วันนี้ไม่เห็นค่า..วันหน้าไม่รักแล้วนะ

วันนี้ไม่เห็นค่า..วันหน้าไม่รักแล้วนะ

last updateLast Updated : 2025-03-06
By:  อนาทัชชาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
42Chapters
3.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขาเกลียดเธอ..แต่..เธอรักเขามาตั้งแต่เด็ก เขาพลาดมีความสัมพันธ์กับเธอจนถูกบังคับให้หมั้น..แต่..เธอขอถอนหมั้นเพราะความเลวของเขา เขาได้อิสระกลับมาอีกครั้ง..แต่..เธอได้ของขวัญที่มีค่าที่สุด

View More

Chapter 1

บทนำ

The faint sound of running water echoed from the bathroom; Vance Bradford was taking a shower.

It was three in the morning, and he had just returned home.

Rebecca Perry stood at the bathroom door, her heart pounding. There was something she wanted to discuss with him, but she felt nervous, unsure if he would agree once he heard it.

As she pondered how to broach the subject, a strange noise came from inside. She listened closely and realized he was pleasuring himself.

The heavy breaths and muffled groans struck her like hammers, pounding relentlessly at her chest. Bitterness surged through her like a tidal wave, leaving her gasping for air, drowning in agony.

Today marked their fifth wedding anniversary, yet they had never consummated their marriage.

So, this was why. He'd rather take care of himself than touch her.

His breathing grew more frantic, and suddenly, in a moment of intense release, he groaned lowly, "Catherine..."

That name delivered the final, crushing blow. Something inside her shattered into dust.

She clamped a hand over her mouth to stifle her sobs and turned to flee, but in her haste, she stumbled, crashing into the sink and tumbling to the floor.

"Rebecca, is that you?" Vance's voice, still ragged from exertion, carried a note of forced composure, though his breathing remained heavy.

"I-I needed the bathroom. I didn't know you were showering," she stammered, desperately grabbing the sink to pull herself up.

But in her panic, she made things worse. Water slicked the floor and countertop, making it impossible to find her footing.

She finally managed to stand just as Vance emerged. His white bathrobe was hastily thrown on, the belt cinched tightly around his waist.

"Did you fall? Let me help you," he said, reaching out to lift her.

Tears brimmed in her eyes from the pain, but she pushed his hand away, stubborn and resolute. "No need. I can manage myself."

She steadied herself but nearly slipped again. Limping awkwardly, she fled back to the bedroom—a hasty escape from the awkward scene.

For five years, she had been hiding from the outside world, from the judgmental stares, and from Vance's sympathy.

She was ashamed of her condition, though she used to have strong, beautiful legs before the accident.

She always felt inferior. A cripple like her didn't deserve someone as accomplished and luminous as Vance Bradford.

Vance followed her, his tone gentle and concerned. "Does it hurt? Let me check."

"It's nothing." She burrowed under the covers, hiding her embarrassment along with her body.

"Are you sure?" His worry seemed genuine.

"Yeah." She nodded, showing her back to him.

"Then get some sleep. Don't you want to use the bathroom anymore?"

"Nope, let's just rest."

"Alright. Oh, it's our anniversary today. I got you a gift. Open it tomorrow and see if you like it."

"Okay."

The gift sat on the nightstand; she had already spotted it. She didn't need to unwrap it to know what was inside.

Every year, it was the same-sized box containing an identical watch. Her drawer already held nine of them, including birthday gifts. This would be the tenth.

The conversation ended.

Vance switched off the light and lay down. The air was filled with the damp, fresh scent of his shower gel, but she barely felt the mattress dip under his weight.

The bed was giant, but they lay far apart, each on one edge. The space between them could fit three more people.

As if by tacit understanding, neither of them mentioned Catherine Welch or what had transpired in the bathroom.

Rebecca lay rigid on her back, her eyes stinging fiercely.

