บทที่ 26

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่าของเรือนหลังเล็ก กลิ่นยาสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยคลุ้งอยู่ภายในห้อง เสียงนกร้องจากต้นเหมยด้านนอกดังเป็นระยะ ทว่าบรรยากาศอันสงบกลับถูกทำลายด้วยเสียงของบุรุษผู้หนึ่ง

“ข้าบอกแล้วว่าเดินเองได้”

“แล้วข้าก็บอกแล้วว่าอย่าเพิ่งเดิน!”

หูหลิงหนานยืนกอดอกมองชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายสีเทาอ่อนด้วยสายตาไม่พอใจ อาเซียงยืนอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งจับขอบโต๊ะเพื่อพยุงตัว ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวเล็กน้อย แต่แววตากลับดื้อรั้นอย่างเห็นได้ชัด

ผ่านมาสามวันแล้วนับตั้งแต่เขาฟื้นขึ้นมา บาดแผลบริเวณชายโครงเริ่มสมานตัว แต่ยังเจ็บทุกครั้งที่ขยับแรง ๆ ส่วนอาการปวดศีรษะยังเกิดขึ้นเป็นบางช่วง โดยเฉพาะเวลาที่พยายามนึกถึงอดีต

หมอเฉินกำชับให้เขาพักผ่อนและค่อย ๆ ฟื้นกำลัง แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ชอบการนอนอยู่เฉย ๆ

“ข้านอนมาหลายวันแล้ว ข้าไม่ได้เป็นคนพิการ” อาเซียงกล่าวเสียงเรียบ

หลิงหนานเลิกคิ้ว “ข้าก็ไม่ได้บอกว่าท่านพิการ”

“แล้วเหตุใดจึงห้ามข้าเดิน”

“เพราะเมื่อครู่ท่านเกือบล้ม”

“ข้าไม่ได้ล้ม”

“เพราะข้าจับไว้ทันต่างหาก”

อาเซียงเงียบไป

หลิงหนานมองเขาอย่างรู้ทัน ก่อนเดินเข้าไปใกล้

“นั่งลง”

“ข้า…”

“อาเซียง” นางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าท่านทำแผลปริอีก ข้าไม่มีเงินจ่ายค่าหมอเพิ่มแล้วนะ”

ชายหนุ่มชะงัก ดวงตาคมเข้มเลื่อนมองใบหน้าของนาง

“เจ้าไม่มีเงินเลย?”

หลิงหนานรู้ตัวว่าหลุดปากพูดความจริงออกไปนางจึงถอนหายใจ “ตอนนี้ไม่มีมากนัก”

“แล้วค่ารักษาของข้า…”

“ข้าจ่ายไปแล้ว”

“เจ้าจ่ายไปเท่าไร”

“ไม่จำเป็นต้องรู้”

“หลิงหนาน” น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย “ข้าถามว่าเท่าไร”

“ท่านนี่ช่างชอบออกคำสั่งจริง ๆ” หลิงหนานยกมือเท้าสะเอว

อาเซียงนิ่งไป คำพูดนั้นทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาด ราวกับตนเคยชินกับการออกคำสั่งผู้อื่นจริง ๆ แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกอย่างไร ในศีรษะกลับมีเพียงความว่างเปล่า เขาจึงเปลี่ยนเรื่อง

“ข้าจะคืนให้เจ้า”

“ท่านจำชื่อตัวเองไม่ได้ ไม่รู้ตัวเองจะไปที่ไหน ท่านจะเอาเงินจากที่ไหนมาคืน” หลิงหนานหัวเราะเบา ๆ

อาเซียงก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง เสื้อคลุมสีดำที่สวมในวันพบกันถูกเก็บไว้ในหีบ ส่วนเสื้อผ้าที่สวมตอนนี้เป็นชุดเก่าของบ่าวชายซึ่งเสี่ยวชิงไปขอมา เขาไม่มีเงินติดตัวแม้แต่เหรียญเดียว กระบี่ของเขาถูกเก็บไว้ข้างเตียง แต่ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตนเคยใช้มันทำอะไร

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงต่ำ “วันหนึ่งข้าจะหาเงินมาให้”

หลิงหนานมองเขา นางเห็นความจริงจังในแววตาคู่นั้น จึงไม่ได้หัวเราะอีก

“ก็ได้” นางตอบ “เมื่อท่านหายดีและหาเงินได้ ค่อยนำมาคืนข้า”

“ตกลง” อาเซียงพยักหน้า

“แต่ตอนนี้นั่งลงก่อน”

ชายหนุ่มถอนหายใจสุดท้ายก็ยอมกลับไปนั่งบนเตียง

“ดีมาก” หลิงหนานยิ้มอย่างพอใจ

“เจ้าพูดเหมือนกำลังชมเด็ก” อาเซียงเงยหน้ามองทันที

“ก็ท่านดื้อเหมือนเด็กจริง ๆ”

“หูหลิงหนาน”

