คุณอาขา หนู(คนเดิม)ขอลาก่อน

คุณอาขา หนู(คนเดิม)ขอลาก่อน

last updateLast Updated : 2025-10-01
By:  Sun SuCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
61Chapters
1.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

...เมื่อรุ่นพี่ที่สนิท ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต สิ่งที่พายุได้รับจากการเป็นเจ้าหนี้ ที่ไม่ได้เงินคืนซักบาท แถมยังต้องรับอุปการะสาวน้อยน่ารัก ที่สูญเสียทั้งพ่อและแม่ เขาจึงจำเป็นที่จะต้องรับเลี้ยงเธอไว้! ในฐานะ"ของเล่นแก้ขัด" แต่สำหรับสาวน้อยไร้เดียงสา ผู้อ่อนต่อโลกอย่าง "ข้าวหอม" กลับมองว่าสิ่งที่เขาให้มา มันคือ "ความรัก " เมื่อความดีและความใสซื่อของเด็กสาวคนหนึ่ง ไม่สามารถหยุดความเจ้าชู้รักสนุกของคนที่เธอรักได้ และได้ยินคำพูดเหยียดหยามมากมาย ข้าวหอมจึงเลือกที่จะหนีออกไปจากชีวิตผู้ชายใจร้ายที่เธอไม่มีวันลืมได้ลง... แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะ"บุญวาสนา" หรือ"บุญวาดชาติหมา" ทำให้ทั้งคู่กลับมาเจอกัน! ในฐานะ ท่านประธานของบริษัท กับเด็กนักศึกษาฝึกงาน ที่การกลับมาเจอกันครั้งนี้ ข้าวหอมคนเดิมของพายุ กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง...

View More

Chapter 1

แนะนำเรื่อง/ ตัวละคร

Namaku Yoana Latif, seorang ibu rumah tangga yang menemani anaknya ke sekolah.

Hari ini aku sengaja berdandan cantik untuk menjemput putraku, Vito, pulang karena sekolah libur, siapa sangka aku bertemu orang mesum!

Di dalam bus yang penuh sesak, sebuah tangan diam-diam meraba bokongku.

Aku ingin menghentikannya.

Vito berdiri tidak jauh dariku, dikelilingi teman-teman sekolahnya.

Aku tidak berani membayangkan, kalau sampai ketahuan teman-teman sekolahnya, betapa malunya Vito.

Aku pun menunduk, melihat sepasang dada besarku yang tertutup kemban.

Seiring bus melaju, kulihat kedua kakiku yang jenjang dengan stoking hitam di bawah rok ketat.

Gara-gara Vito mengatakan, ada ibu dari salah satu teman sekolahnya yang berpenampilan modis dan seksi, membuat iri teman-teman sekolahnya yang lain.

Aku berdandan seperti ini demi menjaga gengsi Vito

Tidak disangka aku malah jadi incaran laki-laki cabul!

Mungkin karena melihat aku tidak bereaksi, gerakan tangan laki-laki di belakangku makin liar.

Laki-laki itu mulai meremas, aku menggerakkan pinggulku untuk mencoba melepaskan diri.

Namun, laki-laki itu justru masuk ke bagian pangkal pahaku.

Kehangatan dari tangan itu membuat tubuhku gemetar, seketika wajahku langsung merona merah. Aku sudah mendampingi Vito sekolah selama bertahun-tahun.

Suamiku bekerja di luar kota, hanya pulang setahun sekali.

Siapa yang tahan diperlakukan begini?

Aku menggigit gigit menahan malu, kemudian cepat-cepat mengulurkan tangan untuk menghentikannya.

"Bu, ada apa?"

Pertanyaan Vito membuatku terkejut, aku segera memasang wajah tersenyum dan tidak berani bergerak lagi. "Oh, nggak, nggak ada apa-apa."

Laki-laki di belakangku sepertinya menyadari aku mengkhawatirkan Vito.

Laki-laki itu tidak menahan diri lagi, jarinya langsung mengarah ke selangkanganku.

Meskipun merasa terhina dan marah, gairah itu kurasakan menjalar ke seluruh tubuhku.

Aku menggigit bibir, memaki diriku yang tidak mampu melawan.

Kalau bukan karena terlalu lama hidup sendiri, aku tidak mungkin dilecehkan seperti ini.

Vito dan teman-teman sekolahnya berdiri di depan.

