บทที่ 29

“แล้วตอนนี้เจ้ากำลังรออะไร” อาเซียงถาม

หลิงหนานมองสมุดบัญชีในมือก่อนตอบ “รอโอกาส โอกาสที่ทำให้ข้าสามารถลงมือโดยไม่เสียเปรียบ”

ชายหนุ่มนิ่งไปก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “เจ้าคิดรอบคอบดี”

หลิงหนานยิ้มให้อีกฝ่าย

อาเซียงมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวเสียงต่ำ “หากข้าหายดีแล้ว ข้าจะช่วยเจ้า”

หลิงหนานชะงัก “ช่วยข้า? ช่วยอย่างไร”

ชายหนุ่มก้มมองบาดแผลที่ชายโครงก่อนตอบ “อย่างน้อยข้าก็ถือกระบี่ได้”

หลิงหนานหัวเราะออกมา “ท่านคิดจะใช้กระบี่ไปทวงบัญชีหรือ”

อาเซียงขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

“แล้วหมายความว่าอย่างไร”

เขามองนางตรง ๆ “ข้าไม่อยากเห็นใครรังแกเจ้าอีก”

คำพูดนั้นทำให้หลิงหนานนิ่งไปชั่วขณะ นางไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคเช่นนี้จากชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วัน ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่รู้แม้แต่ตัวเองเป็นใครแต่กลับคิดจะปกป้องนาง หลิงหนานรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด นางจึงยิ้มอ่อนโยน

“ขอบใจนะ อาเซียง”

ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยก่อนหันหน้าหนี “ข้าเพียงไม่ชอบเห็นคนถูกรังแก”

หลิงหนานหัวเราะเบา ๆ “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนแบบนั้น”

ค่ำวันนั้น เสี่ยวชิงนำข้าวต้มใส่ไข่ที่แอบทำในครัวเล็กด้านหลังมาให้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้บรรยากาศในเรือนอบอุ่นขึ้นมาก หลิงหนานแบ่งอาหารออกเป็นสามถ้วย อาเซียงยังคงยืนยันว่าต้องแบ่งให้เท่ากัน สุดท้ายทั้งสามจึงนั่งกินข้าวร่วมกันอย่างเรียบง่าย

ระหว่างมื้ออาหาร เสี่ยวชิงเล่าเรื่องตลกเกี่ยวกับแมวตัวหนึ่งที่แอบขโมยปลาในครัว หลิงหนานหัวเราะจนแทบสำลักข้าว ส่วนอาเซียงแม้ไม่หัวเราะออกมา แต่ก็มีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาที่เขารู้สึกว่าความว่างเปล่าในใจลดลงเล็กน้อย แม้ไม่มีความทรงจำ ไม่มีชื่อเดิมและไม่รู้ว่าตัวเองจะไปไหน แต่ในเรือนเก่าเล็ก ๆ หลังนี้ กลับมีคนเรียกเขาด้วยชื่อที่ตั้งขึ้นใหม่ มีอาหารให้กินและมีหญิงสาวคนหนึ่งคอยเตือนให้เขากินยา พักผ่อน และอย่าฝืนเดิน

ความรู้สึกเหล่านี้แปลกใหม่สำหรับเขาแต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดอย่างที่คิด

หลังอาหาร เสี่ยวชิงเก็บถ้วยชามออกไปล้าง หลิงหนานนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง กำลังอ่านรายการสินค้าที่นำกลับมาจากการเดินทางครั้งก่อน

อาเซียงมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม “หลิงหนาน เจ้ายังคิดจะตรวจสอบบัญชีของบิดาอยู่หรือ”

“แน่นอน”

“ทั้งที่เจ้าถูกกักบริเวณ?”

หลิงหนานพยักหน้า “การถูกกักบริเวณไม่ได้หมายความว่าข้าต้องหยุดคิด”

ชายหนุ่มมองนาง “แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อ”

หลิงหนานวางกระดาษลง “ข้ากำลังคิดหาทางติดต่อคนเก่าของบิดา”

“ใคร”

“พ่อบ้านเฉินจง” นางตอบ “เขาเคยดูแลกิจการให้บิดาข้ามานาน แต่ถูกแม่เลี้ยงไล่ออกหลังบิดาเสียชีวิต”

อาเซียงพยักหน้า “คนเช่นนี้อาจรู้เรื่องสำคัญ”

“ข้าก็คิดเช่นนั้นแต่ตอนนี้ข้ายังออกจากจวนไม่ได้” หลิงหนานถอนหายใจ

ชายหนุ่มมองนาง “ข้าจะช่วย”

