บทที่ 27

อาเซียงมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ เขาไม่เคยคิดว่าหญิงสาวที่มีฐานะเป็นคุณหนูใหญ่ของจวน จะต้องแบ่งหมั่นโถวแข็ง ๆ กับสาวใช้และชายแปลกหน้าเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นฝ่ายแบ่งอาหารให้คนอื่นก่อนตัวเอง

ชายหนุ่มก้มมองหมั่นโถวในมือ ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ เขาไม่รู้ว่าตัวเองเคยใช้ชีวิตอย่างไร แต่สัญชาตญาณกลับบอกว่าอาหารเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาคุ้นเคย ถึงกระนั้น เมื่อเห็นหลิงหนานกัดหมั่นโถวด้วยสีหน้าสงบ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

หลังอาหารเช้า หลิงหนานนำสมุดเล่มเล็กออกมาจากหีบ เป็นสมุดที่นางเย็บขึ้นเองจากกระดาษเหลือใช้ บนหน้ากระดาษมีรายการค่าใช้จ่ายและทรัพย์สินที่ต้องตรวจสอบ

อาเซียงนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง เมื่อเห็นนางจดอะไรบางอย่างอยู่นาน จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย

“เจ้ากำลังเขียนอะไร”

“ข้ากำลังเขียนบัญชี”

“บัญชีอะไร”

“ค่าใช้จ่ายในเรือน”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “เจ้าต้องจดด้วยหรือ”

“ต้องจดสิเพราะเงินทุกเหรียญมีค่า” หลิงหนานพยักหน้า

อาเซียงมองนางอย่างสนใจ

หลิงหนานพูดต่อ “หากเราไม่รู้ว่าเงินเข้ามาเท่าไร ออกไปเท่าไร วันหนึ่งก็อาจไม่รู้ว่าทรัพย์สินหายไปไหน”

ชายหนุ่มนิ่งคิด “เจ้ารู้เรื่องการค้าด้วยหรือ”

หลิงหนานยิ้มบาง ๆ “ข้าก็พอรู้บ้าง”

“รู้มากแค่ไหน”

“มากพอจะรู้ว่าบัญชีที่ไม่ตรงกันมักมีปัญหา”

อาเซียงมองตัวอักษรบนกระดาษ “แล้วเหตุใดเจ้าจึงต้องทำบัญชีในห้องเล็ก ๆ เช่นนี้”

หลิงหนานหยุดพู่กัน “เพราะข้ายังเข้าไปตรวจสอบบัญชีของจวนไม่ได้”

“ทำไม”

“ท่านอยากรู้จริงหรือ” นางเงยหน้า

“ข้าอยากรู้”

หลิงหนานมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “เพราะแม่เลี้ยงของข้าไม่ยอม”

อาเซียงขมวดคิ้ว “แม่เลี้ยง?”

นางวางพู่กันลง “บิดาข้าเป็นพ่อค้าผ้าไหม มีร้านค้าและทรัพย์สินมากมาย หลังท่านเสียชีวิต แม่เลี้ยงก็เข้ามาดูแลทุกอย่าง”

“แล้วเจ้าเล่า”

“ข้าก็ถูกส่งมาอยู่เรือนเล็ก” หลิงหนานยิ้มจาง ๆ

อาเซียงมองไปรอบห้อง หลังคาเก่า โต๊ะไม้ที่ขาไม่เท่ากัน ม่านหน้าต่างที่สีซีดและหีบเสื้อผ้าที่มีรอยแตก เขานิ่งไปครู่หนึ่ง

“เจ้าคือบุตรสาวคนโตของเจ้าของจวนแต่ต้องอยู่ที่นี่?”

“ใช่”

“และต้องแบ่งอาหารให้คนอื่นเพราะมีข้าวไม่พอ?”

หลิงหนานหัวเราะเบา ๆ “ท่านจะถามซ้ำทำไม”

อาเซียงไม่ได้หัวเราะตาม ดวงตาของเขาเย็นลง “ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดพวกเขาจึงปฏิบัติต่อเจ้าเช่นนี้”

หลิงหนานนิ่งไปก่อนตอบเรียบ ๆ “เพราะพวกเขาคิดว่าข้าอ่อนแอ”

“แล้วเจ้าอ่อนแอจริงหรือ” ชายหนุ่มมองนาง

“ท่านคิดว่าอย่างไร” หลิงหนานยิ้ม

อาเซียงมองใบหน้าของนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “ไม่ เจ้าไม่ได้อ่อนแอ”

“โอ้...เจ้าพูดจาเข้าหูบ้างแล้วนี้” หลิงหนานเลิกคิ้วประหลาดใจ

“คนอ่อนแอคงไม่กล้าต่อรองกับโจรทั้งที่มีดาบจ่ออยู่ตรงหน้า”

หลิงหนานชะงัก นางไม่คิดว่าเขาจะจำเหตุการณ์นั้นได้ “ท่านจำเรื่องนั้นได้แล้วหรือ”

“จำได้เพียงบางส่วน” อาเซียงขมวดคิ้ว

“เจ้าจำอะไรได้บ้าง”