Aku hanya bisa merapatkan kedua kaki dan berusaha keras menahan, memastikan laki-laki itu tidak bertindak lebih jauh.

Untungnya, kami sudah sampai halte tujuan. Aku segera menarik Vito turun dari bus, lalu merasa lega.

Tapi ketika menoleh ke belakang, ternyata laki-laki itu mengikutiku!

Dilihat dari penampilannya, sepertinya dia seumuran dengan Vito. Wajahnya polos, tapi berani berbuat mesum.

Wajahku memerah karena merasa terhina sekaligus marah.

Apakah dia belum puas melecehkanku, hingga turun pun mau lanjut?

Aku mempercepat langkahku sambil diam-diam mengeluarkan ponsel.

Jika dia berani macam-macam, aku akan lapor polisi.

Namun, di luar dugaan.

Ternyata laki-laki itu bukan ingin membuntutiku, melainkan dia adalah tetangga yang baru pindah di seberang rumahku.

Begitu dia membuka pintu rumahnya, aku melihat sosok wanita yang kukenal.

Wanita itu adalah sahabatku waktu kuliah, namanya Linda Burhan. Begitu melihatku, Linda langsung menghampiriku dengan gembira.

"Yoana, ternyata kamu."

Linda tampak terharu sampai matanya berkaca-kaca.

Sejak lulus kuliah, kami sudah tidak bertemu selama bertahun-tahun, tidak menyangka bisa bertemu lagi di sini.

Linda menarik laki-laki di belakangnya dan memperkenalkannya padaku.

"Yoana, ini anakku, namanya Ryan. Dia baru pindah sekolah, aku juga ikut untuk mendampingi dia sekolah."

"Ryan, ini Bibi Yoana, sahabat Ibu."

Mendengar itu, aku tertegun.

Ternyata laki-laki yang melecehkanku adalah anak dari sahabatku!

Ryan terus menundukkan kepala dan tidak berani menatapku.

Sudah kejadian seperti ini, aku juga sulit mengatakannya. Kejadian itu sangat memalukan bagiku.

Hanya saja pada saat itu aku belum tahu, akan ada kejadian-kejadian selanjutnya, yang akan membuatku merasa berdosa pada suamiku selamanya ….

Linda mengajak aku dan Vito bertamu ke rumahnya.

Yang mengejutkanku, Vito selama ini tidak suka ikut nimbrung dalam obrolanku bersama teman-teman.

Namun, ketika melihat Linda ….

Vito memanggilnya "Bibi" dengan hangat.

Dia mengambilkan minuman untuk Linda, padahal dia jarang mengambilkan minuman untuk ibunya di rumah. Bahkan, ketika Linda memasak, Vito juga ikut membantu di dapur.

Di ruang tamu.

Hanya ada aku dan Ryan yang duduk berhadapan dengan canggung.

Dia meniru sikap Vito, mengupas kulit jeruk untukku.

"Bi … Bibi Yoana, makanlah jeruk ini."

Awalnya, karena dia adalah anak sahabatku, aku tidak mau mengungkit kejadian itu lagi.

Namun, tatapannya terus tertuju ke dadaku.

Karena kejadian tadi, sebagian besar dadaku tersingkap.

Dengan wajah memerah, aku segera menarik kembanku.

Bocah sialan, masih berani berbuat mesum!

