LOGINปลายปากกาแท่งเล็กฝังหมึกลงไปในกระดาษสัญญาในเวลาต่อมา จากนั้นไอรดาจึงยื่นส่งกลับให้เจ้าของในทันที
“เรียบร้อยค่ะ ไอ เอ้ย! ฉันลงลายเซ็นไว้ให้คุณหมอแล้ว”
เวหาหลุบตามอง เมื่อเห็นลายเซ็นของว่าที่ภรรยาได้เซ็นตามข้อตกลงอย่างครบถ้วนเขาจึงรีบเก็บมันใส่ไว้ในซองสีน้ำตาลตามเดิม
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณท่าน”
“อืม รีบกลับไปดูแม่เถอะ ส่วนเรื่องจัดงานผมจะให้ทางแม่อรดีเป็นคนจัดการเอง คุณหมอมีหน้าที่เป็นเจ้าบ่าวก็พอครับ”
“ครับท่าน”
เวหาลุกออกจากเก้าอี้ ก่อนจะก้มโค้งให้ผู้ใหญ่ที่เคารพแล้วเดินจากไปโดยที่ไม่เอ่ยลาว่าที่ภรรยาสักคำเดียว ไอรดาน้ำตาคลอหน่วย ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้
เมื่อทุกอย่างยังคงค้างคาในหัวใจมีเหรอไอรดาจะหยุด ไอรดาไม่อยากพลาดโอกาสอีกแล้ว เธอจึงหันมาบอกผู้เป็นพ่อให้รออยู่ตรงนี้เสียก่อน
“พ่อคะ พ่อรอไออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวไอมา”
“เดี๋ยวสิยัยไอ แกจะไปไหน”
ไพรวงษ์เรียกลูกสาวตามหลัง ทว่าไอรดาไม่ได้สนใจ เธอรีบจ้ำเท้าเดินตามหลังเวหาไปจนถึงรถบีเอ็มสีดำที่จอดอยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่น
“พี่เว!”
เวหาที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อ เขาจึงรีบหมุนตัวหันหน้ากลับไปมองเจ้าของเสียงนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งตามสไตล์
“ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับผมอีกเหรอครับ..?”
คนตัวเล็กค่อยๆก้าวเท้าเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับทอดมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่โหยหา หนึ่งปีที่ผ่านมาไอรดารู้สึกผิดมากๆ ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากขอโอกาสจากเวหาอีกสักครั้ง
“พี่เวหายไปไหนมา รู้ไหมว่าไอคิดถึงพี่เวมากเลย”
“คิดถึงฉัน..?”
“ใช่ค่ะ ไอคิดถึงพี่เว”
เจ้าของใบหน้าคมคายคลี่ยิ้มมุมปากราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่หญิงสาวบอก ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่เขายังรักไอรดาอยู่เขาคงดีใจมาก แต่ทว่าในตอนนี้เวหาไม่หลงเหลือความรู้สึกดีๆให้ผู้หญิงอย่างไอรดาอีกแล้ว
“เธอทำแบบนี้ทำไมไอรดา”
“ไอทำอะไรคะ”
“ก็มาบอกคิดถึงฉัน ทั้งที่เธอก็เพิ่งจะไปมั่วกับผัวชาวบ้านมา ฉันถามเธอจริงๆเถอะต่อมร่านของเธอมันคุมไม่อยู่แล้วหรือไงกัน ถึงได้ไปเอากับคนนั้นที คนนี้ที จนต้องลำบากพ่อของเธอวิ่งเต้นหาสามีมาแต่งงานกับลูกสาวเพราะล้างคาวให้”
“พี่พูดแรงไปแล้วนะ ไอไม่ได้เป็นแบบที่ทุกคนพูดซะหน่อย”
“ฮึ! แล้วภาพที่โอบเอวสามีชาวบ้านเข้าไปในโรงแรมคือ..?”
