ตอนที่1 ข่าวฉาว

#ปัจจุบัน

มาแล้วจ้ากับข่าวฉาวที่ทุกคนรอคอย วงในเม้าท์มอยกันให้ทั่วว่าแม่สาวไฮโซลูกคุณหนูแห่งตระกูลดังแอบไปกินต้มแซ่บกับสามีชาวบ้าน โดยมือดีได้ปล่อยภาพหลุดที่ทั้งคู่เดินเข้าไปในโรงแรมหรูย่านทองหล่อด้วยกันเมื่อกลางดึกที่ผ่านมา ทั้งที่ตัวผู้ชายเมียเพิ่งคลอดลูกได้เพียงสี่เดือนเท่านั้น ส่วนสาวไฮโซคนนี้นางเป็นแฟนเก่าของผู้ชายแต่เลิกลากันไปนานแล้ว สงสัยทนความคันไม่ไหวเลยนัดเจอกันโดยไม่สนใจหน้าตาของวงศ์ตระกูลเลยจ้า

เสียงของนักข่าวสาวจากรายการโทรทัศน์ช่องดังต่างพากันอ่านข่าวคนในวงการบันเทิงอย่างออกอรรถรส ขณะเดียวกัน ไอรดาผู้ที่ตกเป็นจำเลยของสังคมก็ได้เดินลงมาทานข้าวที่โต๊ะอาหารพอดี 

“ดูข่าวอะไรกันอยู่เหรอคะ” 

“แกไปทำเรื่องงามหน้าอะไรไว้ล่ะ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว พร้อมกับสายตาที่มองเธออย่างผิดหวัง 

“ไอทำอะไรเหรอคะ คุณพ่อ” 

“เลิกทำเป็นใสซื่อได้แล้วยัยไอ เห็นไหมว่าพวกนักข่าวมันเล่าข่าวฉาวของแกกันสนุกปากเลย”   ‘อรดี’ ที่มีศักดิ์เป็นอา กล่าวด้วยน้ำเสียงกระแหนะกระแหนยามเมื่อหลานสาวของตัวเองไปทำเรื่องงามหน้าเอาไว้ ทำให้วงศ์ตระกูลมีจุดด่างพร้อยเสื่อมเสียชื่อเสียงไม่เป็นชิ้นดี

“อะไรกัน ไอยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ” 

“ถ้าไม่ได้ทำ แล้วภาพพวกนี้มันหลุดออกมาได้ยังไง” 

ผู้เป็นพ่อวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอาหารด้วยความโมโห ไอรดามีสีหน้าที่งุนงงก่อนจะเอื้อมไปหยิบมือถือของพ่อขึ้นมาดู 

“นี่มัน!” 

ไอรดาถึงกับพูดไม่ออก เธอค้างประโยคเอาไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะพยายามอธิบายให้ทางครอบครัวได้เข้าใจ

“คุณพ่อคะ คุณพ่อกำลังเข้าใจไอผิดอยู่นะคะ ความจริงมันไม่ได้เป็นแบบที่ทุกคนพูดเลย” 

“ฮึ! เข้าใจผิดอะไร พวกนักข่าวมันมีทั้งรูปภาพ ทั้งคลิปของแกที่โอบกอดไอ้เจย์เดินเข้าไปในโรงแรมแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว” 

“ใช่ค่ะพี่ไพร ภาพยัยไอปรากฏออกสื่อซะขนาดนั้น ต่อให้แกจะพูดออกมายังไง ใครเค้าจะเชื่อ ตอนนี้ทุกคนหาว่าแกเป็นเมียน้อยแย่งผัวชาวบ้านกันหมดแล้ว” อรดีว่าเสริม 

คุณหญิงพรพิมล ผู้เป็นแม่ได้แต่นิ่งเงียบพลางจ้องมองลูกสาวด้วยความเห็นใจ ถึงแม้อยากจะเข้าไปโอบกอดลูกสาวใจจะขาดแต่ก็ทำได้เพียงอดทนเอาไว้ เพราะที่ผ่านมาเป็นเธอเองที่เลี้ยงลูกตามใจจนไอรดามีนิสัยเอาแต่ใจ ดื้อรั้น ทำตัวสำมะเรเทเมาเสียผู้เสียคน ไม่สนใจการงานเลยสักนิด บัดนี้มันถึงคราวที่ต้องดัดนิสัยของไอรดาเสียที 

“ไอไม่ได้แย่งสามีใครนะคะ อาอร!” 