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
61 Chapters
แนะนำเรื่อง/ ตัวละคร
...เมื่อรุ่นพี่ที่สนิท ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตสิ่งที่พายุได้รับจากการเป็นเจ้าหนี้ ที่ไม่ได้เงินคืนซักบาท แถมยังต้องรับอุปการะสาวน้อยน่ารัก ที่สูญเสียทั้งพ่อและแม่เขาจึงจำเป็นที่จะต้องรับเลี้ยงเธอไว้!ในฐานะ"ของเล่นแก้ขัด"แต่สำหรับสาวน้อยไร้เดียงสา ผู้อ่อนต่อโลกอย่าง "ข้าวหอม" กลับมองว่าสิ่งที่เขาให้มา มันคือ "ความรัก " เมื่อความดีและความใสซื่อของเด็กสาวคนหนึ่ง ไม่สามารถหยุดความเจ้าชู้รักสนุกของคนที่เธอรักได้ และได้ยินคำพูดเหยียดหยามมากมายข้าวหอมจึงเลือกที่จะหนีออกไปจากชีวิตผู้ชายใจร้ายที่เธอไม่มีวันลืมได้ลง...แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะ"บุญวาสนา" หรือ"บุญวาดชาติหมา"ทำให้ทั้งคู่กลับมาเจอกัน!ในฐานะ ท่านประธานของบริษัท กับเด็กนักศึกษาฝึกงานที่การกลับมาเจอกันครั้งนี้ ข้าวหอมคนเดิมของพายุ กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง...พายุนักธุรกิจหนุ่ม หล่อ รวย สายเปย์สุดๆ อายุ 35 ปี อดีตเป็นเสือ ปัจจุบันเป็นหมา! แรกๆ"คำราม" หลังๆ "หอน""อย่าโง่ให้มันมากข้าว! ฉันเอาเธอไม่ได้แปลว่าฉันรักเธอ! ""ฮึก~ๆแต่ก่อนก็ไม่เคยใจร้ายกับอาแบบนี้เลย เดี๋ยวนี้เอะอะก็ทุบ เอะอะก็ตี"ข้าวหอมเด็กนักศึกษา สวยน่ารัก เรี
Read more
บทนำ
......"ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? ทำไมอาต้องมากับเขาด้วย?"เสียงพูดที่ติดจะเป็นการตะโกนร้องของเด็กสาวร่างเล็ก ที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ เพราะเธอตามมาเจอชายหนุ่มที่เป็นทุกอย่างในชีวิตเธอ เป็นคนที่เธอรักและเป็นคนที่เธอไว้ใจและมอบทุกอย่างให้จนหมดสิ้นเขาหลอกเธอจนวินาทีสุดท้าย บอกเธอว่ามีงานเช้า แต่กลับมาโผล่ที่ร้านอาหาร! พร้อมกับควงดาราสาวสวย ท่าทางสนิทสนม!!"เป็นบ้าอะไรของเธอข้าว! กลับบ้านไปได้แล้ว!" พายุกระชากแขนคนตัวเล็กทันที เมื่อเห็นว่าเธอนั้นจะเดินเข้าไปหาคู่ควงคนใหม่ของเขาที่ทำหน้าตาน่าสงสาร ราวกับสาวไร้เดียงสาที่ถูกกระทำไม่รู้เรื่องราวใดๆ"อาบอกข้าวมาสิ! ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร!? ฮึก!"เสียงสะอื้นพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้น ตอนนี้ข้าวหอมโมโหจนอยากจะร้องไห้ออกมาเต็มอก เธอทั้งเจ็บและเสียใจ เมื่อเห็นว่าผู้ชายที่พร่ำบอกรักเธอทุกวัน กำลังเดทกับผู้หญิงคนอื่นอยู่!"บอกว่าให้กลับไปไง!!" เขาตะคอกใส่เธอด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง เพราะตอนนี้ผู้คนภายในร้านเริ่มหันมามองพวกเขาทั้งสามคนเป็นตาเดียว ราวกับตั้งใจดูละครเมียน้อยเมียหลวง..."ไม่กลับ!!' ข้าวหอมสะบัดมือออก ท่าทีของเธอตอนนี้ทำให้ชายหนุ่มกุมขมับ เขาไ
Read more
คนที่ไม่อยากพบเจอ