ไอรดาพูดไม่ออก ไม่คิดเลยว่าเวหาจะพูดจาเหยียดหยามจนทำให้เธอจุกอกอยู่ไม่น้อย นัยน์ตาสวยสั่นระริกจ้องว่าที่สามีอย่างไม่ละสายตา จนกระทั่งเวหาเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
“เงียบ! ก็แสดงว่ามันคือเรื่องจริงสินะ”
ไอรดารู้ดีว่าต่อให้เธอจะอธิบายอะไรไปเวหาก็ไม่เชื่อใจเธออีกแล้ว เธอได้แต่ด่าทอตัวเองอยู่ในใจ ให้กับความไม่หนักแน่นของตัวเอง ก็สมควรแล้วที่พี่เขาจะเกลียดเธอไอรดา!
“ไอรู้ว่าไอผิด แต่พี่ช่วยพูดดีๆกับไอได้ไหมคะ”
“เธอจะให้ฉันพูดดีๆกับคนที่เคยทำร้ายฉันเนี้ยนะ เธอบ้าหรือเปล่าไอรดา แค่ฉันลดตัวมาแต่งงานกับเธอมันก็เสียเวลามากพอแล้ว”
“ทำไมคะ การที่พี่ต้องมาแต่งงานกับไอมันทำให้พี่อึดอัดใจมากใช่ไหม”
เวหาทำสีหน้าสะอิดสะเอี้ยน นัยน์ตาดุดันไล่มองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าสื่อให้เห็นถึงความขยะแขยงไอรดาผ่านแววตาคู่นั้น จนไอรดาเม้มริมฝีปากเน้นพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา
“รู้เอาไว้ด้วยว่าการแต่งงานกับเธอไม่ใช่แค่ทำให้ฉันอึดอัดอย่างเดียว แต่มันทำให้ฉันเกลียดผู้หญิงส่ำส่อนอย่างเธอมาก”
ไอรดากำหมัดแน่นให้กับคำพูดใจร้ายของเวหา จนเธอพรั่งปากพูดเรื่องในอดีตออกมาอย่างประชดประชัน
“พี่ลืมไปหรือเปล่า ว่าผู้หญิงคนที่พี่บอกว่าส่ำส่อนก็เคยเป็นของพี่มาก่อน แล้วคืนนั้นพี่ยังบอกกับไออยู่เลยว่าพี่มีความสุขมากที่ได้นอนกับไอ!”
คนเบื้องหน้าสะอึกอยู่ครู่นึง หากแต่เขาต้องแกล้งทำเป็นไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะในตอนนี้ไอรดาคือคนที่เขาเกลียด
“ใช่! ตอนนั้นฉันมีความสุขมาก แต่ขอร้องล่ะ เธออย่ารื้อฟื้นมันอีกเลย เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว” จบประโยคใจร้าย เวหาจึงรีบเปิดประตูแล้วขับออกไปในทันที ทิ้งให้ไอรดายืนเจ็บใจอยู่ตามลำพัง
“คอยดูเถอะ ไอจะทำให้พี่กลับมารักไอให้ได้!” ไอรดาเอ่ยวาจาอย่างหนักแน่น
ด้านท่านไพรวงษ์ที่ยืนมองลูกสาวตนอยู่ไกลๆ เมื่อเห็นว่าว่าที่ลูกเขยขับรถออกไปแล้วจึงได้เดินเข้ามาหาลูกสาวพร้อมกับเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัยออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม
“ลูกกับคุณหมอรู้จักกันมาก่อนใช่ไหม”
“ค่ะ” ไอรดาไม่อยากปิดบังจึงยอมรับตรงๆ
“รู้จักกันประมาณไหน”
“พี่เวหาเป็นรุ่นพี่ที่ไอรู้จักผ่านเพื่อนอีกทีน่ะค่ะ คุณพ่ออย่าไปใส่ใจเลย”
ชายชราพยักหน้าลง ผู้เป็นพ่อย่อมรู้ดีว่าลูกสาวที่เลี้ยงมากับมือเป็นอย่างไร สิ่งที่ไอรดาพูดออกมาดูเหมือนจะมีความจริงแค่เสี้ยวเดียวเสียด้วยซ้ำ
