ตอนที่4 อย่ารื้อฟื้นมันอีกเลย

ปลายปากกาแท่งเล็กฝังหมึกลงไปในกระดาษสัญญาในเวลาต่อมา จากนั้นไอรดาจึงยื่นส่งกลับให้เจ้าของในทันที 

“เรียบร้อยค่ะ ไอ เอ้ย! ฉันลงลายเซ็นไว้ให้คุณหมอแล้ว” 

เวหาหลุบตามอง เมื่อเห็นลายเซ็นของว่าที่ภรรยาได้เซ็นตามข้อตกลงอย่างครบถ้วนเขาจึงรีบเก็บมันใส่ไว้ในซองสีน้ำตาลตามเดิม

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณท่าน” 

“อืม รีบกลับไปดูแม่เถอะ ส่วนเรื่องจัดงานผมจะให้ทางแม่อรดีเป็นคนจัดการเอง คุณหมอมีหน้าที่เป็นเจ้าบ่าวก็พอครับ” 

“ครับท่าน” 

เวหาลุกออกจากเก้าอี้ ก่อนจะก้มโค้งให้ผู้ใหญ่ที่เคารพแล้วเดินจากไปโดยที่ไม่เอ่ยลาว่าที่ภรรยาสักคำเดียว ไอรดาน้ำตาคลอหน่วย ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้

เมื่อทุกอย่างยังคงค้างคาในหัวใจมีเหรอไอรดาจะหยุด ไอรดาไม่อยากพลาดโอกาสอีกแล้ว เธอจึงหันมาบอกผู้เป็นพ่อให้รออยู่ตรงนี้เสียก่อน

“พ่อคะ พ่อรอไออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวไอมา” 

“เดี๋ยวสิยัยไอ แกจะไปไหน” 

ไพรวงษ์เรียกลูกสาวตามหลัง ทว่าไอรดาไม่ได้สนใจ เธอรีบจ้ำเท้าเดินตามหลังเวหาไปจนถึงรถบีเอ็มสีดำที่จอดอยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่น 

“พี่เว!” 

เวหาที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อ เขาจึงรีบหมุนตัวหันหน้ากลับไปมองเจ้าของเสียงนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งตามสไตล์

“ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับผมอีกเหรอครับ..?” 

คนตัวเล็กค่อยๆก้าวเท้าเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับทอดมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่โหยหา หนึ่งปีที่ผ่านมาไอรดารู้สึกผิดมากๆ ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากขอโอกาสจากเวหาอีกสักครั้ง

“พี่เวหายไปไหนมา รู้ไหมว่าไอคิดถึงพี่เวมากเลย”

“คิดถึงฉัน..?” 

“ใช่ค่ะ ไอคิดถึงพี่เว” 

เจ้าของใบหน้าคมคายคลี่ยิ้มมุมปากราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่หญิงสาวบอก ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่เขายังรักไอรดาอยู่เขาคงดีใจมาก แต่ทว่าในตอนนี้เวหาไม่หลงเหลือความรู้สึกดีๆให้ผู้หญิงอย่างไอรดาอีกแล้ว 

“เธอทำแบบนี้ทำไมไอรดา” 

“ไอทำอะไรคะ” 

“ก็มาบอกคิดถึงฉัน ทั้งที่เธอก็เพิ่งจะไปมั่วกับผัวชาวบ้านมา ฉันถามเธอจริงๆเถอะต่อมร่านของเธอมันคุมไม่อยู่แล้วหรือไงกัน ถึงได้ไปเอากับคนนั้นที คนนี้ที จนต้องลำบากพ่อของเธอวิ่งเต้นหาสามีมาแต่งงานกับลูกสาวเพราะล้างคาวให้”

“พี่พูดแรงไปแล้วนะ ไอไม่ได้เป็นแบบที่ทุกคนพูดซะหน่อย” 

“ฮึ! แล้วภาพที่โอบเอวสามีชาวบ้านเข้าไปในโรงแรมคือ..?” 

ไอรดาพูดไม่ออก ไม่คิดเลยว่าเวหาจะพูดจาเหยียดหยามจนทำให้เธอจุกอกอยู่ไม่น้อย นัยน์ตาสวยสั่นระริกจ้องว่าที่สามีอย่างไม่ละสายตา จนกระทั่งเวหาเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“เงียบ! ก็แสดงว่ามันคือเรื่องจริงสินะ” 

ไอรดารู้ดีว่าต่อให้เธอจะอธิบายอะไรไปเวหาก็ไม่เชื่อใจเธออีกแล้ว เธอได้แต่ด่าทอตัวเองอยู่ในใจ ให้กับความไม่หนักแน่นของตัวเอง ก็สมควรแล้วที่พี่เขาจะเกลียดเธอไอรดา! 