ใช้เวลาไม่ถึง 15 นาที ข้าวหอมและเพื่อนๆ ก็มาถึงหน้าบริษัทที่ทั้งสามคนเข้าฝึกงาน เพราะหอพักของเธออยู่ ไม่ไกลจากบริษัทมากนัก เธอเลือกที่จะประหยัดค่าใช้จ่าย แม้กระทั่งค่าเดินทาง ค่ารถเมย์ไม่กี่บาทสำหรับบางคน แต่สำหรับเธอนั้นกลับคิดแล้วคิดอีกจะว่างกก็ไม่แปลกเพราะเธอต้องหาเงินมาใช้จ่าย ทั้งต้องส่งค่าเทอมให้ตัวเอง เพียงตัวคนเดียว...มันเหนื่อยมากก็จริง แต่เธอกลับคิดว่า มันทำให้เธอเข้มแข็ง และเติบโตขึ้นในทุกวัน..."เดี๋ยวให้น้องๆ แนะนำตัวกันก่อนดีกว่า " หนุ่มรุ่นพี่ในแผนกที่เธอและเพื่อนได้เข้าฝึกงาน เอ่ยขึ้นให้ทั้งสามคนแนะนำตัวก่อนเริ่มงาน" กวางค่ะ สาขาออกแบบกราฟิกดีไซน์" กวางเอ่ยแนะนำตัวสั้นๆ ห้วนๆตามแบบฉบับ"สวัสดีค่ะ ข้าวหอมนะคะ สาขาการจัดการค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" "ฝากหัวใจด้วยได้ไหมครับคนสวย ฮิ้วๆ""สวยจริงๆพวกมึง คนนี้กูจอง ห้ามแย่ง""ของกูต่างหาก กูเจอน้องเขาก่อน!""นั่นคนหรือว่านางฟ้าครับเนี่ย สวยบาดใจสุดๆ เอื้อ~" สภาพพนักงานชายในบริษัทที่แย่งกันแซวข้าวหอม บ้างนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น เพราะต้านทานออร่าความสวยไม่ไหว บ้างก็ต้องหายาดมยาหม่องมาสูดดม อีกสักพักน่าจะต้องเรียกกู้ภัย
Read more
ไม่คิดจะทักทาย
"......."ภายในห้องประชุมเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยซุบซิบ ทุกคนต่างนั่งนิ่งไม่ไหวติง จ้องมองมาที่ชายหนุ่มและหญิงสาวอย่างอึ้ง ๆ เพราะก่อนหน้านี้ท่านประธานคนใหม่ของบริษัทยังทำหน้าเคร่งขรึม วางมาดนิ่งน่าเกรงขาม แต่เวลานี้กับยิ้มกว้างออกมาราวกับเป็นคนละคน"ขอตัวนะคะ" ข้าวหอมไม่แสดงท่าทีใด ๆ ออกมา เธอยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ"เดี๋ยวสิ" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น หยุดหญิงสาวที่กำลังจะเดินออกไป ใจจริงเขาอยากคว้าเอวคอดนั่นมากอดไว้ซะมากกว่า อยากฟัดแก้มขาวนวลของเจ้าหล่อนอย่างที่เคยทำ แต่ตอนนี้เขาต้องใจเย็น เพราะมีคนที่นั่งอยู่บริเวณนี้ไม่ใช่น้อย"หนูเรียนอยู่ปีไหนเหรอคะ? "เลขาหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้างหันขวับทันที เขารีบสะกิดเจ้านายหนุ่มให้รู้ตัว เพราะเหมือนเจ้าตัวจะเผลอใช้คำพูดและท่าทางที่เคยชิน แลดูสนิทสนมกับสาวสวยตรงหน้า จนลืมไปแล้วว่าต่อหน้าคนอื่นเขาเป็นคนจริงจัง แอบเข้มงวดและวางมาดนิ่งอยู่เสมอ"ปีสี่ค่ะ ขอตัวนะคะ"อีกคนพูดด้วยท่าทีสนิทชิดเชื้อ แต่อีกคนทำราวกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เธอไม่อยากญาติดีกับผู้ชายที่ชื่อ ‘พายุ’ เลยสักนิด! แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกัน โลกถึงเหวี่ยงผู้ชายอัปรีย์คนนี้มาเจอ
Read more
ผู้บุกรุก