“หยุดหาข้อแก้ตัวได้แล้วยัยไอ ตัวเองทำผิดแท้ๆยังกล้ามาเถียงฉอดๆอีก” 

“ไอไม่หยุดค่ะคุณพ่อ ก็ไอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ไอ้พี่เจย์ต่างหากที่ทำ” 

“ไอ้เจย์มันทำอะไรแก แกจะบอกว่ามันขืนใจแก บังคับแกเข้าไปในโรงแรมงั้นเหรอ” ผู้เป็นพ่อเหลืออด ถามกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัด

จากภาพที่ออกมาก็เห็นกันอยู่ว่าไม่ได้มีการบังคับอะไรทั้งนั้น แถมลูกสาวตัวดียังยอมให้เขาโอบเอวเดินเข้าไปในโรงแรมอีกต่างหาก

“นี่ไม่มีใครเชื่อไอเลยเหรอคะ..?” 

หลักฐานมันทนโท่ต่อให้ไอรดาจะพูดอะไรไป ทางครอบครัวก็ไม่มีใครเชื่อใจเธอแล้ว ทุกคนต่างแสดงสีหน้าผิดหวังราวกับเธอไปฆ่าใครตาย 

“ที่ผ่านมาแกจะไปมั่วกับใครฉันไม่เคยว่าเลย แต่ไอ้เจย์! ทำไมแกถึงยอมกลับไป ทั้งที่รู้ว่ามันมีลูกมีเมียแล้ว แต่แกก็ยังถ่อไปหามันถึงที่ ยอมให้มันจูงแกเข้าไปในโรงแรม ฉันขอถามแกจริงๆเถอะ คำว่าศีลธรรมมันเคยอยู่ในหัวแกบ้างไหม ไอรดา!” ประโยคใจร้ายออกมาจากปากผู้เป็นพ่อ 

ทำเอาคนที่ได้ฟังหน่วงหัวใจราวกับถูกรถสิบล้อชนจนร่างแตกละเอียด ไอรดาน้ำตาคลอหน่วย เธอไม่เคยถูกพ่อด่าเลยสักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นพ่อโมโหอย่างดุเดือด

“ฮึก! คุณพ่อด่าไอเหรอคะ” 

“ใช่! ต่อไปนี้แกห้ามไปหาไอ้เจย์เด็ดขาด ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะเฉดหัวแกออกจากบ้านทันที” 

“คุณพ่อ!”

ไพรวงษ์ยอมเด็ดขาดกับลูกสาว ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอาหารโดยมีภรรยาตามหลังติดๆ  ข้าวเช้าที่แสนอร่อยในตอนนี้กลับไม่มีใครกินลงเลยสักคนเดียว 

อรดีใช้สายตามองหลานสาวพลางส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา ก่อนจะติเตือนหลานสาวตัวดี

“ฉันขอเตือนแกนะไอรดา ถ้าแกยังใช้ชีวิตแบบนี้ระวังจะท้องไม่มีพ่อเข้าสักวัน!” 

 มือเล็กรีบปาดน้ำตาให้กับคำดูถูกของคนในครอบครัว ไอรดาตอนนี้เสียใจมากไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ไม่เคยดีในสายตาเลยสินะ เจ้าของใบหน้าสวยแค่นยิ้มทั้งน้ำตา ข้างในลึกๆเธอทั้งน้อยใจและก็ทุกข์ใจในคราเดียวกัน

“ฮึ! ก็ดี ในเมื่อทุกคนคิดว่าไอเลวมาก งั้นก็ปล่อยให้มันเป็นไปแบบนั้นน่ะดีแล้ว” 

มือเล็กจับพวงมาลัยรถเอาไว้แน่น สายตาเพ่งมองไปยังท้องถนนอย่างไม่มีจุดมุ่งหมาย ไอรดาตัดสินใจขับรถออกมาจากบ้านเพื่อมาหาที่พักพิงใจยามที่เธอเกิดความรู้สึกอ่อนแอ ทว่าสุดท้ายก็ไม่มีใครทำให้เธอดีขึ้นเลยสักคนเดียว นอกเสียจากเขาคนนั้นที่ตอนนี้ไม่อยู่แล้ว... 