“ดูเหมือนลูกจะแคร์คุณหมอมากเลยนะ”
“เราไม่เข้าใจกันนิดหน่อยค่ะคุณพ่อ แต่ไม่เป็นไร เอาไว้แต่งงานกันเรียบร้อยเมื่อไหร่ไอจะหาทางปรับความเข้าใจกับคุณหมอเขาเอง”
“อืม ดีแล้วลูก งั้นเรากลับกันดีกว่า ป่านนี้แม่กับอาเราคงรอฟังข่าวดีจนใจจะขาดแล้ว”
“ค่ะคุณพ่อ”
คลินิกธรรมรงนารักษ์
เจ้าของคลินิกมาดสุขุมก้าวเข้ามายังคลินิกขนาดใหญ่ย่านลาดพร้าวด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย เหล่าพนักงานต้อนรับต่างพากันยกมือไหวสวัสดีกันยกใหญ่
“สวัสดีค่ะคุณหมอ / สวัสดีครับคุณหมอ”
เวหาพยักหน้ารับอย่างมีมารยาทพร้อมกับยิ้มบางๆให้กับพนักงานของตนเอง ก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง ทว่าพอมาถึงก็เจอเพื่อนรักอย่าง ‘มาวิน’ นั่งรออยู่ก่อนหน้านี้
“ไงมึง ป่านนี้เพิ่งจะเข้าคลินิกหายไปไหนมาว่ะ”
“กูไปทำธุระมา แล้วมึงล่ะ? มาหากูถึงที่นี่มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” เสียงทุ้มต่ำตอบขณะที่ทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้หนังสีดำตัวโปรด
“ไม่มีอะไรหรอก กูแค่พายัยมีนามาขุดหินปูนน่ะ”
“อ๋อเหรอ”
“ว่าแต่มึงไปทำธุระอะไรมาว่ะ เล่าให้กูฟังหน่อยดิ” มาวินแสดงถึงความอยากรู้อยากเห็นจนออกนอกหน้า
“มึงแม่ง! ขี้เสือกฉิบหาย”
“เล่ามา!”
เวหาหนักใจมากที่ต้องเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนรักฟัง แต่สุดท้ายก็ยอมพูด เพราะเขาเองก็อยากหาที่ระบายความอัดอั้นตันใจนี้มากเหมือนกัน
“แม่กูเป็นหนี้ว่ะ แล้วเจ้าหนี้จะให้กูแต่งงานกับลูกสาวของเขาเพื่อชดใช้”
“เชี่ย! จริงดิ กูนึกว่ามีแต่ในละคร”
“เออ”
“แล้วมึงไม่มีเงินใช้หนี้เหรอวะ แม่มึงยืมเขามาเท่าไหร่ เอาของกูไปก่อนก็ได้”
“สิบล้านบาท”
“ห้ะ! เชี่ยย แม่มึงยืมมาทำอะไรขนาดนั้น”
“แม่บอกยืมมาเปิดคลีนิกให้กู”
“แล้วมึงจะทำไง”
“ทำไงได้นอกจากต้องแต่งงานตามที่แม่กูขอร้อง” เวหาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา อาการของเวหาบ่งบอกว่าไม่อยากแต่งงานจนเพื่อนอย่างมาวินรู้สึกเห็นอกเห็นใจขึ้นมา
“แล้วมึงเจอกับลูกสาวเจ้าหนี้มึงหรือยัง”
“เจอแล้ว”
“ถ้าให้กูเดา คงขี้เหร่แน่ๆเลยใช่ป่ะ ไม่งั้นคงไม่บังคับให้มึงแต่งงานหรอก”
“สวยหรือขี้เหร่ไม่รู้ กูรู้แค่ว่าคนนี้มึงรู้จัก”
“กูรู้จักด้วยเหรอ ใครว่ะ”
“ไอรดา”
มาวินถึงกับอ้างปากค้างเมื่อได้รู้ว่าผู้หญิงที่เพื่อนรักจะต้องแต่งงานด้วยคือ ไอรดา คนที่เพื่อนของเขาเคยรักมากและเฮิร์ทหนัก กว่ามันจะผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายนั้นไปได้ มันเกือบตายมาแล้ว
“เชี่ย! แม่งโลกกลมฉิบ!”
