ตอนที่ 4 เรามาต่อเรื่องที่ค้างไว้กันดีไหม

- ธนากร -

สองเท้าก้าวเข้ามาในห้องพัก ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวใหญ่ เหลือบมองนาฬิกาพบว่าขณะนี้เป็นเวลาเกือบจะหกโมงเช้า ผมดันตัวเองลุกขึ้นจากโซฟาดูดวิญญาณที่พร้อมจะสูบผมให้ลงไปนอนอย่างหิวกระหาย ผมต้องตัดใจมองโซฟาตัวนุ่มนั้นด้วยสายตาละห้อย หันหลังให้กับมันอย่างอ้อยอิ่ง สองเท้าของผมเองก้าวขึ้นตามขั้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นสองช้า ราวกับคนไร้เรี่ยวแรง

แอ๊ด!

ผมมองอั๋น แฟนหนุ่มที่กำลังนอนไปยิ้มไปราวกับกำลังฝันดีแบบไร้ทุกข์ร้อน ผมวางมือถือ กระเป๋าเงินลงข้างเตียงเบา ๆ ดันตัวเองขึ้นไปนอนข้างอั๋นช้า ๆ อุณหภูมิในห้องเย็นฉ่ำทำให้ดวงตาของผมเองเริ่มคล้อยลงด้วยความหนักอึ้ง

ไม่รู้ว่าผมเผลอหลับไปนานแค่ไหน ผมสะดุ้งตื่นอีกทีเมื่อมีวงแขนของแฟนหนุ่มพาดมากอดผมไว้หลวม ๆ ผมหันไปมองก็ยังเห็นว่าอั๋นนั้นยังหลับตาพริ้มอยู่เช่นนั้น กลิ่นเหล้ายังคงคละคลุ้งออกมาตามลมหายใจให้ได้กลิ่นเป็นบางคราว

ใบหน้าของเขาปัดป่ายไปตามใบหน้าของผมอย่างซุกซน จมูกที่เป็นสันซุกไซร้ไปตามซอกคอด้วยความสยิว มือของเขาลื่นไหลไปตามชายเสื้ออย่างช่ำชอง เรียวนิ้วแกร่งลูบไล้ร่างกายของผมไปมา นั่นยิ่งเหมือนเป็นกระแสไฟฟ้าที่ไหลเวียนไปทั่วตัวทุกครั้งที่เขาสัมผัส

จมูกโด่งรั้นเป็นสันของเขากดหอมฟอดใหญ่ที่แก้มของผมไปมา เขาไล้เลียสันจมูกไปตามใบหน้าจนมาถึงริมฝีปากบางของผม อั๋นลืมตาขึ้นมาช้า ๆ จ้องมองใบหน้าของผมและแทบจะทันทีที่เขาเห็นว่าเป็นผม เขามีอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“กะ..กลับมาตอนไหนอะกร”

“แล้วทำไมอั๋นต้องตกใจขนาดนั้น”

“เปล่า ๆ อั๋นตกใจความน่ารักของใบหน้าที่รักของอั๋นไง คนอะไรตื่นมาเช้า ๆ ยังน่ารักขนาดนี้”

“อั๋นแปลกไปนะ”

“กรทำงานหนัก เลยคิดมากหรือเปล่า อั๋นก็เป็นเหมือนเดิมแหละ”

“แล้ว..เราจะต่อเรื่องที่ค้างไว้กันดีไหมล่ะ”

“แต่ตอนนี้สายแล้วนะ กรไม่ไปทำงานหรอ ไว้คืนนี้เรากลับมาต่อกันดีกว่า เนอะ”

“...”

“ลุก ๆ ไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะกร”

ผมหันไปมองนาฬิกาบนหัวเตียงก็เห็นว่าเกือบจะเจ็ดโมงแล้ว เลยไม่ได้พูดอะไรกับอั๋นต่อ ดันตัวเองลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัวใช้เวลานานพอสมควร เดินลงมาก็เห็นอั๋นนั่งเล่นเกมที่โซฟาอย่างสบายอารมณ์

ก็อดคิดเรื่องเมื่อเช้านี้ไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปให้บรรยากาศมันอึมครึม ผมหยิบกระเป๋าโน๊ตบุ๊คขึ้นมาพร้อมกับหยิบมือถือและกุญแจรถแล้วเดินตรงมาที่โซฟาตัวที่อั๋นกำลังนั่งตีป้อมอย่างเมามัน

“ไม่แต่งตัวไปทำงานหรอ”

“อ๋อ..วันนี้อั๋นปวดหัวเลยโทรไปขอลากับผู้จัดการแล้ว”

“อั๋นลางานบ่อยขนาดนี้ ผู้จัดการใจดีไม่ไล่ออกด้วยเนอะ”

“ก็นะ เขาคงไม่อยากให้คนเก่ง ๆ แบบอั๋นออกไปหรอก”

“งั้นกรไปทำงานก่อนนะ อาหารแช่แข็งในตู้เย็นไปอุ่นทานเอาละกัน กรซื้อมาไว้ให้แล้ว”

“ครับ ๆ”