Catherine was Vance's college classmate, his first love, and his goddess. After graduation, she had gone abroad, leading to their breakup and his depression. He had spiraled into despair, drinking heavily every day.

Rebecca and Vance, however, were classmates in high school. She had harbored a secret crush on him back then.

He was the campus heartthrob and an aloof, top student, while she spent most of her time in a dance studio far from the spotlight.

She was pretty enough, but she was quiet, never one to stand at the center of things, and in a school full of confident, outspoken girls, she was easy to overlook.

So, her feelings had remained her private secret; she never dreamed of approaching him.

That changed after she graduated from the dance academy and returned home for summer break, encountering him in his broken state.

He was heavily drunk that night, weaving erratically down the street. As he crossed the road without checking the lights, a car barreled toward him, unable to brake in time.

She had been trailing him out of concern and shoved him aside—just in time for the car to strike her instead.

At that time, she had secured a spot in graduate school, but the accident left her crippled. She could never dance again.

Afterward, he quit drinking and married her.

He remained forever indebted, forever grateful, soft-spoken and distant. He showered her with gifts and money, but never with love.

She had believed time could heal everything and soften the edges of her pain. Yet after five years, he still clung to Catherine so deeply that even in his most private moments, it was her name he uttered.

She had been foolish and naïve.

She lay awake all night, checking an email on her phone over a hundred times. It was an offer from a foreign university for graduate studies—the very thing she had planned to discuss with him that evening.

But now, there was no need to consult him. Their five-year marriage, filled with countless sleepless nights, could finally begin its countdown.

When he rose in the morning, she feigned sleep, overhearing him speak to the housekeeper, Nancy. "I have a business dinner tonight. Tell Rebecca not to wait up; she should rest early."

After his instructions, he returned to the bedroom to check on her. She hid under the covers, her pillow soaked with tears.

Normally, she would prepare his outfit for work, laying it out neatly. But not today.

He dressed himself in the walk-in closet and left for the office. Only then did she open her eyes, feeling them swollen and sore.

Her phone alarm buzzed—the daily reminder she had set for herself to study.

Since the marriage, her leg had confined her to the house most of the time. To pass the endless hours, she divided her days into segments, filling each with small tasks.

She silenced the alarm and mindlessly scrolled through apps. Her mind was a jumble, unable to focus on anything, until she saw a familiar face in a video.

It was posted just the night before, and the account name was Cathy W. The algorithm was really uncanny, delivering this right before her eyes.

Rebecca tapped on the video, and lively music played, followed by voices shouting, "Three, two, one! Welcome back, Catherine! Cheers!"