“เออดิ กูอุตส่าห์ทำใจได้เป็นปี แต่แม่งเสือกมาเจอกันอีก แถมยังมาในรูปแบบเมียกูด้วย” เวหาเอ่ยกับเพื่อนอย่างหัวเสีย ทว่ามาวินกับยิ้มกริ่มเบาๆก่อนจะแซวเพื่อนรักไป
“สงสัยเป็นเนื้อคู่ว่ะ”
“เนื้อคู่เหี้ยไร เนื้องอกกูชัดๆ คอยดูเถอะกูจะเอาคืนทบต้นทบดอกเลย”
ในทีแรกเวหาเหมือนจะไม่อยากแต่ง แต่พอรู้หนทางที่จะเอาคืนไอรดา ทว่าเขากลับอยากให้งานแต่งงานเกิดขึ้นเร็วๆเสียแล้วสิ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา....หลังจากที่ผ่านพ้นช่วงเวลาที่แสนเลวร้ายไปได้ ทำให้สองสามีภรรยาตกลงปลงใจที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า เวหาฉีกสัญญาแต่งงานสามปีทิ้งในทันทีและเขาก็ได้พาภรรยาคนสวยไปฝากครรภ์เรียบร้อย ไอรดาตั้งท้องได้20สัปดาห์แล้ว ทางรุ่นพี่ที่เป็นหมอบอกว่าเด็กในท้องแข็งแรงสมบูรณ์ดีทุกประการ กระนั้นก็ยิ่งทำให้ว่าที่คุณพ่อมือใหม่อย่างเขาเห่อสุดๆไปเลย เวหาคอยประคบประหงมเอาใจภรรยาสุดฤทธิ์ ไม่ว่าเธออยากทานอะไร อยากทำอะไร เขาก็รีบคัดสรรจัดมาให้โดยไม่ขัดคำสั่งเลยแม้แต่น้อย วันนี้เป็นวันหยุดของเวหา ทางภรรยามีอาการเวียนศีรษะเขาจึงอยู่ดูเธอในห้องนอนไม่ไปไหน“เป็นไงบ้างครับ อาการเวียนหัวหายดีหรือยัง..?” เสียงนุ่มนวลเอ่ยถามพร้อมกับใช้หลังมืออังหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิในร่างกาย ไอรดาทำหน้าบูดบึ้งราวกับเจ้าแมวน้อยป่วยที่อ้อนเจ้าของ เธอจับมือของสามีมาทาบไว้แก้มนุ่มของตัวเอง ไม่รู้ทำไมพอท้องปุ๊บเธอก็อยากให้สามีอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา “หนูยังไม่หายดีเลยค่ะ เพราะงั้นพี่ต้องอยู่ใกล้หนูเอาไว้นะ” คำพูดอ้อนฉายแววตาเว้าวอน ทำเอาคนที่ได้ฟังหลุดยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ให้ตายเถอะ! มีเมียเด็กมันเ
เวหาจูงมือภรรยาคนสวยเดินเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ ทุกคนต่างร้อนรนใจเมื่อได้รู้ข่าวของลูกสาวว่าถูกทางมิเกลจับตัวไป“เป็นยังไงบ้างลูก” คุณหญิงพรพิมลโผเข้าไปสวมกอดลูกสาวคนเดียวด้วยความโล่งใจ ตามด้วยท่านไพรวงษ์ที่เดินมาแตะบ่าไหล่ของลูกเขยคนโปรด “ไอปลอดภัยดีค่ะคุณแม่” “แกนี่นะ! มันน่าตีจริงๆ คราวหลังอย่าทำอะไรคนเดียวแบบนี้อีกนะยัยไอ” ท่านไพรวงษ์ปรามลูกสาวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“ไอขอโทษค่ะคุณพ่อ ต่อไปนี้ไอคงไม่ได้ทำอะไรแบบนี้อีกแล้วล่ะค่ะ” “ตอนนี้ข่าวนังมิเกลถูกจับดังมาก