คนที่ไม่อยากพบเจอ

ใช้เวลาไม่ถึง  15 นาที ข้าวหอมและเพื่อนๆ ก็มาถึงหน้าบริษัทที่ทั้งสามคนเข้าฝึกงาน เพราะหอพักของเธออยู่ ไม่ไกลจากบริษัทมากนัก เธอเลือกที่จะประหยัดค่าใช้จ่าย แม้กระทั่งค่าเดินทาง ค่ารถเมย์ไม่กี่บาทสำหรับบางคน แต่สำหรับเธอนั้นกลับคิดแล้วคิดอีก

จะว่างกก็ไม่แปลกเพราะเธอต้องหาเงินมาใช้จ่าย ทั้งต้องส่งค่าเทอมให้ตัวเอง เพียงตัวคนเดียว...มันเหนื่อยมากก็จริง แต่เธอกลับคิดว่า มันทำให้เธอเข้มแข็ง และเติบโตขึ้นในทุกวัน...

"เดี๋ยวให้น้องๆ แนะนำตัวกันก่อนดีกว่า " หนุ่มรุ่นพี่ในแผนกที่เธอและเพื่อนได้เข้าฝึกงาน เอ่ยขึ้นให้ทั้งสามคนแนะนำตัวก่อนเริ่มงาน

" กวางค่ะ สาขาออกแบบกราฟิกดีไซน์"  กวางเอ่ยแนะนำตัวสั้นๆ ห้วนๆตามแบบฉบับ

"สวัสดีค่ะ ข้าวหอมนะคะ สาขาการจัดการค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"

"ฝากหัวใจด้วยได้ไหมครับคนสวย ฮิ้วๆ"

"สวยจริงๆพวกมึง  คนนี้กูจอง ห้ามแย่ง"

"ของกูต่างหาก กูเจอน้องเขาก่อน!"

"นั่นคนหรือว่านางฟ้าครับเนี่ย สวยบาดใจสุดๆ เอื้อ~"

สภาพพนักงานชายในบริษัทที่แย่งกันแซวข้าวหอม บ้างนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น เพราะต้านทานออร่าความสวยไม่ไหว บ้างก็ต้องหายาดมยาหม่องมาสูดดม อีกสักพักน่าจะต้องเรียกกู้ภัยมารับตัวด่วนเลย อาการเข้าขั้นหนักแล้วนะนั่น…

ข้าวหอมเห็นแบบนั้นก็ทำเพียงยิ้มแห้งๆ เธอชินชากับภาพแบบนี้พอสมควร...ข้าวหอมนัมเบอร์วัน  ตั้งแต่สมัยเรียนปีหนึ่งแล้วจ้า หุๆ...

"ใจเย็นๆครับทุกคน อย่าเพิ่งช็อคตาย หรือต่อยกันยับเพื่อแย่งน้องนะ น้องข้าวหอมยังต้องฝึกงานกับเราอีกหลายเดือน"

"ต่อไปน้อง"

"เจแปนค่าา โสด! เป็นผู้หญิงตัวเล็กบอบบาง"

"บ้านมึงหรออิแปนให้แนะนำตัวแบบนี้!" เป็นกวาง ที่เข้าไปสะกิดเพื่อนเธอ ที่ทำท่าเขินอายบิดซ้ายบิดขวา โดยไม่ดูสารรูปตัวเองซักนิดว่ามันไม่เข้ากัน...

"งั้นเสร็จแล้วทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว ส่วนหัวหน้าแผนกทุกท่านเตรียมตัวประชุมนะครับ วันนี้เรามีประชุมกับผู้บริหาร ที่จะเข้ามาดูแลในฐานะประธานบริษัทคนใหม่ของเรา"

ทุกคนในแผนกต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ แต่ส่วนมากกลับยังคงเอื่อยเฉื่อย เพราะยังอยากแซวน้องฝึกงานคนสวยที่เป็นที่หมายตาของหนุ่มๆเกินครึ่งของบริษัท ตั้งแต่วันแรกที่เธอมา

ข้าวหอมเพิ่งสังเกตุเห็นว่าทั้งหมดเกือบ 80% ของพนักงานในบริษัทล้วนแต่เป็นผู้ชาย อาจจะด้วยเพราะเป็นบริษัทส่งออกสินค้าต่างประเทศด้วยแหละมั้ง...

"น้องๆฝึกงานวันนี้อาจจะยังไม่มีอะไรมาก แค่อาจจะรบกวนพวกเราไปช่วยเสิร์ฟน้ำในห้องประชุมให้หน่อยนะครับ"

น้ำเสียงที่เอ่ยอย่างสุภาพของณวัฒน์หัวหน้าผู้ดูแลและสอนงานให้กับทั้งสามคน แม้ว่าจะบอกว่าน้องๆฝึกงานรวมๆหมายถึงทั้งสามคน แต่สายตานั้นกลับมองแค่เพียงข้าวหอมคนเดียวด้วยท่าทีเขินอาย แต่ก็ยังคงปรับบุคลิกของตนไม่ให้แสดงอาการประหม่ามากนัก

"ได้ค่ะ" ข้าวหอมเอ่ยยิ้มๆ

"ได้ค่าาาาาาาาา" เจแปนผู้ไม่เคยพูดหรือทำอะไรให้เหมือนคนปกติ เอ่ยลากยาว จนโดนอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ สะกัดดาวรุ่งอีกครั้ง

"เลิกร้องเหมือนหมาออกลูกซะที! ขนลุก!"

….......

