로그인ความรักที่อ๋องสำเร็จราชการผู้แสนเย็นชามีให้พระชายาถูกขนานนามไปทั่วแคว้น ทุกคนก็ต่างอิจฉาที่นางครองใจเขาได้ ห้าปีต่อมา จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการยามบ่ายอันเงียบสงบ เซียวเยว่หลันกำลังนั่งกินขนมอยู่ในศาลาริมสระ ด้านข้างคือเด็กน้อยสองคนเด็กชายวัยสี่ขวบหน้าตาหล่อเหลาเหมือนมู่หรงเซวียนราวกับแกะ ส่วนเด็กหญิงวัยสามขวบมีดวงตากลมโตเหมือนมารดา กำลังวิ่งไล่จับผีเสื้ออย่างสนุกสนาน"เสด็จแม่!""น้องแกล้งลูก!"เด็กชายฟ้องทันที เด็กหญิงรีบวิ่งมากอดขาเซียวเยว่หลัน"ไม่จริง ท่านพี่โกหก!"เยว่หลันหัวเราะ ก่อนยื่นขนมให้คนละชิ้น"ห้ามทะเลาะกัน ถ้าทะเลาะอีก แม่จะกินขนมหมดไม่แบ่งพวกเจ้าสองคน" เด็กทั้งสองรีบพยักหน้า จนสาวใช้รอบข้างหลุดหัวเราะขณะนั้นเอง ชิงเหอเดินเข้ามา ก่อนคำนับ"พระชายา มีข่าวจากจวนกั๋วกงเพคะ"เยว่หลันเลิกคิ้ว หลายปีมานี้ นางแทบไม่สนใจคนพวกนั้นแล้ว"ว่าอย่างไร"ชิงเหอตอบทันที"หลี่ซูอวิ๋นสิ้นใจแล้วเพคะ"เยว่หลันชะงักเล็กน้อย ก่อนรับถ้วยชามาจิบ"ตายแล้วหรือ""เพคะ""ได้ยินว่าป่วยติดเตียงมาหลายปี หลังจากเสียอำนาจและทรัพย์สินก็ไม่มีใครสนใจ สุดท้ายตรอมใจจนจากไป"เยว่หลันพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้ดีใจ
มู่หรงเซวียนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้ม มองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จนเยว่หลันอมยิ้มใต้ผ้าคลุม ก่อนกระซิบเบา ๆ"ท่านอ๋อง วันนี้ท่านหล่อมาก" ปลายหูของมู่หรงเซวียนแดงขึ้นทันที ทำเอาคนสนิทแทบหลุดหัวเราะ"คำนับฟ้าดิน!" ทั้งสองโค้งคำนับพร้อมกัน"คำนับบิดามารดา!" ทั้งสองคำนับญาติผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่ มาเป็นประธานในพิธีฮ่องเต้น้อยนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ยิ้มจนแก้มแทบแตก"คำนับสามีภรรยา!" เมื่อทั้งสองหันมาประจันหน้ากัน บรรยากาศในงานก็ต่างแสดงความยินดีหลังส่งตัวเข้าห้องหอ...เยว่หลันนั่งอยู่บนเตียงมงคล พลางแอบกินขนมรอเจ้าบ่าว เมื่อประตูเปิดออก มู่หรงเซวียนก็เดินเข้ามา ทำสีหน้าดุเล็กน้อย"ข้ารู้แล้ว ไม่แอบกินก็ได้"เยว่หลันรีบพูดก่อน“ข้าไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย”นางยิ้มกว้าง แล้วพุ่งเข้าไปกอดคอเจ้าบ่าวเต็มแรงหมับ!"สามี!"มู่หรงเซวียนถึงกับสะดุ้ง ส่วนเยว่หลันยิ้มกว้าง อย่างมีความสุขที่สุด หลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายมามากมาย ในที่สุด นางก็ได้แต่งงานกับบุรุษที่รัก ส่วนผู้สำเร็จราชการผู้เย็นชาผู้นั้น แม้จะยังทำหน้าดุอยู่เช่นเดิม แต่กลับยกมือขึ้น กอดตอบนางอย่างแผ่วเบา เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด โดยไม่จำเป็นต้องเ
