มๆ นั่นไม่ได้ตำหนิ แต่บอกว่าหญิงสาวสมควรจะรู้กฎของเขาให้ชัดเจน

          พะวาส่งยิ้มแห้งๆ โต้กลับ แล้วตั้งใจฟังกฎ

          “กฎการมีเซ็กซ์กับฉัน คือแตะต้องได้ทุกส่วนบนร่างกาย ยกเว้นหัวใจ” ท่าทางของคิระสบายๆ แต่น้ำเสียงจริงจัง กฎของเขาทำตามได้ไม่ยาก อยู่ที่ว่าหญิงสาวตรงหน้าเลือกจะทำหรือไม่ เว้นเวลาไว้ราวสองนาทีแล้วปล่อยไปอีกประโยค            

          “หากพะวาตกลง เราก็เอากันได้ทุกที่ตามใจพะวา”

          พะวาร้องอ้อกับกฎของเขา ก็ดูไม่ได้ยากเย็นอะไร ห้ามแตะต้องหัวใจ คิดว่าคงทำได้อย่างไม่มีปัญหา ปากนั้นปล่อยคำถามไปอีก

          “พะวาเอาคุณคีหนึ่งปีได้ไหม...”

          “หนึ่งปี?”

          คิระถึงกับทวนคำ มองลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีดำขลับ เพราะค่อนข้างประหลาดใจในการมีระยะเวลากำหนด แล้วยังจดจ้องอยู่       

          ไม่นานก็ราวกับได้พบความเศร้าที่เจือจาง รวมถึงความต้องการบางอย่างที่ถูกซุกซ่อนไว้

          พะวาพยักหน้า เธอต้องการเขาหนึ่งปี ก่อนจะได้ยินคำสวนมาทำให้ยิ้มแห้งสวนกลับ

          “ลองก่อนไหม เผื่อไม่ติดใจ”

          “ละ...ลองก่อนก็ได้ค่ะ” พะวาตกลง แม้ว่าจะไม่ถูกใจอย่างไรเธอก็เลือกเขา

          “ที่นี่หรือที่ไหน” หลังจากได้รับการตกลง คิระก็ปล่อยคำถามไปบ้าง

          “ที่นี่ได้หรือคะ”  

          คำว่าที่นี่ทำให้พะวาตาโต ในผับของเขาน่ะหรือ ตรงไหนกันล่ะ สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องน้ำอย่างนั้นหรือ หรือจะเป็นตามมุมมืด หรือเขามีมุมลับ

          “ทุกที่” คิระย้ำในคำที่เขาเอ่ยไปเมื่อครู่ก่อน

          “พะวาขอเลือกได้ไหมคะ” พะวาโยนคำถามกลับไปอีก

          หนนี้คิระแค่มองนิ่งๆ ไม่อยากพูดซ้ำอีก

          พะวาตีความความเงียบได้ว่า ทุกที่ตามที่เธอต้องการ จึงยื่นมือไปคว้าข้อมือใหญ่มากุมไว้แล้วเดินนำพาเขาออกจากผับ

          พอพ้นจากสถานที่ที่มีเสียงดังครึกโครมก็รู้สึกโล่งหู ก่อนจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแล่นโลดโครมครามจนน่ารำคาญ ชั่วครู่บนใบหน้าก็มียิ้มผุดขึ้น

          เพราะไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ท่ามกลางเสียงดังเธอกับเขาจะพูดคุยข้อตกลงกันอย่างเข้าใจ แต่เวลานี้กลับมารู้สึกหงุดหงิดกับการตื่นเต้นของเจ้าหัวใจ

          คิระยังนิ่ง แม้จะถูกพาออกจากสถานที่ของเขา อยากรู้เหมือนกันว่า ผู้หญิงคนนี้จะพาเขาไปสถานที่ใด... แต่หลังจากเห็นอีกฝ่ายมองหารถแท็กซี่จึงเอ่ยปาก

          “ฉันมีรถ”

          “งั้นเราไปรถคุณคีก็ได้ค่ะ”

          คิระรู้สึกไม่คุ้นหูในสรรพนามที่หญิงสาวเรียก แต่ไม่คิดขัดอีก ทว่ายิ่งอยากรู้ว่าทำไม ก่อนจะเป็นฝ่ายกุมมือนุ่มพาไปยังรถเอสยูวีของตนเอง

          “ตรงออกไปก่อนค่ะ เดี๋ยวพะวาจะคอยบอกทาง” เมื่อก้นกลมกลึงนั่งบนเบาะหนังอย่างดี พะวาก็เอ่ยบอก นิ้วชี้บอกทาง