“ไอรู้ว่าไอผิด แต่พี่ช่วยพูดดีๆกับไอได้ไหมคะ” 

“เธอจะให้ฉันพูดดีๆกับคนที่เคยทำร้ายฉันเนี้ยนะ เธอบ้าหรือเปล่าไอรดา แค่ฉันลดตัวมาแต่งงานกับเธอมันก็เสียเวลามากพอแล้ว” 

“ทำไมคะ การที่พี่ต้องมาแต่งงานกับไอมันทำให้พี่อึดอัดใจมากใช่ไหม” 

เวหาทำสีหน้าสะอิดสะเอี้ยน นัยน์ตาดุดันไล่มองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าสื่อให้เห็นถึงความขยะแขยงไอรดาผ่านแววตาคู่นั้น จนไอรดาเม้มริมฝีปากเน้นพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา

“รู้เอาไว้ด้วยว่าการแต่งงานกับเธอไม่ใช่แค่ทำให้ฉันอึดอัดอย่างเดียว แต่มันทำให้ฉันเกลียดผู้หญิงส่ำส่อนอย่างเธอมาก” 

ไอรดากำหมัดแน่นให้กับคำพูดใจร้ายของเวหา จนเธอพรั่งปากพูดเรื่องในอดีตออกมาอย่างประชดประชัน

“พี่ลืมไปหรือเปล่า ว่าผู้หญิงคนที่พี่บอกว่าส่ำส่อนก็เคยเป็นของพี่มาก่อน แล้วคืนนั้นพี่ยังบอกกับไออยู่เลยว่าพี่มีความสุขมากที่ได้นอนกับไอ!” 

คนเบื้องหน้าสะอึกอยู่ครู่นึง หากแต่เขาต้องแกล้งทำเป็นไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะในตอนนี้ไอรดาคือคนที่เขาเกลียด

“ใช่! ตอนนั้นฉันมีความสุขมาก แต่ขอร้องล่ะ เธออย่ารื้อฟื้นมันอีกเลย เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว” จบประโยคใจร้าย เวหาจึงรีบเปิดประตูแล้วขับออกไปในทันที ทิ้งให้ไอรดายืนเจ็บใจอยู่ตามลำพัง 

“คอยดูเถอะ ไอจะทำให้พี่กลับมารักไอให้ได้!”  ไอรดาเอ่ยวาจาอย่างหนักแน่น 

ด้านท่านไพรวงษ์ที่ยืนมองลูกสาวตนอยู่ไกลๆ เมื่อเห็นว่าว่าที่ลูกเขยขับรถออกไปแล้วจึงได้เดินเข้ามาหาลูกสาวพร้อมกับเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัยออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม 

“ลูกกับคุณหมอรู้จักกันมาก่อนใช่ไหม” 

“ค่ะ” ไอรดาไม่อยากปิดบังจึงยอมรับตรงๆ 

“รู้จักกันประมาณไหน” 

“พี่เวหาเป็นรุ่นพี่ที่ไอรู้จักผ่านเพื่อนอีกทีน่ะค่ะ คุณพ่ออย่าไปใส่ใจเลย” 

ชายชราพยักหน้าลง ผู้เป็นพ่อย่อมรู้ดีว่าลูกสาวที่เลี้ยงมากับมือเป็นอย่างไร สิ่งที่ไอรดาพูดออกมาดูเหมือนจะมีความจริงแค่เสี้ยวเดียวเสียด้วยซ้ำ

“ดูเหมือนลูกจะแคร์คุณหมอมากเลยนะ”  

“เราไม่เข้าใจกันนิดหน่อยค่ะคุณพ่อ แต่ไม่เป็นไร เอาไว้แต่งงานกันเรียบร้อยเมื่อไหร่ไอจะหาทางปรับความเข้าใจกับคุณหมอเขาเอง” 

“อืม ดีแล้วลูก งั้นเรากลับกันดีกว่า ป่านนี้แม่กับอาเราคงรอฟังข่าวดีจนใจจะขาดแล้ว” 

“ค่ะคุณพ่อ” 