One voice stood out—Vance's.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
42 Chapters
บทนำ
“หนาวไม่ต้องกลัวนะ..พี่จะดูแลหนาวเอง” เด็กชายเอ่ยปลอบใจเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังร้องไห้เสียใจที่ต้องสูญเสียพ่อกับแม่ไปเพราะอุบัติเหตุ “ฮึก..ฮึก..พี่น่านอย่าทิ้งหนาวนะ พี่น่านสัญญากับหนาวได้มั้ย?” เด็กหญิงสะอื้นไห้คุยกับพี่ชายข้างบ้านที่เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เธอจำความได้“ได้ พี่สัญญา” เด็กชายพูดพร้อมกับยกมือขึ้นเกี่ยวก้อยให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งน้องสาวคนนี้อย่างแน่นอนเด็กชายน่านฟ้า อายุสิบสี่ปี เด็กที่กำลังเติบโตเป็นหนุ่มหล่อ เขาทำตัวเป็นพี่ชายที่รักและห่วงใยน้องสาวข้างบ้านที่เป็นบ้านสวนของคุณตาอานนท์ เขามักจะมาเยี่ยมคุณตาทุกเสาร์อาทิตย์หรือช่วงปิดเทอม เด็กหญิงลมหนาว ในวัยสิบปี เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตา เด็กหญิงที่ตามติดพี่ชายข้างบ้านทุกครั้งที่พี่ชายมาเยี่ยมคุณตาของเขา เด็กหญิงตัวน้อยต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าเพราะพ่อกับแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ แต่โชคดีที่ยังมีคุณตาวีระชัยคอยดูแล เนื่องจากคุณตาสงสารหลานจึงเลี้ยงดูแบบตามใจ อยากได้อะไรก็หาให้ทุกอย่าง ส่งผลให้เด็กหญิงลมหนาวมีนิสัยที่เปลี่ยนไป จากเด็กที่กิริยามารยาทเรียบร้อย น่ารัก กลายเป็นเด็กดื้อรั้น เอาแต่ใจ และนั่
Read more
บทที่ 1
ลมหนาวตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมของให้คุณตาวีระชัยใส่บาตร หญิงสาวทำจนเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว ยกเว้นแค่วันพระหรือวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาต่างๆ ชายชราสังเกตุเห็นว่าหน้าตาของหลานสาวดูบวมๆ จึงเอ่ยถามขึ้น“เมื่อวานไปหาตาน่านมาละสิ ถึงกลับมาตาบวมแบบนี้”ชายชรารู้ว่าหลานสาวของตนคิดอย่างไรกับน่านฟ้า “.....” ลมหนาวเงียบไปสักพัก เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะเอ่อออกมา“ค่ะ หนาวไปหาพี่น่านมา พี่น่านยังใจร้ายเหมือนเดิม ทำไมคะตา ทั้งๆ ที่หนาวก็เปลี่ยนเป็นคนใหม่แล้ว หนาวไม่ได้มีนิสัยเหมือนเดิมแล้ว แต่พี่น่านก็ยังไม่เลิกเกลียดหนาวเลย ฮือ..ฮือ” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำตานองหน้า“ตาว่า หนาวก็อย่าไปยุ่งกับพี่เค้าเลยลูก ใครเค้าไม่รักหลานของตาก็ชั่งเค้า แต่ตารักหนาวนะลูก” ชายชราเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวของหลานสาวเบาๆ ลมหนาวได้ยินคำพูดของตาก็ยิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้น หันไปกอดตาที่ยืนอยู่ข้างๆ “ไม่ค่ะ หนาวจะไม่ยอมแพ้ หนาวจะทำให้พี่น่านรู้ว่าหนาวไม่ใช่เด็กนิสัยไม่ดีคนนั้นอีกแล้ว หนาวต้องการพี่น่านคนเดิมของหนาวกลับมา” เธอเอ่ยออกมาด้วยแววตาที่มุ่งมั่นชายชราส่ายหัวเบาๆ เด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก นิสัยดื้อรั้นเอาแต่ใจ