อั๋นเองตอบรับส่ง ๆ โดยที่ไม่แม้แต่จะหันมามองผมเลยแม้แต่น้อย ในจังหวะที่ผมกำลังจะหันหลังเดินออกจากบ้านนั้น เห็นแจ้งเตือนของอั๋นเด้งขึ้นมา ซึ่งคนส่งมาคือแชตของผู้จัดการแน่ ๆ

แต่ยังไม่ทันได้อ่านว่าเนื้อความคืออะไร แต่สิ่งที่รับรู้ได้คืออั๋นสะดุ้งและลนลานแปลก ๆ ราวกับคนที่กำลังทำอะไรแล้วกลัวถูกจับได้อย่างไรอย่างนั้น เขาหันมามองผมที่ก็กำลังยืนมองเขาอยู่ก่อนแล้ว

“ผู้จัดการ”

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีหรอก แต่เหมือนอั๋นต้องเข้าไปบริษัทช่วงบ่ายแล้วแหละ งานน่าจะเยอะ”

“อ่อ งั้นอั๋นก็กินข้าว กินยาพักผ่อนก่อนเถอะ ตอนบ่ายจะได้เข้าบริษัท”

อั๋นพยักให้เบา ๆ ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรต่อ ขับรถเตรียมไปทำงานที่ร้านตามปกติ แม้จะสงสัยการกระทำของอั๋นไปบ้าง แต่เพราะไม่อยากยกขึ้นมาเป็นเรื่องให้ทะเลาะกัน เลยเลือกที่จะเงียบมากกว่า

“หวังว่าไม่ได้เข้าไปเล่นที่บ่อนอีกนะ”

ถึงแม้ปากและสมองจะสั่งให้ไม่ต้องสนใจ ไม่มีอะไร ไม่ต้องระแวง แต่หัวใจกลับไม่ยอมฟังและเมื่อจอดรถติดไฟแดงวิญญาณโคนันน้อยก็เริ่มทำงาน ผมเปิดดูโลกโซเชียลของอั๋นไปเรื่อย ๆ กดเข้าดูเพื่อนคนนั้น ออกมาดูเพื่อนคนนี้ เข้าออกอยู่แบบนั้น

แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดแม้แต่น้อย นอกจากพากันเช็กอินร้านเหล้า ผมทำแบบนั้นทุกไฟแดงที่จอดติดอยู่จนถึงไฟแดงสุดท้ายก่อนถึงร้านที่ทำงาน ผมเปิดดูไปเรื่อย ๆ จนใจชื้นขึ้นมาว่าบางทีผมคงจะคิดมากไปเอง ซึ่งเท่าที่เห็นก็ไม่เห็นว่าอั๋นนั้นจะมีอะไรที่ผิดปกติ

เมื่อรู้สบายใจแล้วก็จะกดปิดมือถือแต่จังนั้นราวกับจังหวะนรก บนหน้าจอเด้งแจ้งเตือน คนที่คุณอาจรู้จัก ขึ้นมา แต่ผมจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้าหากว่าโปรไฟล์ของคนคนนั้นไม่ใช่รูปของเขาที่ถ่ายรูปกับชายหนุ่มที่กำลังหอมแก้มเขาอยู่ที่ชายทะเลราวกับรักกันมานานมาก และไม่ต้องสืบเลยว่าชายคนนั้นที่กำลังหอมแก้มเขาคือใคร เพราะต่อให้มองจากดาวอังคารผมก็จำได้ดีว่าคนนี้คือใคร

“อั๋น!”

ปี๊บ!!ปี๊บ!!

ผมตกใจสะดุ้งตัวโยนเพราะเสียงแตรจากรถคันด้านหลังที่บีบเตือนให้ผมออกตัวเพราะตอนนี้ไฟเขียวน่าจะสักพักแล้ว ผมเองบอกตามตรงว่าจังหวะนั้นก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

ผมเลิ่กลั่กหันหน้าไปก้มหัวขอโทษรถคันหลังอีกครั้ง ก่อนจะขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ผมขับรถมาจอดอยู่หน้าร้านก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูก็เห็นว่ายังมีเวลาอีกพักใหญ่ ๆ ที่จะถึงเวลาเข้างาน ผมเปิดหน้าจอแอปพลิเคชันนั้นขึ้นมาอีกครั้งหน้าจอมือถือยังคงแสดงภาพของโปรไฟล์นั้น

ด้วยความสงสัยนิ้วมือของผมกดเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว ยิ่งเห็นรูปภาพที่แสดงอยู่บนนั้น ยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนมีเข็มเล่มเล็ก ๆ ทิ่มลงมาที่ขั้วหัวใจ ถึงแม้เปิดสาธารณะเพียงไม่กี่โพสต์ แต่ภาพที่เห็นก็ทำให้น้ำตาเม็ดเล็กเริ่มก่อตัวขึ้นมา ความรู้สึกที่โดนหักหลังมันเป็นแบบนี้นี่เองสินะ

ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ผมรู้ได้แค่ว่ามือของผมไม่ได้ขยับจากหน้าจอนั้นเลย ความรู้สึกแสบร้อนที่ดวงตายังคงชัดเจนอยู่แบบนั้น ร่างกายที่สดชื่นด้วยความสบายใจก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีมันกลับถูกแทนที่ด้วยความหดหู่ ไร้เรี่ยวแรงแบบกะทันหัน

ก๊อก!ก๊อก!