ตอนที่ 3 ก็นอนมันด้วยกันนี่แหละ

“แล้วเขาก็ปล่อยให้พี่มา?”

“ครับ”

ทำไมกันนะ ยิ่งผู้ชายตรงหน้าถามออกมาแต่ละประโยค ยิ่งทำให้ผมกับรู้สึกคิดตามไปกับคำถามของเขา ราวกับว่าผู้ชายคนนี้กำลังชี้นำให้ผมคิดอะไรบางอย่าง

และใช่! ตอนนี้ผมเริ่มคิดแล้วว่าทำไมผมถึงมาอยู่ตรงนี้ เมื่อเย็นที่ผมบอกกับแฟนว่าจะมาเจรจาที่ห้องของเจ้านาย เขาก็แค่พยักหน้าให้และก้มหน้าเล่นเกมต่อเท่านั้น เขาจะคิดหรือเปล่านะว่าผมเองต้องมาเจอกับอะไร หรือการเจรจาจะไปทางไหน เขาจะเป็นห่วงไหมนะ

ครืด! ครืด!

ผมหยิบมือถือที่ถูกวางไว้ข้างแก้วไวน์ขึ้นมาเปิดดู เมื่อเห็นการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันหนึ่ง ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นอาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ไหลเวียนอยู่ก็เป็นได้ ผมเปิดดูการแจ้งเตือนนั้นก็เห็นว่าเป็นการแจ้งเตือนโพสต์ใหม่ของแฟนในแอปพลิเคชันหนึ่ง ซึ่งเขากำลังยิ้มกว้างถ่ายรูปกับกลุ่มเพื่อนสนิทในสถานบันเทิงที่ไม่คุ้นตา

“มีความสุขจังนะ”

ผมสะดุ้งทันทีเมื่อใบหน้าของภูริภัทรที่เข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่กำลังบ่นพึมพำออกมาอยู่ข้างหูของผม เขาจ้องมองหน้าจอที่มีภาพของแฟนตัวดีของผม ที่กำลังสนุกสนานไม่ทุกข์ไม่ร้อนด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่มีแวบหนึ่งที่สังเกตเห็นว่าแววตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นมาแบบไร้สาเหตุ

แต่ก็เพียงแวบหนึ่งเท่านั้นก็กลับมาเรียบเฉยตามเดิม ผมไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่น้อย ได้แต่เกร็งตัวแข็งทื่ออยู่กับที่อยู่แบบนั้น ทางด้านของภูริภัไม่รู้เองก็ไม่ได้ขยับออกไปราวกับตั้งใจจะกลั่นแกล้งผมอย่างไรอย่างนั้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ แบบเฉพาะตัวของภูริภัทรกระจายฟุ้งแตะจมูกยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะที่มีน้อยอยู่นิดของผมแตกกระเจิดกระเจิง

"แฟนพี่นี่ขยันเที่ยวซะด้วยนะ"

คุณภัทรบ่นอุบอิบก่อนจะขยับใบหน้าให้ถอยหลังออกไปนั่งจิบไวน์ตามเดิม ผมได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกราวกับว่าถ้าไม่ถอนออกมาจะต้องหายใจไม่ออกแน่ ๆ สายตาเหลือบไปมองภูริภัทรก็เห็นว่าเขาเองก็แอบมองผมอยู่ก่อนแล้ว

เราทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันแม้แต่คำเดียว มันเป็นบรรยากาศที่อึดอัดดีนะว่ามั้ย? เราได้แต่จิบไวน์ไปเงียบ ๆ อย่างเกร็ง ๆ ไม่รู้ว่าด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรือเพราะเวลาที่ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว มันทำให้ดวงตาที่เคยเปิดกว้างราวนกเค้าแมวของผมเริ่มหนักอึ้งขึ้นมาทุกที ความรู้สึกอยากจะล้มตัวลงนอนบนหมอนนิ่ม ๆ และที่นอนนุ่ม ๆ เริ่มกัดกินเข้ามาราวกับว่าต้องหลับให้ได้

และคงเพราะดวงตาที่ปรืออย่างไม่ต้องร้องขอนี้คงไปสะดุดตาชายหนุ่มเบื้องหน้า ภูริภัทรวางแก้วลงก่อนจะยื่นมาที่ใบหน้าของผมช้าๆ

"ง่วงแล้วหรอ"

"ครับ ผมว่าจะกลับแล้ว"

"พี่กรมายังไง"

"แท็กซี่"

"ป่านนี้แท็กซี่กลับบ้านนอนกกลูกกกเมียหมดแล้วมั้งครับ"

"..."