Read more
บทที่ 2
เมื่อน่านฟ้าและเพื่อนๆ เรียนจบ ต่างก็แยกย้ายกันไปเติบโตตามเส้นทางที่แต่ละคนเลือก ส่วนน่านฟ้านั้น ตอนนี้เขาขับรถมาที่บ้านสวน เมื่อมาถึงก็เดินเข้าห้องของตัวเองและเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง จนผู้เป็นตาสงสัยจึงได้ไปหาหลานชายด้วยความเป็นห่วงก๊อก! ก๊อก!“น่าน เป็นอะไรหรือเปล่าลูก มาถึงไม่พูดไม่จา หมกตัวอยู่แต่ในห้อง ให้ตาเข้าไปได้มั้ย?” ชายชราถามออกไป“ครับตา รอแป๊บนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยตอบคุณตาของเขาพร้อมกับลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเปิดประตูให้ผู้เป็นตา“เป็นอะไรล่ะ..เรา หรือว่าเรื่องไปเรียนต่อ” “......” ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ“งั้นแสดงว่าต้องเป็นเรื่องผู้หญิงแน่เลย” ชายชราคาดเดาจากความรู้สึก และคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน“ผมอกหัก ตั้งแต่เริ่มเลยครับตา” น่านฟ้าไม่เคยมีเรื่องปิดบังคุณตาของเขา เพราะคุณตาเป็นที่ปรึกษาที่ดีของน่านฟ้ามาตลอด จากนั้น น่านฟ้าก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณตาฟัง น่านฟ้าไปสารภาพรักเพียงฟ้า เพราะคิดว่าหญิงสาวมีใจให้ตนเช่นกัน แต่เพียงฟ้าปฏิเสธบอกว่าคิดกับน่านฟ้าแค่เพียงเพื่อนเท่านั้น ซึ่งชายหนุ่มมารู้จากเจนจิราว่าที่จริงแล้วเพียงฟ้ามีคนที่ชอบอยู่แล้วซึ่งผู้ชายคนนั้นไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เ
Read more
บทที่ 4
เมื่อตัดสินใจเสร็จสรรพ เขาถอนแก่นกายออก ก่อนจะโน้มตัวลงไปจูบหญิงสาวอีกครั้ง พยายามแยกริมฝีปากของหญิงสาวให้เปิดรับลิ้นที่สอดแทรกเข้าไปหาอย่างดูดดื่ม เมื่อสามารถเข้าไปในโพรงปากเล็กได้แล้วก็สำรวจไปทั่วบริเวณอย่างช่ำชองและแล้วการปฏิเสธของเธอที่มีแค่ชั่วประเดี๋ยวเดียว ได้แปรเปลี่ยนเป็นการยอมรับ ร่างกายมีปฏิกิริยาตอบสนองโดยการเริ่มอ่อนระทวยโอนอ่อนผ่อนตามจนเผยอริมฝีปากอิ่มอ้ากว้างรับจูบตอบเขาอย่างเต็มใจราวกับเธอก็กระหายเขาเช่นกัน“อ่าส์…โคตรหวานเลย” ชายหนุ่มสถบออกมา จูบที่ดุดันและเร่าร้อนแปรเปลี่ยนเป็นมือใหญ่สำรวจความเต่งตึงของทรวงอกอิ่ม ทันใดนั้นใบหน้าคมเข้มที่ร้อนผ่าวก็ทำหน้าที่คลอเคลียแทนมือ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นปากกว้างที่ครอบลงมาดูดดื่ม“อืมม์…พี่น่าน..อ่าส์” หญิงสาวร้องครางออกมาอ้อมแขนเล็กตวัดรัดโอบรอบลำคอแกร่ง ร่างเล็กสั่นสะท้านขณะที่เขาครูดไรฟันและหนวดเคราที่เริ่มขึ้นประปรายลงมาถูไถปลายถัน“อ่าส์…” ระหว่างที่ปากครางฮือฮา มือแกร่งก็ลูบไล้ลงมาจนถึงจุดกึ่งกลางของกายสาว ปลายนิ้วใหญ่ลูบวนอยู่เหนือแนวแยก แหวกเข้าสู่กลีบกุหลาบอย่างเชื่องช้า ชุ่มฉ่ำและเปียกชื้น…เร่าร้อน และร้อนผ่าว…เป็นสั