“เจ้าคะ มีอะไรให้ข้ารับใช้ ท่านอาเซียง” นางตอบด้วยน้ำเสียงล้อเลียน

ชายหนุ่มมองนางอย่างจนคำพูดก่อนหันหน้าหนีแต่หลิงหนานกลับเห็นมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

อาหารเช้าวันนั้นมีข้าวต้มใสหนึ่งถ้วย หมั่นโถวแข็งสองลูก และผักดองจานเล็ก เสี่ยวชิงถือถาดเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“คุณหนูเจ้าคะ วันนี้ในครัวให้อาหารมาเพียงเท่านี้เจ้าค่ะ”

นางหันมองถาดก่อนนิ่งไปครู่หนึ่ง “สำหรับสามคนหรือ”

เสี่ยวชิงพยักหน้า “เจ้าค่ะ”

หลิงหนานวางผ้าลง

“เมื่อวานยังมีข้าวต้มสองถ้วย”

“วันนี้ป้าหวังบอกว่าฮูหยินสั่งลดอาหารเจ้าค่ะ”

“ด้วยเหตุผลอะไร”

เสี่ยวชิงเม้มริมฝีปาก “นางบอกว่าคุณหนูพาบุรุษแปลกหน้าเข้ามาในจวน ทำให้ต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม ฮูหยินจึงให้เรือนเล็กประหยัดอาหาร”

“ประหยัดอาหาร?” หลิงหนานหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่แววตากลับไม่ได้รู้สึกสนุก

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงก้มหน้า

“จวนใหญ่โตถึงเพียงนี้ แต่ต้องประหยัดข้าวต้มจากเรือนของข้า คนอย่างเจินจี้ช่างคิด”

อาเซียงซึ่งนั่งอยู่บนเตียงเงยหน้าขึ้น เขามองถาดอาหารก่อนหันมาถาม “นี่คืออาหารของเจ้า?”

หลิงหนานพยักหน้า “ใช่”

“เจ้ากินแบบนี้ทุกวัน?”

“ช่วงนี้ก็ประมาณนี้”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว “แล้วคนในเรือนใหญ่อยู่กันอย่างไร”

เสี่ยวชิงตอบก่อน “ฮูหยินกับคุณหนูเหวยมี่มีอาหารหลายอย่างทุกมื้อเจ้าค่ะ เมื่อวานข้าเห็นในครัวเตรียมเป็ดย่าง ปลานึ่ง และซุปโสมด้วย”

อาเซียงนิ่งไป

หลิงหนานรีบพูด “เสี่ยวชิง ไม่ต้องเล่าแล้ว”

เด็กสาวก้มหน้า “เจ้าค่ะ”

หลิงหนานยกถาดอาหารมาวางบนโต๊ะ ก่อนแบ่งข้าวต้มออกเป็นสองถ้วยเล็ก ถ้วยหนึ่งมีข้าวมากกว่าอีกถ้วยเล็กน้อย นางยื่นถ้วยที่มีข้าวมากกว่าให้อาเซียง

“กินเสีย”

“แล้วของเจ้าล่ะ” ชายหนุ่มมองถ้วย

“ข้ามีอีกถ้วย”

“เจ้ากินน้อยกว่าข้า”

“ท่านเป็นคนป่วย” หลิงหนานตอบกลับทันควัน

“เจ้าก็บาดเจ็บ”

“ข้าหายแล้ว ข้าสบายดีแล้ว”

อาเซียงมองรอยช้ำจาง ๆ บริเวณข้อมือของนางก่อนกล่าวเสียงต่ำ “ยังไม่หาย”

หลิงหนานรีบดึงแขนเสื้อลง “แผลเล็กน้อย ไม่ต้องสนใจหรอก”

เขาไม่ตอบแต่ยื่นถ้วยข้าวต้มกลับมา

“แบ่งให้เท่ากัน ข้าไม่กินมากกว่าเจ้า”

หลิงหนานขมวดคิ้ว “อาเซียง ท่านต้องกินเพื่อฟื้นกำลัง”

“เจ้าก็ต้องกิน”

ทั้งสองมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายหลิงหนานก็ถอนหายใจ

“ท่านนี่ดื้อจริง ๆ” นางหยิบช้อนตักข้าวต้มจากถ้วยเขากลับมาเล็กน้อย “พอใจหรือยัง”

อาเซียงพยักหน้า “อืม”

หลิงหนานส่ายหน้าอย่างขบขันก่อนหันไปหาเสี่ยวชิง

“เจ้าก็มากินด้วยกัน”

เด็กสาวรีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ายังไม่หิว”

หลิงหนานมองนางนิ่ง “เสี่ยวชิง เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเมื่อวานเจ้าก็ไม่ได้กินมื้อเย็น”

“ข้า…” เด็กสาวหน้าแดง

“มานั่งกินข้าวเดี๋ยวนี้”

เสี่ยวชิงลังเลแต่เมื่อเห็นสายตาจริงจังของนายหญิง ก็ยอมเดินเข้ามา หลิงหนานแบ่งหมั่นโถวออกเป็นสามส่วน แม้จะไม่เท่ากันนัก แต่ทุกคนก็ได้รับอาหาร