ตอนที่ 5.1 เริ่มสงสัย

- ภูริภัทร -

ผมรีบเหยียบคันเร่งรถคู่ใจให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะไปถึงร้านให้เร็วที่สุด ความรู้สึกที่อยากเจอคนที่ผมแอบชอบมันล้นขึ้นมาในหัวใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าเวรกรรมอะไรที่ยิ่งรีบ ก็เหมือนยิ่งช้าไปทุกที เหมือนโดนสัญญาณจราจรกลั่นแกล้งอย่างไรอย่างนั้น ติดไฟแดงได้ทุกจุดจริง ๆ

ในตอนที่ผมกำลังว้าวุ่นใจเพราะสัญญาณไฟจราจรนั้น ผมสังเกตเห็นรถคันหนึ่งที่จอดติดไฟแดงอยู่ด้านหน้าห่างกันเพียงรถยนต์อีกคันกลั้นไว้แค่หนึ่งคัน และจำได้เลยว่านั่นคือรถของพี่กร แค่ได้เห็นท้ายรถผมก็ยิ้มออกมาราวกับคนบ้า

อย่างน้อยไฟแดงก็มีดีแหละนะ ยังไม่ทันที่ผมจะคิดไปไกลกว่านั้นสัญญาณไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว แต่รถคันหน้ากลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ผมมองผ่านเลยรถคันนั้นไปก็เห็นว่าเป็นรถขอพี่กร ที่ไม่ได้ขยับไปตามสัญญาณไฟจราจร

ผมหันมองไปด้านหลังก็พบว่ามีรถอีกหลายคันที่กำลังรอออกรถในชั่วโมงเร่งรีบนี้ ผมที่กำลังจะกดแตรก็ได้ยินเสียงรถคันหน้ากดแตรเสียงดังให้รถพี่กรก่อนแล้ว เพียงไม่กี่วินาที รถของพี่กรก็ขยับออกจากไฟแดงอย่างรวดเร็ว และผมเห็นถึงการขับขี่ด้วยความเร็วสูงตรงดิ่งเข้าไปจอดที่ลานจอดรถหน้าร้าน ผมเองก็ได้แต่ขับตามรถพี่กรมาติด ๆ และรู้สึกถึงความแปลก ๆ ของพี่กร

“หรือว่าจะหลับใน นอนไม่พอหรือเปล่านะ”

ผมเลี้ยวรถจอดที่หน้าร้าน ไม่ห่างจากพี่กรมากนัก ก็ยังไม่เห็นว่าพี่กรนั้นจะลงรถมา ผมเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเงินกับมือถือยัดลงกระเป๋ากางเกง ลงจากรถแล้วเดินไปด้านหลังรถของพี่กร

ขณะที่กำลังยกมือเพื่อจะเคาะประตูรถนั้น ด้วยกระจกรถของพี่กรไม่ได้มืดมาก สายตาของผมก็โฟกัสไปที่รูปในหน้าจอมือถือของพี่กร และร่างกายของพี่กรที่นิ่งราวกับคนที่ไม่มีสติ เพราะขนาดที่ว่าผมมายืนอยู่ข้างรถยังไม่รู้สึกตัว มันทำให้ผมรู้สึกใจหายแวบไปที่ตาตุ่ม ราวกับขึ้นรถไฟเหาะที่กำลังลงมาด้วยความเร็ว

ก๊อก!ก๊อก!

ผมตัดสินใจเคาะกระจกเรียก แต่ก็ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับจากบุคคลด้านใน นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกเป็นห่วงพี่กรเข้าไปอีก ผมยืนขึ้นหันซ้าย หันขวา เห็นท่อนไม้ขนาดพอเหมาะที่วางไว้ข้างกระถางดอกไม้ตกแต่ง ผมเดินไปหยิบขึ้นมาก่อนจะกลับมาที่ข้างรถพี่กรอีกครั้ง กะไว้ในใจเลยว่าถ้าพี่กรไม่ตอบสนองจะใช้ไม้ทุบกระจกรถทันที

ก๊อก!ก๊อก!

ผมยกมือขึ้นไปเคาะกระจกอีกครั้ง และพี่กรยังคงนิ่งสนิท ผมยกไม้ในมือเงื้อหวังจะทุบไปที่กระจกแบบเต็มแรง แต่ยังไม่ทันที่จะได้ประทุษร้ายกระจกรถพี่กร คนด้านในก็หันมามองที่ผมก่อนจะทำหน้าเหวอตกใจและส่งเสียงหวีดร้องจากด้านในน่าจะด้วยความตกใจ

ผมที่เห็นแบบนั้นก็โยนไม้ในมือไปไว้แถวกระถางต้นไม้ พี่กรก็เปิดประตูรถออกมาด้วยความเร็วสูง ปิดประตูและหันไปสำรวจประตูรถด้วยความเร็ว

“คุณภัทรจะทำอะไรน่ะ!”

“ก็ผมเคาะเรียกพี่ตั้งหลายรอบ พี่ไม่ตอบสนอง เลยจะทุบกระจกไง”

“คุณภัทรจะบ้าหรอ!ทำแบบนี้ผมตกใจหมดนะ!”

“ก็ถ้าเมื่อกี้พี่ยังไม่ตอบสนองผม ผมทุบจริงแน่”

“...”

“พี่เป็นอะไร ทำไมเหม่อขนาดนั้น”

“ก็เปล่านะ ผมน่าจะแค่ง่วงนอนเฉย ๆ”

“อ่อ สงสัยเมื่อคืนผมทำให้พี่นอนน้อยแน่ ๆ เลย”

ผมพูดแกมแซวออกไปหวังจะทำให้บรรยากาศดีขึ้น แต่กลับตรงข้ามกันเลย เพราะผมสังเกตเห็นว่าใบหน้าของพี่กรนั้นดูเศร้าลงอีกเล็กน้อย ผมเองที่เห็นอาการของพี่กร บอกตรง ๆ ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน ผมสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่

“ป่ะพี่!ไปทำงานที่เรารักกันดีกว่า อะไรที่ไม่สบายใจก็ทิ้งมันไปก่อนเนาะ”

“ครับ”