Read more
บทที่ 5
เช้าวันต่อมา“ไอ้นนท์..เอ็งเห็นหลานสาวข้ามั้ยวะ? เช้านี้ไม่เห็นมาเตรียมของใส่บาตร ข้าเลยไปตามที่ห้องกลัวว่าจะไม่สบาย แต่ที่ห้องก็ไม่มี ข้าเดินตามหาจนทั่วบ้านแล้วก็ไม่เจอ” ชายชราเอ่ยถามเพื่อนรักที่เติบโตมาด้วยกัน กินนอนด้วยกัน เรียนด้วยกัน แถมบ้านยังอยู่ติดกัน “ข้าไม่เห็นว่ะ แต่เดี๋ยวข้าจะไปถามตาน่านดู เอ็งไปกับข้าสิ ไม่รู้ป่านนี้ตื่นรึยัง เมื่อคืนคงจะเมาหนัก” ว่าแล้วก็เดินนำเพื่อนรักไปยังห้องนอนของหลานชาย เมื่อชายชราทั้งสองเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของหลานชาย ผู้เป็นตาจึงเคาะเรียกแต่ไม่มีเสียงตอบรับเช่นกัน คงจะเมาหนัก เขาจึงตัดสินใจผลักประตูเข้าไป ทันใดนั้นเอง เสียงเอะอะก็ดังขึ้นด้วยความโมโห“น่าน…นี่แกทำอะไรน้อง?” เสียงตวาดของชายชราทำให้ร่างสองร่างที่นอนอยู่ข้างๆ กันตื่นขึ้นมาทันที น่านฟ้าทำหน้าฉงนและตกใจกับคำพูดของคุณตา เขาหันไปมองคนข้างกายด้วยสายตาที่ตกใจ เขารู้ได้ทันทีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาพอจะจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ แล้วความเกลียดชังในตัวหญิงสาวก็เพิ่มขึ้นจนแทบอยากจะบีบคอหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าให้ตายคามือ หล่อนจงใจเข้าหาเขา เพราะเห็นว่าเขาเมา“เมื่อคืนผมเมามากครับตา ผมไม่
Read more
บทที่ 6
สองสัปดาห์ผ่านไปงานหมั้นถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย แขกที่มาร่วมงานมีเฉพาะคนในครอบครัวของทั้งสองฝ่าย ตลอดทั้งงานหน้าตาว่าที่เจ้าบ่าวเหมือนคนอมทุกข์ ไม่ยิ้มไม่แย้ม ผิดกับว่าที่เจ้าสาวที่ยิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลาแม่ว่าภายในใจนั้นจะรู้สึกเจ็บปวดที่ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอไม่เต็มใจหมั้นกับเธอก็ตาม“อยากมีผัวจนตัวสั่นขนาดนั้นเลย?” น่านฟ้ากระซิบถามคู่หมั้นที่นั่งอยู่ข้างกายเมื่อเห็นว่าหล่อนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่ได้หมั้นหมายกับเขา“ค่ะ…อยากมีมาก แล้วตอนนี้ก็มีแล้วด้วย” ลมหนาวเอ่ยเสียงเบาๆ ประชดเขากลับไป“เธอจะได้เห็นขาอ่อนฉันแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ อย่าหวังว่าจะได้แต่งงานกับฉัน ฉันจะทำทุกอย่างให้เธอถอนหมั้น คอยดูละกัน” เขาตอบกลับพร้อมกับยักคิ้วข้างเดียวให้คู่หมั้นสาว เขามั่นใจว่าจะสามารถทำให้ลมหนาวขอถอนหมั้นเขาได้อย่างแน่นอน และถ้าเวลานั้นมาถึงเขาก็จะเป็นอิสระ ไม่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาเกลียด ในขณะที่คนฟังน้ำตาคลอเบ้าแต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้ เพราะไม่อยากให้ใครสังเกตเห็น“เสียใจค่ะ..หนาวไม่มีวันถอนหมั้นพี่หรอก” หญิงสาวตอบออกไปอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน เอาสิ! มาดูกันว่าระหว่างเธอกับเขา ใครจะชนะ?หลังจากงานห