"อาว่าเราไปนั่งคุยกันดีกว่าไหม ไม่เจอกันตั้งนาน"ชายหนุ่มพยายามยิ้มหวานให้กับหญิงสาว แม้จะตกใจเล็กน้อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ แต่บริเวณที่คนเดินกันขวักไขว่ขนาดนี้ คงไม่เหมาะกับการพูดคุยเรื่องระหว่างเขาสองคนใจจริงเขาอยากเข้าไปกอดคนตัวเล็กให้หายคิดถึงด้วยซ้ำ อยากจับตีก้นสักป๊าบที่หนีเขามา ทำให้เขานั้นคิดถึงเธอจนแทบคลั่ง ตอนแรกที่เธอหนีออกจากบ้านเขานั้นกลับไม่ได้คิดอะไรมาก แถมดูถูกเธอด้วยซ้ำว่าเด็กอายุ 18 กับเงินไม่กี่หมื่นที่เขาให้เธอไว้ใช้จ่ายตอนนั้นพายุคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอคงจะหนีไปได้ไม่กี่วัน เดี๋ยวก็คงซมซานกลับมา เพราะเขารู้ดีว่าเธอนั้นอ่อนต่อโลกภายนอกแค่ไหนแต่ใครเล่าจะคิด นับตั้งแต่วันนั้นจนผ่านมา 5 ปี กว่าที่เขาจะได้เจอเธอโดยบังเอิญ เขาคิดถึงเธอจนแทบจะบ้าตาย เพราะตั้งแต่วันที่ข้าวหอมจากไปเขาถึงเข้าใจว่าตัวเองนั้นพลาด! พลาดที่ปล่อยให้คนแบบข้าวหอมไปจากเขาการเจอกันครั้งนี้สำหรับเขามันคือสวรรค์เห็นใจ แต่สำหรับเธอมันคือเวรกรรมนำพาต่างหาก..."ข้าวไม่สะดวกต้องขอโทษด้วยนะคะ" ข้าวหอมรีบสะบัดมือออกทันที"ทำไมล่ะคะ? อาอยากคุยกับข้าวมากนะ" เเววตาเขาดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แต่มันก็แค
Read more
เพราะลืมไม่ได้
"โอ้ยตายแล้ว! จะเป็นผัวเมียกันได้ยังไงล่ะคะข้าวไม่เคยแต่งงาน" หญิงสาวยังทำท่าทียียวนกวนประสาทไม่เลิก จนคนความอดทนต่ำถึงกับเดือดพล่าน"ข้าวมีอะไรกับอานับครั้งไม่ถ้วน แบบนี้เขาไม่เรียกว่าผัวเมียกันรึไง!"พายุโพล่งออกมาทันทีที่ได้ยินสิ่งที่ข้าวหอมพูด ภายใต้บุคลิกหนุ่มเนิร์ดสุขุม ดูสุภาพต่อหน้าคนอื่น แต่ตัวตนที่แท้จริงของเขาข้าวหอมย่อมรู้ดีแก่ใจว่าเขานั้นใจร้อน และอารมณ์ร้ายแค่ไหน แต่เธอกลับยั่วโมโหเขาเนี่ยนะ! จะท้าทายกันเกินไปแล้วสาวน้อย"ถ้านับคนที่นอนด้วยกันเป็นผัวเมีย อาพายุไม่มีเมียเกินครึ่งของประชากรหญิงแล้วเหรอคะ?""ข้าวหอม!!"ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาจับไหล่ของคนตัวเล็กไว้แน่นด้วยอารมณ์เดือดสุดขีด เขาโมโหจนหน้าสั่น เผลอบีบไหล่เธอแรงขึ้น ข้าวหอมใบหน้าเหยเกเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด แต่เธอนั้นกลับแสร้งว่าไม่รู้สึกอะไรทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เธอเจ็บจนอยากจะร้องไห้ คนอย่างพายุไม่มีวันได้เห็นน้ำตาของยัยข้าวหอมหรอก ฮึบ!"5 ปีก่อนคุณอายังเห็นหนูเป็นเด็ก นอนอ้าขาแลกข้าวกินอยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ? แล้ววันนี้จะกลับมายุ่งวุ่นวายอีกทำไม!!""ก็เพราะอาลืมข้าวไม่ได้ไง!!"5 ปี ก่อน..."ฮือ~ๆ ๆ ๆ ""-_-"ชายหนุ่มร่างสู
Read more
อยู่บ้านท่าน
"อยู่ห้องนี้ไปก่อนละกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะหาแม่บ้านมาอยู่เป็นเพื่อน"ประตูห้องนอนถูกเปิดออกเผยให้เห็นภายในห้องที่ถูกตกแต่งไว้อย่างเรียบง่าย ของตกแต่งรวมไปถึงเตียงนอนล้วนเป็นโทนสีเดียวกันหมดนั่นคือสีขาว ซึ่งเป็นสีที่ข้าวหอมชอบ ช่างเป็นเรื่องบังเอิญซะจริง…"เข้าไปสิ" พายุหันกลับมาเอ่ยกับคนตัวเล็กที่เอาแต่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง เขาแอบลอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนที่จะก้าวเท้าเดินนำเข้าไป เป็นอย่างที่เขาคิดจริง ๆ เด็กน้อยรอให้เขาเดินนำเธอเข้าไปก่อนจึงจะก้าวตามเข้ามา