"ใครกัน!" อ๋องฉีลุกขึ้นทันที แต่สายเกินไป ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วราวสายฟ้า ไม่นานนัก กระโจมก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เมื่อคนของราชสำนักมาถึง สิ่งที่พบคือ อ๋องฉีและไทกุ้ยเฟยสิ้นชีวิตอยู่ภายในกระโจม รอบตัวเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ หลักฐานทั้งหมด ชี้ไปยังนักฆ่าที่บุกโจมตีงานล่าสัตว์ ไม่มีใครสงสัยผู้อื่นเลยคืนนั้น ภายในกระโจมหลวง ฮ่องเต้น้อยเงียบไปนาน เมื่อได้ยินเรื่องขององค์ชายรอง"เสด็จอา น้องชายของข้า..."มู่หรงเซวียนมองหลานชาย ก่อนกล่าวเรียบ ๆ"เขาอายุเพียงห้าขวบ ไม่ได้ทำผิด"ฮ่องเต้น้อยพยักหน้า ดวงตาแน่วแน่ขึ้น"ข้าจะดูแลเขา" เยว่หลันยิ้ม อย่างน้อย เรื่องนี้ก็จบลงโดยไม่ต้องให้พี่น้องมาฆ่าฟันกันการที่อ๋องฉีกับไทกุ้ยเฟยโดนฆ่าก็ฝีมือนักฆ่าที่ลอบปลงประชน ใครจะถูกว่านี่คือแผนซ้อนแผน โอรสน้อยของไทกุ้ยเฟยก็จะเข้าใจไปจนตายว่ามารดาของนางถูกมือสังหารลอบฆ่าหลังจากทุกอย่างสงบ มู่หรงเซวียนจึงหันมามองเยว่หลัน สายตาซับซ้อนเล็กน้อย"แผนของเจ้า ร้ายกาจยิ่งนัก"เยว่หลันหัวเราะ"ข้าบอกแล้ว ว่าจะช่วยท่านจัดการอ๋องฉี""แต่ข้าเองก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าจะง่ายขนาดนี้" เขาเอ่ยขึ้น ต่อสู้กันมาหลายปี เขากับอ๋
ปัง!จากนั้น...ทั้งจวนก็เงียบกริบ เพราะคนที่อยู่บนเตียง ไม่ใช่เซียวเยว่หลัน แต่เป็นกู้จื่อเฉินและหลิวซูเหยา!ทั้งสองสะดุ้งตื่น ก่อนมองคนที่แน่นขนัดอยู่หน้าประตู สีหน้าซีดเผือดทันที"ว้าย!""นี่มันอะไรกัน!""คุณชายกู้!""คุณหนูหลิว!"เสียงแตกตื่นดังไปทั่ว ส่วนเซียวเยว่หลันนั้น เดินออกมาจากด้านหลังผู้คน พร้อมถุงเมล็ดแตงในมือ"อ้าว พวกเจ้ามาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร"หลิวซูเหยาหน้าซีด กู้จื่อเฉินยิ่งซีดกว่า เรื่องราวบานปลายอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก ข่าวก็ไปถึงหูไทกุ้ยเฟย รวมถึงจวนอันหย่งโหวฮูหยินโหวแทบเป็นลม ไทกุ้ยเฟยก็โกรธจัด แต่เรื่องเกิดขึ้นต่อหน้าขุนนางมากมาย ไม่อาจปกปิดได้ สุดท้าย จึงต้องให้หลิวซูเหยาแต่งเข้าจวนโหวในฐานะฮูหยินเอกทันที ส่วนเซียวอวี่เหยาแทบคลั่ง"ไม่ เป็นไปไม่ได้ เขาเป็นสามีข้า!"นางพุ่งเข้าไปตบหลิวซูเหยาทันทีเพียะ!อีกฝ่ายก็ตบกลับเพียะ!"นังแพศยา!""เจ้าต่างหาก!" ทั้งสองตบตีกันต่อหน้าผู้คน จนผมเผ้ายุ่งเหยิง สุดท้ายหลิวซูเหยาผลักสุดแรง เซียวอวี่เหยาล้มกระแทกพื้น ก่อนกรีดร้องออกมา ทุกคนแตกตื่น หมอถูกเรียกตัวมาในทันที และผลที่ออกมา ทำให้เซียวอวี่เหยาร้องไห้แทบขาดใจ เด็กในคร
"พวกนางจะบอกว่าจะให้ของที่ระลึกที่ฮูหยินรองทิ้งเอาไว้ให้ท่านหญิงเพคะ" รอยยิ้มบนใบหน้าของเยว่หลันค่อย ๆ หายไป มารดา เป็นจุดอ่อนของร่างเดิมเสมอ และเป็นเรื่องที่อีกฝ่ายชอบหยิบมาใช้"จากนั้น" ชิงเหอพูดต่อ"จะวางยาในน้ำชา แล้วส่งคนรับใช้ชายเข้าไป ให้ทุกคนจับได้ว่าท่านหญิงเสียหาย"ห้องทั้งห้องเงียบไปครู่หนึ่ง ชิงเยว่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับขมวดคิ้ว"ต่ำช้านัก”“หากสำเร็จจริง ชื่อเสียงท่านหญิงคงพังยับ" ชิงเหอพูดต่อ "และการสมรสกับท่านอ๋องก็จะเป็นไปไม่ได้" แต่แทนที่เยว่หลันจะโกรธ นางกลับหัวเราะ"ฮ่า ๆ ๆ"สองสาวใช้มองหน้ากัน งงทันที"ท่านหญิง ท่านไม่โกรธหรือเจ้าคะ"เยว่หลันโยนขนมเข้าปาก ก่อนยิ้มกว้าง"โกรธทำไม มีคนอุตส่าห์สร้างโรงละครเอาไว้ให้แล้ว ไม่ไปดูก็เสียดายแย่สิ"สองสาวเงียบ สมแล้วที่เป็นนายสาวของพวกนาง คนอื่นโดนลอบทำร้ายคงโกรธ แต่นี่กลับตื่นเต้น เยว่หลันยกมุมปากขึ้น ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์"ข้ากำลังเบื่ออยู่พอดี พวกนางนี่ช่างมีน้ำใจจริง ๆ ส่งเรื่องสนุกมาให้ถึงที่"ชิงเหอเริ่มสงสารคนวางแผนขึ้นมาแล้ว จากนั้นเยว่หลันก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ ก่อนกระซิบข้างหูชิงเหอ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน ยิ่งฟัง
ภายในจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ มู่หรงเซวียนกำลังนั่งอ่านฎีกาอยู่ตามปกติส่วนเซียวเยว่หลัน กำลังนอนคว่ำอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ พลางแกว่งขาไปมา"ท่านอ๋อง ข้าหิว ข้าอยากกินของอร่อย"มู่หรงเซวียนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เยว่หลันจึงลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะ ก่อนกระโดดขึ้นไปนั่งบนตักเขาอย่างคล่องแคล่วหมับ!มู่หรงเซวียนกดหว่างคิ้วทันที"ลงไป""ไม่""เซียวเยว่หลัน""ข้าอยากกินอาหารที่หอแสงจันทร์" มู่หรงเซวียนเลิกคิ้ว ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้น"หอแสงจันทร์""ใช่" ดวงตาของเยว่หลันเป็นประกาย"เขาว่ากันว่าอร่อยที่สุดในเมืองหลวง"มู่หรงเซวียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามเรียบ ๆ"จะให้ข้าเลี้ยงเจ้าใช่หรือไม่"เยว่หลันยิ้มกว้าง จากนั้นโน้มตัวไปข้างหน้าฟอด!หอมแก้มเขาฟอดใหญ่อย่างน่ารักประจบประแจง"ใช่ ท่านฉลาดจริง ๆ" ปลายหูของผู้สำเร็จราชการเริ่มแดงขึ้นทันที"เจ้านี่..."เยว่หลันรีบพูดแทนเขาในทันที"ไร้ยางอายใช่ไหม ข้าพูดแทนท่านแล้ว"ด้านหลัง องครักษ์คนสนิทถึงกับหันหน้าหนี ไหล่สั่นอย่างหนักมู่หรงเซวียนหันไปมอง สายตาดุทันที องครักษ์รีบก้มหน้า"กระหม่อมไม่ได้ขำพ่ะย่ะค่ะ"สุดท้าย คนปากแข็งก็ยังคงใจอ่อนเหมือนเดิมหนึ่งชั
ฟุบ! ฟุบ! ฟุบ! เงาร่างชุดดำหลายสิบคนคุกเข่าลงพร้อมกัน"ถวายบังคมท่านอ๋อง!" ชายหนุ่มที่นั่งเงียบอยู่หน้ากระท่อมค่อย ๆ ลุกขึ้น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที ความอบอุ่นที่มีอยู่ก่อนหน้านี้หายไปจนหมด เหลือเพียงความเย็นชาและอำนาจกดดันอันน่าสะพรึงผู้นำองครักษ์รีบคุกเข่าศีรษะแทบติดพื้น"กระหม่อมมาช้า โปรด
"รับไว้"เยว่หลันรับมาอย่างรวดเร็ว พลิกดูซ้ายขวา ก่อนจะยิ้มกว้าง"ให้ข้าหรือ""อืม""หากวันหน้าเจ้าประสบปัญหา นำป้ายนี้มาหาข้า ข้าจะช่วยเจ้าได้หนึ่งเรื่อง"เยว่หลันเลิกคิ้วหนึ่งเรื่อง?ดูเหมือนคนผู้นี้จะมีฐานะไม่ธรรมดา แต่ขี้เหนียวบุญคุณชะมัด ได้แค่เรื่องเดียวเองเหรอแต่ถึงอย่างนั้น... นางก็ยังไม่
"อาหารเย็นของข้า ทำไมฝีตกแบบนี้นะ ต้องฝึกฝนให้มากกว่านี้เพื่อเรียกคืนวิชาการล่าสัตว์ทั้งหมดกลับมา"ขณะที่กำลังบ่นเสียดายอาหาร จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นเลือดลอยมาปะทะจมูก เยว่หลันชะงัก สัญชาตญาณของอดีตหัวหน้าแก๊งมาเฟียทำงานทันทีนางค่อย ๆ ก้มตัวลง ซ่อนตัวหลังพุ่มไม้ สายตามองสำรวจโดยรอบ ไม่มีเสียงคน ไม่มีร่อง
"คิดว่าฟื้นขึ้นมาแล้วจะเป็นนายข้าหรือ อย่าลืมสิว่าเจ้าก็เป็นแค่ลูกอนุชั้นต่ำที่ถูกเหยียบย่ำอยู่ในจวน"“ก็จริง คนที่รังแกข้ามากที่สุดคนหนึ่งก็คือเจ้า ทั้ง ๆ เสื้อผ้า อาหารก็เงินจากสินเดิมของแม่ข้า เจ้านายของเจ้ามีแต่ตำแหน่งคุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์ ตอนแต่งเข้ามา ก่อนจะเข้ามาวางอำนาจในจวน นางคงลืมไปว่าก