Read more
บทที่ 7
ระหว่างทางกลับบ้านต้องผ่านเส้นทางที่ไม่ค่อยมีรถสัญจร มีต้นไม้น้อยใหญ่อยู่เต็มสองข้างทาง ถนนเส้นนี้เรียกได้ว่าเปลี่ยวและน่ากลัวไม่ว่าจะเป็นคนหรือสิ่งลี้ลับที่มองไม่เห็น ลมหนาวที่รู้จักเส้นทางนี้ดีว่าเป็นอย่างไร เธอรีบหันไปหาชายหนุ่มที่ยังขับรถแบบชิวๆ“พี่น่าน..ถนนเส้นนี้น่ากลัว พี่น่านขับไวๆ ได้มั้ย?” หญิงสาวบอกออกไปพร้อมกับสีหน้าวิตกกังวล“ได้สิ เอ๊ะ!! ข้างหน้าน่าจะมีอุบัติเหตุนะ..เราจอดดูหน่อยมั้ย?” “อย่าเลย..พี่น่าน หนาวว่ามันน่ากลัวอ่ะ” หญิงสาวห้ามพร้อมกับยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดอก ร่างบางตัวสั่นเล็กน้อยเพราะความกลัว“แต่พี่ว่าจอดดูหน่อยเถอะเผื่อเค้าต้องการความช่วยเหลือ หนาวก็เห็นว่าแถวนี้แทบจะไม่มีรถผ่านเลย หนาวไม่สงสารเค้าเหรอ” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเป็นห่วงเป็นใยคนอื่น“งั้นก็แล้วแต่พี่น่านเลยค่ะ” สิ้นเสียงของหญิงสาว น่านฟ้าก็ขับไปจอดใกล้บริเวณที่มีรถมอเตอร์ไซค์ของวัยรุ่นล้มอยู่ข้างทางและมีวัยรุ่นชายสองคนนอนร้องครวญครางอยู่ เขาปลดสายคาดเบลล์และกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ“หนาวรอพี่อยู่นี่แหละ..ไม่ต้องลงไป” เขาหันมาสั่ง ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินไปหากลุ่มวัยรุ่นลมหนาวมองไ
Read more
บทที่ 8
หลังจากวันนั้น ลมหนาวก็ไม่เคยเจอน่านฟ้าอีกเลย เพราะเช้าวันต่อมาน่านฟ้าก็กลับกรุงเทพฯ ทันที หลังจากที่น่านฟ้าบินไปเรียนต่อต่างประเทศ ลมหนาวก็รู้สึกมีอาการแปลกๆ ทั้งเวียนหัว อยากจะอาเจียน เธอสงสัยว่าจะท้อง แต่ก็คิดว่าไม่น่าจะใช่เพราะวันนั้น น่านฟ้าให้เธอกินยาคุมฉุกเฉิน ซึ่งเธอก็ได้กินอีกหนึ่งเม็ดตามเวลาที่กำหนดในเอกสารกำกับยา แต่ก็ไม่มีการคุมกำเนิดชนิดใดที่สามารถคุมได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เธอรู้เรื่องนี้ดีเพราะอยู่ในบทเรียนที่เธอเคยเรียนมา ลมหนาวไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาสามยี่ห้อจากร้านขายยา ตรวจให้รู้กันไปเลยดีกว่าสองขีด!! ท้อง!!ลมหนาวมองที่ตรวจครรภ์ทั้งสามอัน มันขึ้นสองขีดเหมือนกันหมดทั้งสามอัน น้ำตาหลั่งไหลลงมา มือบางของเธอกำที่ตรวจครรภ์จนแน่น เธอทรุดลงนั่งกับพื้นห้องน้ำใกล้อ่างล้างหน้า น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย เธออายุแค่สิบแปด กำลังจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพฯ ที่เธอตั้งใจอ่านหนังสือสอบ สุดท้ายเธอสอบติดคณะที่เธอใฝ่ฝัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันกำลังพังทลาย ความฝันของเธอ อนาคตของเธอ มันกำลังจะดับ เพราะผู้ชายเลวๆ คนนั้น อันที่จริงจะโทษเขาคนเดียวก็ไม่ได้ ถ้าวันนั้นเธอไม่ยินยอมพร้อมใจ วันนี
Read more
บทที่ 9