พวกชาวเน็ตต่างพากันขอโทษแกใหญ่เลยที่เข้าใจผิดเรื่องข่าวฉาวกับไอ้จิรายุ” อรดีว่าเสริม“ในที่สุดก็ล้างมลทินได้สิที” ไอรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือยๆ มันคุ้มค่ามากที่เธอลงทุนในครั้งนี้“โชคดีนะที่หลานของฉันปลอดภัย” “อาอรคะ!!” คนตัวเล็กรีบปรามคุณอาสาวเรื่องที่เธอตั้งท้อง ทว่าก็ไม่ทันเสียแล้ว“ไม่ต้องปิดบังพี่หรอกครับ พี่รู้ตั้งแต่วันที่เราไปฮันนีมูนกันแล้วว่าน้องไอท้องลูกของพี่” “รู้แล้วยังไง ไอยังไม่ได้คืนดีกับพี่ซักหน่อย” “งั้นเรามาคืนดีกันตอนนี้เลยได้ไหมครับ” “ไม่ได้ค่ะ” “ฮ่าๆ เอาล่ะๆ พ่อว่าไปทานข้าวกันก่อนดีกว่าไหมลูก เออว่
สามวันต่อมา...“นี่ยัยไอ แกจะทำแบบนี้จริงๆเหรอ” “ขอร้องนะณิชา แกอย่าห้ามฉันเลย ฉันคิดมาดีแล้ว” “อืม ฉันเข้าใจแกดี ถ้าอย่างงั้นฉันขอให้แกโชคดีนะ” ณิชาทำได้เพียงกล่าวคำอวยพรให้เพื่อนสาว ทว่าในใจเธอกลับเป็นห่วงไอรดามากที่ต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงเผื่อแผนการล่อนางนกต่อออกจากถ้ำ สามวันที่ผ่านมาไอรดาครุ่นคิดหาวิธีที่จะเอาคืนมิเกล ไอรดาต้องการให้นังงูพิษนั้นจมธรณีด้วยน้ำมือเธอก่อนที่มันจะเข้าไปในคุกไปตลอดกาล “ฉันรู้ว่ามันเป็นวิธีที่เสี่ยง แต่มันคุ้มแน่นอนณิชา” “แล้วแกจะไม่บอกพี่เวเค้าหน่อยเหรอ” “ไม่อ่ะ รายนั้นถ้าบอกไปเค้าก็มาขวางฉันสิ สู้จัดการด้วยตัวเองจะดีกว่า อีกอย่างมีแกช่วยด้วย ฉันไม่เป็นอะไรแน่นอน” “อืม เอาตามที่แกว่าเลย ฉันพร้อมลุยไปพร้อมกับแกอยู่แล้ว” สองเพื่อนรักกุมมือกันเพื่อให้กำลังใจ ก่อนที่จะพากันเดินแยกย้ายออกจากร้านอาหารเพื่อเริ่มแผนการลวงนางนกต่อให้มาติดกับดักที่วางเอาไว้สองขาเรียวยาวก้าวไปยังลาดจอดรถ มือเล็กล้วงหยิบรีโมทกุญแจรถ ทว่ากำลังจะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถสปอร์ตหรู...พรึ่บ!! “อื้ออ~~!!” ไอรดาถูกมือปริศนาเอาผ้าปิดที่จมูกของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว เธอพยายามดิ้นหนี
Calling my mom... "ว่าไงครับ คุณแม่” (คุณเวคะ คุณนายแย่แล้วค่ะ) “เกิดอะไรขึ้นครับ คุณแม่เป็นอะไร” ยังไม่ทันรู้เรื่องปลายสายก็ตัดสายไปเสียดื้อๆ เวหาพยายามติดต่อกลับไป แต่แล้วก็โทรไม่ติด “เกิดอะไรขึ้นไอ้เว ทำไมทำหน้าแบบนั้น” “คนที่บ้านน่ะสิ โทรมาบอกว่าแม่กูแย่แล้ว” “งั้นมึงรีบไปเถอะ เดี๋ยวกูอยู่เป็นพยานให้ตำรวจสอบปากคำเพิ่มเติมเอง” “กูฝากมึงด้วยนะมาวิน” เวหาแตะบ่าไหล่เพื่อนรักเบาๆ ก่อนจะตรงไปขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ปลายทางคือหมู่บ้านจัดสรรแถวสาทร ระหว่างขับรถเวหาเอาแต่เหม่อลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เอาแต่หัวหน้าพะวงหลัง สายตาจดจ้องมองไปยังท้องถนนเส้นหลัก จับพวงมาลัยรถเอาไว้แน่น“คุณแม่อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะครับ” เขาลั่นวาจาออกมาตลอดการเดินทาง ทั้งยังพยายามโทรติดต่อถามข่าวของผู้เป็นแม่ไม่ห่าง ก่อนจะส่งข้อความไปบอกข่าวให้ทางภรรยาได้รับรู้ด้วย ใช้เวลานานเกือบหนึ่งชั่วโมง รถบีเอ็มสีดำก็ได้ขับเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าบ้านหลักหนึ่ง เวหาไม่รอช้าเขาปลดเข็มขัดนีรภัยออกแล้วก้าวขาลงมาจากรถ มุ่งหน้าเข้าไปข้างในบ้านด้วยความร้อนรนใจ “คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ” พอมาถึงเวหาจึงรีบสอบถามอา
“กลับมาแล้วเหรอจ้ะ เป็นไงบ้างลูกแม่เที่ยวกันสนุกไหม” น้ำเสียงนุ่มนวลจากคุณหญิงพรพิมลเอ่ยถามลูกสาวกับลูกเขย “สนุกครับคุณแม่” สองสามีภรรยาเดินจูงมือกันเข้ามาในหฤหาสน์สุดหรู ที่ไอรดายอมให้สามีจับมือถือแขนเพราะเธอไม่อยากให้พ่อแม่คิดมาก เธอจึงแกล้งทำเป็นคืนดีกับสามีทั้งที่ความเป็นจริง เวหายังอยู่ในช่วงบททดสอบของเธออยู่“คุณพ่อกำลังนั่งทานของหวานอยู่พอดีเลย ลูกๆไปทานด้วยกันไหมจ้ะ”“ไม่ดีกว่าค่ะคุณแม่ ไอเพลีย อยากงีบสักพัก” “งั้นผมขอตัวพาน้องไอขึ้นไปพักบนห้องก่อนนะครับ” “ตามสบายจ้ะ” เวหาก้มหัวให้แม่ยาย ก่อนจะประคองภรรยาคนสวยเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนเพื่อพักผ่อน ทันทีที่ปิดประตูลง มือเล็กรีบผละสามีให้ถอยออกห่างอย่างรวดเร็ว“เลิกแสดงละครได้แล้ว ฉันอึดอัด” “อึดอัดอะไร เมื่อกี้พี่ยังเห็นเราเล่นตามน้ำอยู่เลย ดูมีความสุขดีออก”“เชอะ!” ไอรดาเบะปากคว่ำด้วยความหมั่นไส้เพราะเธอเถียงไม่ทัน เธอเดินมานั่งลงบนเตียงพลางสายตาก็ชำเหลืองดูผู้เป็นสามีที่ตอนนี้เหมือนจะสนในโทรศัพท์มือถือมากเป็นพิเศษ สงสัยนังงูพิษมันส่งข้อความมาหามั้งถึงได้รีบพิมพ์ตอบซะขนาดนั้น คนตัวเล็กมีอาการหึงหวงสามีอย่างไม่รู้ตัว ถึง
"คุณหมอโทรมาว่าอะไรบ้างคะคุณพี่” เสียงคุณหญิงพรพิมลเอ่ยถามผู้เป็นสามีหลังจากที่วางสายลูกเขยไปแล้ว“คุณหมอบอกว่ายัยไอมีท่าทีใจอ่อนให้แล้ว” “จริงเหรอคะ” “ใช่ แล้วคุณหมอก็รู้แล้วว่ายัยไอตั้งท้อง”“นับว่าเป็นข่าวดีในรอบหนึ่งปีเลยนะคะ อรว่าเราประกาศข่าวดีให้ทุกคนได้รู้กันดีไหมคะ”“อย่าเพิ่งเลยแม่อร