คลินิกธรรมรงนารักษ์ 

เจ้าของคลินิกมาดสุขุมก้าวเข้ามายังคลินิกขนาดใหญ่ย่านลาดพร้าวด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย เหล่าพนักงานต้อนรับต่างพากันยกมือไหวสวัสดีกันยกใหญ่ 

“สวัสดีค่ะคุณหมอ / สวัสดีครับคุณหมอ” 

เวหาพยักหน้ารับอย่างมีมารยาทพร้อมกับยิ้มบางๆให้กับพนักงานของตนเอง ก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง ทว่าพอมาถึงก็เจอเพื่อนรักอย่าง ‘มาวิน’ นั่งรออยู่ก่อนหน้านี้ 

“ไงมึง ป่านนี้เพิ่งจะเข้าคลินิกหายไปไหนมาว่ะ” 

“กูไปทำธุระมา แล้วมึงล่ะ? มาหากูถึงที่นี่มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มต่ำตอบขณะที่ทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้หนังสีดำตัวโปรด 

“ไม่มีอะไรหรอก กูแค่พายัยมีนามาขุดหินปูนน่ะ” 

“อ๋อเหรอ” 

“ว่าแต่มึงไปทำธุระอะไรมาว่ะ เล่าให้กูฟังหน่อยดิ” มาวินแสดงถึงความอยากรู้อยากเห็นจนออกนอกหน้า 

“มึงแม่ง! ขี้เสือกฉิบหาย” 

“เล่ามา!” 

เวหาหนักใจมากที่ต้องเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนรักฟัง แต่สุดท้ายก็ยอมพูด เพราะเขาเองก็อยากหาที่ระบายความอัดอั้นตันใจนี้มากเหมือนกัน 

“แม่กูเป็นหนี้ว่ะ แล้วเจ้าหนี้จะให้กูแต่งงานกับลูกสาวของเขาเพื่อชดใช้”

“เชี่ย! จริงดิ กูนึกว่ามีแต่ในละคร” 

“เออ”

“แล้วมึงไม่มีเงินใช้หนี้เหรอวะ แม่มึงยืมเขามาเท่าไหร่ เอาของกูไปก่อนก็ได้” 

“สิบล้านบาท” 

“ห้ะ! เชี่ยย แม่มึงยืมมาทำอะไรขนาดนั้น”

“แม่บอกยืมมาเปิดคลีนิกให้กู” 

“แล้วมึงจะทำไง”

“ทำไงได้นอกจากต้องแต่งงานตามที่แม่กูขอร้อง”  เวหาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา อาการของเวหาบ่งบอกว่าไม่อยากแต่งงานจนเพื่อนอย่างมาวินรู้สึกเห็นอกเห็นใจขึ้นมา 

“แล้วมึงเจอกับลูกสาวเจ้าหนี้มึงหรือยัง” 

“เจอแล้ว”

“ถ้าให้กูเดา คงขี้เหร่แน่ๆเลยใช่ป่ะ ไม่งั้นคงไม่บังคับให้มึงแต่งงานหรอก” 

“สวยหรือขี้เหร่ไม่รู้ กูรู้แค่ว่าคนนี้มึงรู้จัก” 

“กูรู้จักด้วยเหรอ ใครว่ะ”

“ไอรดา”

มาวินถึงกับอ้างปากค้างเมื่อได้รู้ว่าผู้หญิงที่เพื่อนรักจะต้องแต่งงานด้วยคือ ไอรดา คนที่เพื่อนของเขาเคยรักมากและเฮิร์ทหนัก กว่ามันจะผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายนั้นไปได้ มันเกือบตายมาแล้ว 

“เชี่ย! แม่งโลกกลมฉิบ!”

“เออดิ กูอุตส่าห์ทำใจได้เป็นปี แต่แม่งเสือกมาเจอกันอีก แถมยังมาในรูปแบบเมียกูด้วย” เวหาเอ่ยกับเพื่อนอย่างหัวเสีย ทว่ามาวินกับยิ้มกริ่มเบาๆก่อนจะแซวเพื่อนรักไป

“สงสัยเป็นเนื้อคู่ว่ะ” 

“เนื้อคู่เหี้ยไร เนื้องอกกูชัดๆ คอยดูเถอะกูจะเอาคืนทบต้นทบดอกเลย” 

ในทีแรกเวหาเหมือนจะไม่อยากแต่ง แต่พอรู้หนทางที่จะเอาคืนไอรดา ทว่าเขากลับอยากให้งานแต่งงานเกิดขึ้นเร็วๆเสียแล้วสิ