บทที่ 30

หูหลิงหนานวางพู่กันลงทันที นางเงยหน้าจากสมุดบัญชีเล่มเล็ก ก่อนมองบุรุษร่างสูงที่กำลังเดินออกมาจากห้องพัก ชายหนุ่มสวมชุดผ้าฝ้ายสีเทาเข้ม แขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นผ้าพันแผลบริเวณต้นแขน ใบหน้าหล่อเหลายังซีดอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับหลายวันก่อน อาการของเขาดีขึ้นมาก สิ่งที่ทำให้หลิงหนานไม่พอใจคือเขาไม่ยอมอยู่นิ่ง

“ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าอย่าเดินไปเดินมา”

อาเซียงหยุดฝีเท้า “ข้าเพียงเดินออกมาดื่มน้ำ”

“ในห้องท่านก็มีกาน้ำ”

“น้ำหมดแล้ว”

หลิงหนานชะงัก ก่อนหันไปมองเสี่ยวชิงซึ่งกำลังเย็บเสื้ออยู่ข้างหน้าต่าง

เด็กสาวรีบส่ายหน้า “ข้าเพิ่งเติมให้เมื่อครู่เจ้าค่ะ”

หลิงหนานหันกลับมามองชายหนุ่ม

อาเซียงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบหน้าตาเฉย “ข้าอยากดื่มน้ำอุ่น”

“ในห้องก็มีกาน้ำอุ่น”

“น้ำเย็นแล้ว”

หลิงหนานหลุดหัวเราะ “ท่านนี่ช่างหาข้ออ้างเก่งจริง ๆ”

อาเซียงไม่ได้โต้ตอบ เขาเพียงเดินมานั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างระมัดระวัง

หลิงหนานมองการเคลื่อนไหวของเขา ก่อนถอนหายใจ “เจ็บแผลหรือไม่”

“ไม่มาก”

“เวียนศีรษะเล่า”

“ไม่มี”

“แล้วปวดหัวหรือไม่”

“เล็กน้อย”

นางขมวดคิ้วทันที “ถ้าเช่นนั้นก็ควรพัก”

อาเซียงมองนางนิ่ง ก่อนถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “เจ้าจะถามข้าเช่นนี้ทุกวันหรือ”

“จนกว่าท่านจะหาย”

“หากข้าหายแล้วเล่า”

หลิงหนานยิ้ม “ข้าก็จะไม่ถาม”

ชายหนุ่มนิ่งไป คำตอบนั้นทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดอยู่ในใจ เขาไม่รู้ว่าตนเคยมีชีวิตอย่างไร แต่หลายวันที่ผ่านมา เขาเริ่มคุ้นเคยกับการได้ยินเสียงหลิงหนานเรียกชื่อ คอยเตือนให้กินยา และถามถึงอาการบาดเจ็บ หากวันหนึ่งนางไม่ถามอีก เขาจะรู้สึกอย่างไร อาเซียงไม่ได้คิดต่อ เพราะสายตาของเขาเหลือบไปเห็นกระดาษหลายแผ่นบนโต๊ะ

“เจ้ากำลังทำอะไร”

“จัดรายการบัญชี”

“อีกแล้วหรือ”

หลิงหนานหัวเราะเบา ๆ “ท่านพูดเหมือนข้าทำเรื่องนี้ทั้งวัน”

“เจ้าทำทั้งวันจริง ๆ”

“เพราะข้ายังมีเรื่องต้องตรวจสอบอีกมาก” นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา “ตอนนี้ข้าเริ่มจำรายละเอียดทรัพย์สินของบิดาได้บ้างแล้ว แต่ยังขาดหลักฐานสำคัญ”

อาเซียงมองตัวอักษรบนกระดาษ “พินัยกรรม?”

หลิงหนานเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ “ท่านจำได้ด้วยหรือ”

“เจ้าเล่าให้ฟัง”

“ข้านึกว่าท่านไม่สนใจ”

“ข้าฟัง” คำตอบสั้น ๆ ทำให้หลิงหนานยิ้ม

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะเล่าต่อ” นางชี้ไปยังชื่อร้านค้าสามแห่ง “ร้านผ้าไหมของบิดาข้ามีอยู่สามแห่งในเมือง แต่หลังท่านเสียชีวิต คนดูแลร้านก็ถูกเปลี่ยนเกือบทั้งหมด”

อาเซียงขมวดคิ้ว “ใครเป็นคนเปลี่ยน”

“เจินจี้”

“แม่เลี้ยงของเจ้า?”