รอให้ทางคุณหมอกับยัยไอมาประกาศเองดีกว่า” “จริง พี่เห็นด้วยกับคุณพี่นะแม่อร” “โอเคค่ะ งั้นอรจะรอให้ยัยไอบอกเองก็ได้ค่ะ” “เรื่องนี้เราต้องปิดบังเอาไว้ก่อนนะ ทางคุณหมอขอร้องเอาไว้ แม้แต่แม่คุณหมอก็อย่าเพิ่งรีบบอก”“ได้ค่ะ ช่วงนี้อรไม่ได้เจอแม่ของคุณหมอเลย”“แต่แปลกนะคะ ทำไมคุณหมอถึงไม่บอกเรื่องนี้กับคุณแม่” คุณหญิงพรพิมลเอ่ยด้วยความสงสัย กระนั้นก็ไม่มีใครให้คำตอบได้ ทุกคนต่างนั่งเงียบพร้อมกับแสดงสีหน้าหม่นแสงลงไปเล็กน้อย ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของทางครอบครัวคุณหมอ ส่วนทางนี้พร้อมซัพพอร์ตลูกเขยทุกอย่างบ้านธรรมรงนารักษ์...“อะไรนะคะ คุณป้าบอกว่าพี่เวไปฮันนีมูนกับนังไอรดาเหรอคะ..?” น้ำเสียงปรอทแตกของมิเกลเอ่ยถาม พร้อมกับแสดงสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก“ป้าพยายามห้ามตาเวแล้วนะจ๊ะ แต่ตาเวก็ยังยืนยันว
สองสามีภรรยานั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศสุดโรแมนติกใต้แสงเทียนที่ริมหาดทราย โดยทางรีสอร์ตได้จัดเตรียมมื้อค่ำแสนพิเศษเอาไว้ตามความต้องการของลูกค้าอย่างเวหาสาวเจ้าในชุดเดรสสายเดี่ยวลูกไม้สีขาวบางนั่งมองใบหน้าของสามี ก่อนจะเอ่ยปากถามออกไป “เมื่อไหร่อาหารจะมาเสิร์ฟ ฉันหิวแล้ว” “น่าจะอีกสักพักเลย งั้นเดี๋
“พี่เวหาอยู่ไหน..?” มิเกลเอ่ยถามหาชายหนุ่มทันทีที่เธอมาถึงหน้าผับลานนา ก่อนหน้านี้เธอกำลังจะเตรียมตัวเข้านอน หากแต่ว่ารุ่นพี่ที่รู้จักอย่างจิรายุโทรมาบอกข่าวของเวหาเสียก่อน จากนั้นเธอจึงรีบแต่งตัวแล้วบึ่งรถออกมา “ใจร้อนไปไหน ไอ้เวมันยังไม่กลับหรอกหน่า” “พี่ก็รู้ฉันรักพี่เวหามาก พอรู้ว่าเขาเมาฉัน
“กลับมากันแล้วเหรอจ๊ะ” เสียงหวานละมุนจากคุณหญิงพรพิมลเอ่ยถามลูกสาวและลูกเขยเมื่อทั้งสองเดินตามกันเข้ามาในบ้าน “ค่ะคุณแม่”“แล้วนี่ทานอะไรมาหรือยังจ๊ะ” “เรียบร้อยแล้วครับคุณแม่ ก่อนกลับเราแวะไปกินชาบูกันมาครับ” “งั้นเหรอจ๊ะ งั้นลูกทั้งสองขึ้นไปพักผ่อนเถอะจ๊ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว”“ครับคุณแม่” “ไอขอต
รถบีเอ็มสีดำเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เวหารีบดับเครื่องยนต์ในทันที ก่อนจะเดินลงจากรถวนไปเปิดประตูอีกฝั่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองภรรยาที่นั่งทำหน้าบึ้งตึงอยู่ในขณะนี้ เวหาได้แต่ถอนหายใจแรงด้วยความเบื่อหน่าย“ถึงแล้ว ลงมาจากรถ”“นี่พี่เวพาไอมาโรงแรมทำไมคะ..?” คนตัวเล็กถามด้วยความสงสัย “รี