“ข้าจำได้ว่าเจ้าพยายามเจรจากับชายคนหนึ่ง” เขาหยุดเล็กน้อย “แล้วข้าก็เห็นดาบ”

หลิงหนานรีบถาม “ก่อนหน้านั้นเล่า”

ชายหนุ่มหลับตา พยายามนึกถึงภาพที่กระจัดกระจายอยู่ในศีรษะแต่ไม่นานก็ขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

“อึก…”

“พอแล้ว!” หลิงหนานรีบลุกขึ้น นางเดินเข้ามาประคองไหล่เขา “อย่าฝืนคิด”

“ข้าอยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร” อาเซียงลืมตา น้ำเสียงของเขาต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด

หลิงหนานมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนก่อนกล่าวเบา ๆ “ข้าเข้าใจ”

“เจ้าไม่เข้าใจหรอก การตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้แม้แต่ชื่อของตัวเองเป็นอย่างไร”

หลิงหนานนิ่งไป คำพูดนั้นทำให้นางนึกถึงวันที่ตัวเองตื่นขึ้นมาในร่างหูหลิงหนาน นางเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ไม่รู้จักผู้คนรอบข้าง และไม่รู้ว่าจะกลับไปยังโลกเดิมได้หรือไม่ ต่างกันเพียงนางยังจำอดีตของตัวเองได้ ส่วนอาเซียงกลับไม่มีแม้แต่ความทรงจำให้ยึดเหนี่ยว

“ข้าอาจไม่เข้าใจทั้งหมดแต่ข้ารู้ว่าการตื่นขึ้นมาในสถานที่ไม่คุ้นเคยนั้นน่ากลัวเพียงใด” หลิงหนานตอบอย่างอ่อนโยน

“เจ้าเคยเป็นเช่นนั้นหรือ” อาเซียงเงยหน้ามอง

หลิงหนานชะงักก่อนยิ้มบาง ๆ “เคย เมื่อไม่นานมานี้”

ชายหนุ่มมองนางอย่างสงสัยแต่หลิงหนานไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม นางเพียงหยิบถ้วยน้ำอุ่นส่งให้

“ตอนนี้ท่านไม่จำเป็นต้องรีบรู้ทุกอย่าง”

อาเซียงรับถ้วย “แล้วถ้าข้าจำไม่ได้ตลอดไป”

หลิงหนานมองเขาก่อนตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง “อย่างน้อยท่านก็ยังมีชีวิตอยู่”

ชายหนุ่มนิ่งไป

“ชีวิตสำคัญกว่าความทรงจำหรือ”

“สำหรับข้า ใช่” หลิงหนานยิ้มจาง ๆ “ตราบใดที่ยังมีชีวิต เราก็เริ่มต้นใหม่ได้”

อาเซียงมองนางอยู่นานก่อนค่อย ๆ พยักหน้า “ข้าจะจำคำนี้ไว้”

ช่วงบ่าย เสี่ยวชิงแอบออกไปทางประตูหลังของเรือน นางใช้เงินที่เก็บสะสมไว้ซื้อข้าวสาร ไข่ และยาสมุนไพรจากร้านเล็ก ๆ ใกล้จวนแต่เมื่อเดินกลับมาก็พบป้าหวังยืนขวางทางอยู่

“เสี่ยวชิง!”

“ป้าหวัง” เด็กสาวสะดุ้ง

“เจ้าถืออะไร” หญิงวัยกลางคนมองห่อผ้าในมือ

“ของใช้เล็กน้อยเจ้าค่ะ”

“เปิดให้ข้าดู!”

“ไม่มีอะไรสำคัญเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงรีบกอดห่อผ้าแน่น

“ข้าบอกให้เปิด!” ป้าหวังถลึงตา

นางยื่นมือเข้ามากระชากห่อผ้า เสี่ยวชิงพยายามรั้งไว้แต่แรงของเด็กสาวสู้ไม่ได้ ห่อผ้าหลุดออก ข้าวสารกับไข่สองฟองกลิ้งลงบนพื้น ป้าหวังมองของเหล่านั้นก่อนหัวเราะเยาะ

“อ้อ! ที่แท้ก็แอบเอาอาหารไปให้คุณหนูใหญ่!”

“ข้าใช้เงินของตัวเองซื้อเจ้าค่ะ!” เสี่ยวชิงรีบคุกเข่าเก็บไข่

“แล้วอย่างไร!”

“ข้าไม่ได้ขโมยของในครัว”

“ฮูหยินสั่งให้เรือนเล็กประหยัดอาหาร แต่เจ้ากลับแอบซื้อของไปเพิ่ม!” ป้าหวังแค่นเสียง

“ฮูหยินไม่ได้ห้ามข้าใช้เงินของตัวเองนะเจ้าคะ” เสี่ยวชิงเงยหน้า

“นังบ่าวปากดี!” ป้าหวังหน้าแดงจัด

นางยกมือขึ้นหมายจะตบแต่เสียงหนึ่งดังขึ้นเสียก่อน “หยุด!”

ป้าหวังชะงัก หลิงหนานเดินออกมาจากเรือน ใบหน้ายังคงซีดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่แววตากลับเย็นชา

“เจ้ากำลังทำอะไร”