รถสปอร์ตหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบข้างกับริมฟุตบาทในช่วงเวลาพลบค่ำ ไอรดามองออกไปจากนอกกระจกรถด้วยสายตาที่ว่างเปล่า จู่ๆเรื่องราวในอดีตก็ผุดเข้ามาให้เธอหน่วงหัวใจอีกครั้ง 

“ที่นี่สวยจังเลยค่ะ พี่เว” 

“พี่คิดไว้แล้วว่าน้องไอต้องชอบแน่ๆ ไม่เสียแรงที่พามา” 

“ขอบคุณนะคะที่อยู่เป็นเพื่อนไอ” 

“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่น้องไอเถอะมีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมถึงไปนั่งอยู่ป้ายรถเมล์คนเดียวได้ล่ะ” 

ไอรดาก้มหน้าลง สาเหตุที่เธอไปนั่งคนเดียวก็เป็นเพราะว่าแฟนหนุ่มของเธอผิดนัด ด้วยความน้อยใจและไม่อยากให้เพื่อนรับรู้ เธอจึงเดินออกมานั่งเงียบๆคนเดียว ทว่าในระหว่างนั้นเวหาดันผ่านมาพอดีเลยบังเอิญได้เจอกัน เวหาจึงได้ชวนเธอออกมาขับรถเล่นแล้วพาเธอมาที่สะพานเพื่อดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน

“ว่าไงครับ ตกลงน้องไอมีเรื่องอะไรกันแน่” 

“เปล่าหรอกค่ะ ไอแค่เครียดกับเรื่องเรียนนิดหน่อย” 

“อ๋อ ก็ใกล้จะจบแล้วนี่เนอะ ไม่แปลกหรอกที่น้องไอจะมีความเครียด” 

“ค่ะ ว่าแต่พี่เวมารับมิเกลเหรอคะ” 

“ใช่ครับ พอดีคุณป้าวานให้พี่มารับน่ะ” 

“ตายจริง ป่านนี้มิเกลคงรอแย่แล้วล่ะค่ะ งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยดีไหมคะ” 

ไอรดากลัวว่าเพื่อนสาวจะรอนานถึงได้เอ่ยออกไป อีกอย่างเธอไม่รู้ว่ามิเกลกับเวหากำลังคบหากันอยู่ไหม เธอจึงพยายามหลีกเลี่ยงการอยู่สองต่อสองกับชายหนุ่ม เพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดกับบุคคลภายนอก 

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งที่ป้ายรถเมล์เหมือนเดิมครับ” 

“ตกลงค่ะ” 

จากนั้นเวหาจึงขับรถวนกลับไปส่งหญิงสาวไว้ที่เดิม ทั้งสองต่างหันมาสบตากันและกัน ก่อนที่เวหาจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อนที่ไอรดาจะลงไปจากรถ 

“ถ้าน้องไอมีเรื่องไม่สบายใจ หรือมีอะไรให้พี่ช่วยบอกได้เลยนะ พี่พร้อมช่วยน้องไอเสมอครับ” 

คำพูดของเวหาที่พูดออกมานั้น มันทำให้ไอรดารู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อยหากแต่เธอพยายามหักห้ามใจตัวเองอยู่พอสมควร ยอมรับตามตรงว่าตั้งแต่เราได้รู้จักกัน เวหาก็ดีกับเธอมาโดยตลอดแถมยังใส่ใจเธอมากกว่าแฟนหนุ่มของเธอเสียอีก เวลาที่ไอรดามีเรื่องทุกข์ใจอะไรก็มักจะเป็นเวหาที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอก่อนเสมอ 

จนกระทั่งวันที่เธอรู้ว่าแฟนหนุ่มนอกใจ ก็ยังเป็นเวหาที่เข้ามาช่วยชีวิตของเธอเอาไว้จากการถูกรถชน และเหตุการณ์ในวันนั้นก็ทำให้เธอกับเวหามีความสัมพันธ์ที่เกินเลย แต่ทว่ามันก็กลายเป็นเพียงความทรงจำที่ไม่มีทางหวนคืนกลับมาหากันได้อีกแล้ว 

“ฮึก! ถ้าวันนั้นไอตัดสินใจรับรักพี่ พี่ก็คงไม่หายไปจากชีวิตของไอใช่ไหมคะ พี่เวหา” 

ไอรดาเสียใจทุกครั้งที่นึกถึงเวหา กว่าเธอจะรู้ใจตัวเองว่ารักอีกฝ่ายมันก็สายไปเสียแล้ว...