"นอนนี่แหละ"

"ไม่เอา"

"ผมไม่ได้ให้เอา ผมให้นอน"

"..."

"ทำไม ไม่ไว้ใจผมหรอ"

"คุณเป็นคนยังไงเนี่ยคุณภู"

"รู้จักกันไปเดี๋ยวก็รู้เองแหละครับ"

"..."

"คิดว่าผมจะเอาร่างกายพี่มาขัดดอกจริง ๆ หรือไง นี่ชีวิตจริงนะครับไม่ใช่นิยาย"

"ก็ใครจะไปรู้ละ"

"พี่เมามากแล้วด้วย ไปอาบน้ำแล้วนอนที่นี่เถอะครับ ทางนั้น..ห้องนอนครับ"

"ให้ผมนอนในห้อง แล้วคุณภูจะไปนอนไหนละ อย่าบอกนะว่าเป็นแบบในนิยายเสียสละนอนที่โซฟา"

"ผมก็ไม่ได้เสียสละขนาดนั้นหรอกนะ ก็นอนมันด้วยกันนี่แหละ"

"..."

- ภูริภัทร -

ผมมองหน้าพี่กรเล็กน้อย เพียงเท่านั้นก่อนจะลุกขึ้นเก็บแก้วไวน์ไปวางในห้องครัว จัดการเก็บกวาดของบนโต๊ะกระจก และสังเกตได้ว่าพี่กรเองยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหน

"ให้ผมอุ้มไปไหมครับ"

"ไม่เอา"

"งั้นก็เข้าห้องไปนอนครับ"

อาจเพราะน้ำเสียงที่จริงจังหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่มันทำให้พี่กรขยับตัวลุกเดินเข้าไปในห้องนอนได้ก็ถือว่าโอเค และเพราะที่คอนโดผมจะไม่จ้างแม่บ้าน งานเก็บกวาดจึงเป็นหน้าที่ของผมไปโดยปริยาย

เมื่อผมเดินเข้าห้องนอนมาไฟในห้องยังคงมืดสนิท และยังไร้ซึ่งเสียงของเครื่องปรับอากาศ ผมพยายามเพ่งสายตาไปในความมืดมองไปบนเตียงนอนขนาดใหญ่ก็พบว่าพี่กรนอนอยู่บนนั้น ผมเปิดเครื่องปรับอากาศก่อนจะเดินมาล้มตัวนอนลงบนเตียงข้าง ๆ กัน เอาวะ! น้ำเนิ้มไม่ต้องอาบกันละวันนี้นอนมันแบบนี้แหละ!

แสงแดดลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ผมบิดขับไล่ความเมื่อยออกเล็กน้อย หันมองคนด้านข้างที่มีแต่ความว่างเปล่า ก่อนจะดันตัวให้ลุกขึ้นมามองหาพี่กรที่เมื่อคืนยังนอนอยู่ข้าง ๆ

"พี่กร"

"..."

"พี่กร เข้าห้องน้ำหรอครับ"

"..."

ไร้ซึ่งวี่แววเสียงตอบรับ ผมเดินออกมานอกห้องมองหาพี่กร แต่ก็ไร้วี่แววว่าจะมีคนอื่นอยู่ในห้องเช่นกัน ผมเดินเปิดห้องนอนเล็ก ห้องน้ำด้านนอก ในครัว แต่เปิดหาเท่าไหร่ก็ไร้สัญญาณชีพของบุคคลอื่น

"กลับตอนไหนไม่เห็นบอก"