“ใช่”

“แล้วคนเก่าไปไหน”

“บางคนลาออก บางคนถูกไล่ออก” หลิงหนานหยุดเล็กน้อย “โดยเฉพาะพ่อบ้านเฉินจงที่เคยทำงานกับบิดามานาน เขาถูกกล่าวหาว่าขโมยเงินก่อนถูกขับออกจากจวน”

อาเซียงนิ่งคิด “หากเขารู้เรื่องบัญชีและพินัยกรรม คนที่ไม่ต้องการให้เจ้าตรวจสอบทรัพย์สินย่อมมีเหตุผลจะกำจัดเขาออกไป”

หลิงหนานเงยหน้ามองทันที “ท่านก็คิดเช่นนั้นหรือ”

“เป็นเหตุผลที่น่าจะเป็นไปได้” ชายหนุ่มตอบอย่างเรียบง่าย

หลิงหนานมองเขาด้วยความสนใจ แม้อาเซียงจะจำอดีตไม่ได้ แต่บางครั้งเขากลับวิเคราะห์สถานการณ์ได้รวดเร็วอย่างน่าประหลาดโดยเฉพาะเรื่องการควบคุมคนและการใช้อำนาจ เขาไม่เหมือนบ่าวรับใช้ทั่วไป และไม่เหมือนพ่อค้าธรรมดาเช่นกัน

“อาเซียง ก่อนสูญเสียความทรงจำ ท่านอาจเคยเป็นขุนนางก็ได้”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น”

“เพราะท่านชอบออกคำสั่ง”

อาเซียงนิ่งไป

หลิงหนานหัวเราะทันที “ข้าล้อเล่น”

เขามองนางอย่างไม่พอใจนัก “เจ้าชอบล้อข้า”

“ก็ท่านทำหน้าเคร่งขรึมอยู่ตลอด”

“ข้าไม่ได้เคร่งขรึม”

“เห็นหรือไม่ ยังเถียงอีก”

เสี่ยวชิงที่นั่งอยู่ด้านข้างอดหัวเราะไม่ได้

บรรยากาศภายในเรือนเล็กจึงผ่อนคลายลงชั่วขณะทว่าความสงบนี้อยู่ได้ไม่นาน ช่วงบ่าย เสี่ยวชิงได้รับอนุญาตจากคนเฝ้าประตูให้ออกไปซื้อยาตามใบสั่งของหมอเฉิน หลิงหนานเองก็ต้องการให้หมอตรวจอาการอาเซียงอีกครั้ง เพราะแม้เขาจะเดินได้ดีขึ้น แต่ยังมีอาการปวดศีรษะเป็นบางช่วง

นางจึงฝากข้อความไปกับเสี่ยวชิง “หากหมอเฉินว่าง ขอให้เขามาตรวจอาเซียงช่วงเย็น”

“เจ้าค่ะ”

“แล้วอย่าลืมถามเรื่องยาสมานแผล”

“ข้าจำได้เจ้าค่ะ”

หลิงหนานยื่นเงินให้เด็กสาว

เสี่ยวชิงรับไป ก่อนก้มมองจำนวนเงินในมือ “คุณหนู เงินเหลือไม่มากแล้วนะเจ้าคะ”

“ข้ารู้ แต่ต้องซื้อยาก่อน เรื่องอื่นค่อยคิด” หลิงหนานพยักหน้า นางตอบหนักแน่น

เสี่ยวชิงมองนายหญิงด้วยความเป็นห่วง แต่สุดท้ายก็ยอมรับคำ

เมื่อเด็กสาวออกจากเรือน หลิงหนานจึงกลับมานั่งเขียนรายการบัญชีต่อ อาเซียงกำลังพักอยู่ในห้องด้านใน ทุกอย่างดูสงบตามปกติจนกระทั่งเสียงฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้นจากหน้าประตู

ปัง!

ประตูเรือนถูกผลักเปิดอย่างแรง หลิงหนานสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้น เหวยตานเดินเข้ามาพร้อมบ่าวชายสองคน ชายหนุ่มสวมชุดผ้าไหมสีเขียวเข้ม คาดเข็มขัดประดับหยก ใบหน้ากลมมีรอยยิ้มเยาะอยู่ตลอดเวลา

“หูหลิงหนาน!”

“เหวยตาน เจ้ามาทำอะไร” หลิงหนานวางพู่กันลง นางมองบ่าวชายที่ติดตามมา

“ข้าได้ยินว่าเจ้าซ่อนของมีค่าไว้ในเรือน” เหวยตานเดินเข้ามากลางห้องอย่างถือวิสาสะ

หลิงหนานเลิกคิ้ว “ใครบอก”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้”

“ถ้าเช่นนั้นข้าก็ไม่มีอะไรจะพูด”

“เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้หรือ!” เหวยตานหน้าเปลี่ยนสี

“ข้าควรพูดอย่างไร” หลิงหนานมองเขาอย่างสงบ

“อย่างน้อยก็ควรเรียกข้าว่าคุณชาย!”

“หะ เรียกเจ้าว่าคุณชาย?” นางหัวเราะเบา ๆ

“ใช่!” เหวยตานเชิดหน้า

“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองแซ่เหวย ไม่ใช่แซ่หู” หลิงหนานมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

“แล้วอย่างไร!” เหวยตานชะงัก

“เจ้าจะเรียกตัวเองว่าคุณชายก็ได้แต่ข้าไม่จำเป็นต้องเรียกตาม” หลิงหนานตอบ

ใบหน้าของเหวยตานแดงจัด เขาเคยชินกับการที่บ่าวรับใช้ในจวนเรียกตนว่าคุณชายเหวยและเคยชินกับการที่หลิงหนานก้มหน้าหลบทุกครั้งเมื่อเขาเดินผ่าน แต่วันนี้นางกลับกล้าพูดเช่นนี้