เจ็ดปีต่อมา / ประเทศฝรั่งเศส“อย่า! อย่าเข้ามานะ..ออกไป! อย่า!!”หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ฝัน! เธอฝันอีกแล้ว เธอฝันเห็นเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นในวันนั้นเจ็ดปีแล้วที่มันยังคงตามมาหลอกหลอนเธอ เมื่อไหร่มันจะหายไปจากความทรงจำของเธอสักที เธอเจ็บปวดทุกครั้งที่ฝันถึงเรื่องวันนั้น แล้วเรื่องราวต่างๆ ที่เธออยากจะลืมมันก็กลับเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง และไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ลมหนาวตกใจอีกครั้ง เธอเปิดไฟที่อยู่บนหัวเตียงก่อนจะลงจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตู ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นใคร“แม่ฝันร้ายอีกแล้วหรอฮะ?” ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก เด็กชายดาวเหนือในวัยหกขวบ ที่มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลามาตั้งแต่เล็กๆ เอ่ยถามมารดา “จ่ะ..แม่น่าจะเหนื่อยน่ะ ก็เลยฝันร้าย เหนือกลับไปนอนเถอะลูก ดึกมากแล้ว” หญิงสาวยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะตอบลูกชาย เธอไม่อยากให้ลูกต้องเป็นห่วง“ให้เหนือนอนกับแม่ได้มั้ยฮะ? เหนืออยากนอนกอดแม่ เผื่อแม่จะได้ไม่ฝันร้ายอีก” หญิงสาวยิ้มให้ลูกชายก่อนจะตอบกลับไป“ได้เลยจ่ะ..ปะ! งั้นเรามานอนกอดกัน” จากนั้นไม่นานนักสองแม่ลูกก็นอนกอดกันและพากันเข้า
Read more
บทที่ 10
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาณ สนามบินxxxลมหนาวกับดาวเหนือมาถึงสนามบินเวลาประมาณเกือบเที่ยงตามเวลาของประเทศไทย ดาวเหนือดูตื่นเต้นที่ได้มาเยือนประเทศไทยเป็นครั้งแรก ซึ่งเป็นประเทศที่มารดาบอกว่าเป็นบ้านเกิดเมืองนอนของเขาและมารดา ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังเดินออกจากประตูผู้โดยสารขาออก ลมหนาวมองไปยังข้างหน้าที่มีผู้คนมากมายยืนถือป้ายรอรับผู้โดยสารที่ลงมาจากเครื่องบิน บ้างก็เป็นญาติ เป็นเพื่อน เธอหาดูว่ามีป้ายชื่อของเธอหรือไม่ เพราะเธอไม่รู้ว่าเพื่อนรักของเธอที่นัดกันไว้ว่าจะมารับเธอกับลูกนั้นมาถึงสนามบินหรือยัง เธอติดต่อเพื่อนไม่ได้ แต่เธอก็บอกเวลาที่จะมาถึงให้เพื่อนทราบแล้ว ทันใดนั้น ลมหนาวก็เจอคนที่กำลังรอ เรนท์ ผู้ชายตัวสูงๆ ขาวๆ หล่อแบบตี๋ๆ เธอรีบโบกมือให้เพื่อนรักทันที เพราะเรนท์ ก็เห็นเธอกับดาวเหนือแล้วเช่นกัน เขาโบกมือกลับมา “หนาว..คิดถึงจัง ขอกอดหน่อย” พูดจบเรนท์ก็ยื่นแขนทั้งสองข้างไปกอดเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันเกือบปี “ฉันก็คิดถึงแก ปล่อยได้แล้วหายใจไม่ออก” ลมหนาวบอกเพื่อนรักเพราะรู้สึกว่าเรนท์จะกอดเธอแน่นจนเกินไป“น้องเหนือ…มาให้ป๊ากอดหน่อยเร็ว ป๊าคิดถึงจะแย่” “สวัสดีฮะ..ป๊า” ดาวเหนือยกมือ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status