หลิงหนานหัวเราะ “ท่านช่วยรักษาตัวเองก่อนเถอะ”

“ข้าใกล้หายแล้ว”

“ใกล้หายตรงไหน เมื่อเช้ายังเดินแทบไม่ไหว” นางชี้ไปยังผ้าพันแผลที่ชายโครง

“อีกแค่ไม่กี่วัน” อาเซียงเม้มริมฝีปาก

“ท่านอย่าดื้อไปหน่อยเลย” หลิงหนานส่ายหน้า

ชายหนุ่มเงียบไปก่อนถามอีกครั้ง “เจ้าจะอดทนให้พวกเขารังแกไปถึงเมื่อใด”

หลิงหนานนิ่งไป นางมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงจันทร์อ่อน ๆ ส่องลงบนลานดิน เรือนใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปยังมีแสงตะเกียงสว่างไสว ที่นั่นมีอาหารดี ๆ มีเสื้อผ้าสวยงาม และมีทรัพย์สินมากมายที่บิดาของหูหลิงหนานสร้างไว้ ส่วนเจ้าของที่แท้จริงกลับต้องอยู่ในเรือนเก่าและแบ่งข้าวต้มกินกับสาวใช้ หลิงหนานคิดถึงเจ้าของร่างเดิม หญิงสาวที่เคยถูกกดขี่จนไม่กล้าต่อสู้ คิดถึงหูเต๋อเมิ่งผู้ล่วงลับ และคิดถึงชีวิตของซูเหอซินในโลกเดิม

ครั้งหนึ่งเธอเคยเริ่มต้นจากศูนย์ ไม่มีเงินทุน ไม่มีคนสนับสนุน และไม่มีใครเชื่อว่าหญิงสาวอายุยี่สิบต้น ๆ จะสร้างกิจการสิ่งทอขึ้นมาได้แต่เธอก็ทำสำเร็จ ครั้งนี้แม้ต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องยอมแพ้

หลิงหนานค่อย ๆ หันกลับมา อาเซียงยังคงมองนางอยู่ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความจริงจัง

“เจ้าไม่คิดจะตอบโต้จริง ๆ หรือ” เขาถามเสียงต่ำ

หลิงหนานยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มขมขื่นแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะทำอะไร นางวางกระดาษลงบนโต๊ะ ก่อนตอบอย่างหนักแน่น

“รอข้าแข็งแรงกว่านี้ก่อนเถอะ ข้าจะเอาคืนทุกอย่าง”

อาเซียงมองนางนิ่งก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย “ดีแล้ว”

“ดีอะไร” หลิงหนานเลิกคิ้ว

“ข้าจะรอดู” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความจริงจัง

นางหัวเราะเบา ๆ “ถ้าเช่นนั้นท่านก็ต้องรีบหาย เพราะข้ายังต้องการคนช่วยยกหีบสมุดบัญชีอีกมาก”

“เจ้าคิดจะให้ข้าเป็นคนยกของ?” อาเซียงชะงัก

“แล้วท่านคิดว่าข้าจะให้ทำอะไร”

เขามองนางอย่างไม่อยากเชื่อ

“ล้อเล่นน่า” หลิงหนานหัวเราะออกมาอีกครั้ง

อาเซียงส่ายหน้าแต่รอยยิ้มบาง ๆ ยังคงอยู่บนใบหน้า

ภายในเรือนเล็กที่เคยเงียบเหงา เสียงหัวเราะของหญิงสาวดังขึ้นท่ามกลางแสงจันทร์ ไม่มีใครรู้เลยว่าชายหนุ่มไร้ความทรงจำผู้นี้จะอยู่เคียงข้างนางได้นานเพียงใด และไม่มีใครรู้ว่าเมื่อความทรงจำของเขากลับคืนมา ความสัมพันธ์ที่กำลังเริ่มต้นอย่างอบอุ่นจะต้องเผชิญกับบททดสอบใหญ่หลวงเพียงใด แต่ในค่ำคืนนี้ สำหรับหูหลิงหนานแล้ว เขายังเป็นเพียงชายหนุ่มที่นางช่วยชีวิตไว้

ชายหนุ่มผู้ดื้อรั้น ปากแข็ง และไม่ยอมให้ใครรังแกนางง่าย ๆ อาเซียงของนาง

แสงแดดยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าเข้ามาภายในเรือนหลังเล็ก กลิ่นยาสมุนไพรยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ขณะที่เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากห้องด้านในเป็นครั้งที่สาม

“อาเซียง!”