ณ ห้องประชุม

"ขออนุญาตค่ะ" ข้าวหอมและเพื่อนๆ เตรียมน้ำและของว่างเข้ามาเสิร์ฟให้กับหัวหน้าแผนกที่เข้าร่วมประชุมอยู่ ด้วยความที่เธอมัวแต่ตั้งใจประคองถาดน้ำเข้ามา จึงไม่ได้สังเกตุว่าในที่ประชุมมีใครบ้าง

"กรี๊ดดด!!"

"เป็นอะไรแปน!"

ข้าวหอมเองก็ตกใจที่จู่ๆเพื่อนของเธอก็กรี๊ดออกมา ดีที่ไม่เสียงดังมาก แต่ถึงอย่างไรก็ตกเป็นเป้าสายตาให้ทุกคนที่อยู่ในห้องประชุมซึ่งหันมามองทางต้นเสียงเป็นตาเดียว

"คุณพายุ มึงๆๆๆ กะ กู ไม่ไหวแล้ว!!"

แจแปนเขินจนตัวสั่น สองเท้าย่ำพื้นถี่รัว ไม่สามารถระงับสติอารมณ์และแสดงท่าทีสงบเสงี่ยมได้ โดยปกติเพราะเจ้าตัวเป็นคนที่บ้าผู้ชายหล่อเข้าขั้นหนัก ไม่ว่าจะเป็นวัดเป็นสถานที่ไหนมันก็กรี๊ดแตกได้หมด แต่ที่ข้าวหอมต้องเบิกตาโพรงไม่ใช่เพราะแค่กังวลเรื่องเพื่อน ที่มาฝึกงานวันแรกก็กรี๊ดแตกใส่การประชุมครั้งสำคัญ ต่อหน้าหัวหน้าแผนกมากมาย และท่านประธาน...

แต่ที่เธอเบิกตากว้าง เพราะชื่อที่แจแปนเอ่ยออกมา มันช่างเหมือนกับคนคนหนึ่งที่เธอเคยรู้จัก!

ขอละ กราบละ ให้เธอตีลังกาไหว้ก็ได้... ขออย่าให้เป็นเขาคนนั้น...

"อึก"

ข้าวหอมเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานบริษัทคือใคร ชายหนุ่มวัยกลางคน ท่าทางสง่าผ่าเผย ร่างกายกำยำล่ำสันเพราะเจ้าตัวนั้นรักในการเล่นกีฬาและออกกำลังกายอยู่เสมอ ชุดสูทสีน้ำตาล สวมทับเสื้อสีดำด้านใน ดูเรียบร้อย สุภาพ และมีภูมิฐาน ใบหน้าหล่อคมผิวขาวตามแบบฉบับหนุ่มเชื้อสายจีน จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูปนั้นยกยิ้มมุมปากขึ้น ดวงตาคู่คมสีน้ำตาลจ้องมองเธอผ่านแว่นกรอบบางที่ชายหนุ่มสวมอยู่ จ้องมาที่เธอตาไม่กระพริบ...

ไม่เหมือน...ไม่คล้าย...

แต่เป็นเขานั้นแหละ ! "อาพายุ" ผู้ชายที่ชีวิตนี้เธอไม่เคยวาดฝันว่าจะได้เจอ! 

"ขอโทษด้วยนะคะ ขอโทษค่ะๆ "

ข้าวหอมรีบก้มหัวกล่าวขอโทษแทนเพื่อนเธอที่ยังควบคุมสติตัวเองไม่ได้ จนโดนกวางลากออกไปรอด้านนอกเป็นที่เรียบร้อย ข้าวหอมทำตัวให้ปกติที่สุด เธอทำเหมือนว่าตนไม่เคยรู้จักคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ โดยที่เธอไม่สนใจเลยว่าชายหนุ่มที่เธอเมินเฉยนั้นกลับจ้องเธอตาเป็นประกาย

ทุกคนที่มองมาไม่มีใครตกใจที่เจแปนร้องกรี๊ดขึ้น ที่ตกใจเพราะหญิงสาวสวย ที่ออร่าของเจ้าหล่อนนั้นกระแทกตาจนบางคนต้องเอามือกุมหน้าอกด้านซ้ายไว้ แต่เธอนั้นหาได้สนใจ รีบทำหน้าที่ของตนเองให้เสร็จเร็วที่สุด ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี เพราะเธอไม่อยากอยู่ในห้องนี้นาน ข้าวหอมเดินเสิร์ฟน้ำจนมาถึงท่านประธาน คนที่เธอไม่อยากแม้แต่จะเฉียดใกล้ หรือหายใจร่วมโลกด้วยซ้ำ...

"ขออนุญาตนะคะ" ข้าวหอมค่อยๆยื่นแก้วน้ำ เธอไม่ได้ตั้งใจจะยื่นให้เขา เธอต้องการยื่นออกไปเพื่อที่จะค่อยๆวางลงบนโต๊ะเท่านั้น

ทว่า! สิ่งที่เขาทำกลับทำให้หญิงสาวหน้าชา เพราะเขาเล่นยื่นมือออกมากุมมือเรียวและแก้วน้ำในมือข้าวหอมไว้ ก่อนที่จะยิ้มกว้างให้กับเธอ

"ขอบคุณครับ ข้าวหอม"

เขาจำเธอได้แม่น ยอมรับว่าคนตรงหน้าเปลี่ยนไปมากจริงๆ พัฒนาการด้านความสวยของเธอเปลี่ยนไปจนเขาอึ้งเหมือนกัน แต่เพราะรูปร่าง และเค้าโครงเครื่องหน้า ยังคงเป็นข้าวหอมที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดห้าปี ทำไมเขาจะจำไม่ได้เล่า...