          คิระขับรถมุ่งออกห่างจากผับ รถเคลื่อนตัวไปได้ช้า เพราะช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่ผู้คนออกท่องราตรี ส่วนพะวากำลังพยายามเก็บซ่อนอาการมือสั่นที่เป็นอยู่

          รถเอสยูวีที่ราคาเฉียดห้าล้านบาทยังแล่นไปตามถนน จนเลี้ยวเข้าไปในซอยหนึ่งแล้วจอดสนิทยังหน้าบ้านไม้ขนาดสองชั้น

          “บ้านพะวาเองค่ะ” พะวาลากสายตาจากบ้านไปมองคิระ ก่อนทั้งเธอและเขาจะเคลื่อนย้ายลงจากรถมาหยุดอยู่ด้านหน้าบ้านที่มีต้นไม้ขึ้นโดยรอบ และมีลานกว้างๆ เอาไว้ทำกิจกรรมครอบครัว

          “อยู่คนเดียว”

          คิระทอดตามองบ้านที่มีความร่มรื่น แม้จะเก่า แต่ยังมีความน่าอยู่ให้ได้สัมผัสถึง

          “ไม่ค่ะ มีอีกคนอยู่ด้วย” พะวาเอ่ยบอก ไม่ทันจะก้าวเท้าเข้าบ้าน ประตูก็ถูกเปิดออก

          “นี่อาสร อาของพะวาค่ะ” พะวาแนะนำให้คิระได้รู้จักกับผู้อาศัยภายในบ้าน

          “ใครกันพะวา” คนเป็นอาอย่างสรชัชเอ่ยถามทันที หลังเห็นว่าด้านหลังของหลานสาวมีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ คำตอบที่ได้กลับเป็นความเงียบ

          อาการเดือดเนื้อร้อนใจจึงเริ่มผุดขึ้น สายตามองไปยังชายแปลกหน้าอย่างไม่ไว้วางใจ

          “อากำลังจะออกไปทำงาน อาแนะนำให้รีบคุยรีบพาเขากลับ” คำพูดของสรชัชชัดเจน แต่คำที่สวนกลับมาทำให้สีหน้าเคร่งเครียด ไม่พึงพอใจ

          “คุณอาไปทำงานเถอะค่ะ คุณคีจะอยู่กับพะวาจนถึงเช้าค่ะ” พะวาเอ่ยบอกอย่างชัดเจนเช่นกัน ก่อนหันหลังไปมองคิระ นิ้วชี้ไปยังห้องด้านบนชั้นสอง     

          “ข้างบนนั่นห้องของพะวาค่ะ” คิระพยักหน้ารับ ก่อนเจ้าของบ้านจะเริ่มขยับเท้าพาเขาไปยังห้องนอน จังหวะนั้นเสียงของสรชัชก็ดังแทรกขึ้น

          “อาจะโทร.ไปลางาน”

          พะวาแค่กดหน้ารับ แล้วเดินต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ

          ประตูห้องนอนถูกผลักให้เปิดกว้าง ภายในห้องไม่เล็ก แต่ก็ไม่ได้กว้างขวาง เป็นพื้นที่ที่พอเหมาะสำหรับการอยู่คนเดียวอย่างพะวา และเป็นห้องที่เธอโตมา

          สิ่งที่พะวาทำเป็นอย่างแรกหลังปิดประตูเพิ่มความเป็นส่วนตัว คือตรงไปเปิดพัดลมกับหน้าต่างให้ความเย็นพัดวนไปทั่วห้อง เกรงว่าจะทำให้คิระร้อน

          หางตาเห็นว่าเขาเดินตรงไปยังเตียงนอนที่ทำจากไม้ของเธอ ก้นหย่อนลงนั่งบนฟูก แล้วกวาดตามองไปรอบๆ พร้อมทั้งพับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก

          ส่วนตัวเธอวางกระเป๋าสะพายลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ลากสายตามองไปรอบๆ ห้องหนึ่งหน ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีเทามาไว้ในมือ

          “พะวาขอลงไปอาบน้ำสักแป๊บ เดี๋ยวขึ้นมาค่ะ”

          คิระพยักหน้า พะวาจึงก้าวเท้าออกจากห้องลงไปยังชั้นล่าง

          “พะวา”

          แค่ปลายเท้าแตะพื้น เสียงของสรชัชก็เอ่ยขึ้น

          “ถ้าคุณอามีธุระ เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้นะคะ” พะวาไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นจึงเอ่ยบอกอย่างตัดบท

          “ถ้าพี่ศินรู้ พี่ศินคงเสียใจ อาไม่คิดเลยว่าพอสิ้นพี่ศินแล้วพะวาจะใจแตก”