ไม่รู้ว่าเพราะนิสัยขี้เกรงใจหรือเพราะกลัวกันแน่"นี่เป็นห้องเดิมของฉันน่ะ แต่ไม่ได้อยู่นานแล้วล่ะ ส่วนห้องอื่นยังไม่ได้ทำความสะอาด วันนี้มันดึกมากแล้วอยู่ไปก่อนละกันนะ ตามสบาย ฉันยกให้"พายุเอ่ยร่ายยาว เขาก้มตัวลงไปยกกระเป๋าเสื้อผ้าของข้าวหอมเตรียมจะเอาไปวางไว้หน้าตู้เสื้อผ้า ส่วนจัดเก็บยังไงก็คงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าตัว สำหรับเขานั้นถ้าเสร็จธุระจากตรงนี้ก็คงกลับไปพักที่บ้านอีกหลังของตนซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ไกลมากนัก จริง ๆ บ้านหลังนี้เขาซื้อไว้นานพอสมควร ซื้อไว้เฉย ๆ เห็นว่าสวยดี น่าจะขายต่อได้ราคาดีหรือไม่ก็เอาไว้รีโนเวทเป็นบ้า
Read more
ข้าวหอม สาวน้อยมหัศจรรย์
บรืน!!! รถสปอร์ตคันหรูขับเข้าจอดในบ้านหลังเดิม พายุเพิ่งกลับจากการทำงานก้าวลงจากรถเตรียมที่จะเดินเข้าบ้าน ไม่รู้เพราะอะไรเมื่อคืนยังคิดว่าตัวเองจะไม่ได้มาบ่อย ๆ แล้ว แต่พอเลิกงานกลับรีบบึ้งมาที่นี่ทันที ดูย้อนแย้งชะมัด เขาแค่แวะผ่านมาเท่านั้นแหละ ไม่มีอะไรมาก ไหน ๆ ก็เป็นทางผ่านไปบ้านอีกหลังของตัวเองอยู่แล้ว แวะสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไร"อาพายุมาแล้ว~"เพียงแค่เท้าของชายหนุ่มแตะพื้น สาวน้อยที่เขารับอุปการะยังไม่ถึงหนึ่งวันเต็มก็รีบวิ่งมาทักทายเขาด้วยท่าทีดีอกดีใจอย่างออกหน้าออกตา พายุยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าสาวน้อยสวมเสื้อเเขนยาวไหมพรมสีขาว กับกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน โบกมือหยอย ๆ ทักทายเขาอยู่ตรงหน้าประตู ก่อนที่สองเท้าของเจ้าหล่อนจะรีบก้าวสับ ๆ ออกมาอย่างรีบเร่งเพื่อที่จะมาถือของช่วยชายหนุ่มแต่ยังมาไม่ทันถึงเขาด้วยซ้ำ ก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น!!"ตุ๊บ! แอ๊ก!"ใช่แล้ว...สาวน้อยที่ชื่อข้าวหอมวิ่งสะดุดขาตัวเองเอาหน้าและจมูกลงไปทดสอบความแข็งแรงของพื้นเป็นที่เรียบร้อย พายุขำพรวดออกมาอย่างห้ามไม่ได้"ฮ่ะ ๆ จะ เจ็บไหม? โอ้ย ฮ่า ๆ ๆ ๆ "พายุขำไปช่วยไป เขาพยุงคนที่ล้มเอาหน้าทิ่มพื้นขึ้นมา ก่อนจ
Read more
ข้าวหอม สาวน้อยมหัศจรรย์(ต่อ)
"คิวที่ 78 รับยาที่ช่องหมายเลขสองค่ะ"เสียงประกาศจากช่องรับยาผู้ป่วยภายในโรงพยาบาล เรียกให้ข้าวหอมที่นั่งคอตกอยู่ข้าง ๆ ชายหนุ่มตัวโตรีบลุกขึ้นเพื่อที่จะไปจัดการธุระแทนพายุที่นั่งข้างกันทันที"เดี๋ยวข้าวไปรับยาให้นะคะ "เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเธอจึงเดินกลับมาหาชายหนุ่มอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะอะไรคงไม่ต้องเดาให้ยาก สาเหตุของการมาเยือนโรงพยาบาลในครั้งนี้เป็นฝีมือของเธอนั่นเอง..."อาพายุอย่ามองข้าวแบบนั้นสิคะ ข้าวขอโทษ~"ข้าวหอมก้มหน้าคอตก เธอรู้สึกผิดและเกิดอาการหนาวสั่นแปลก ๆ เมื่อสายตาดันเหลือบไปเห็นพลังอำมหิตที่ส่งผ่านม่านดวงตาคมคู่นั้นจะไม่ให้เขามองเธอแบบนั้นได้อย่างไรเล่า! ในเมื่อแม่สาวน้อยตรงหน้าเล่นทำคอเขาเคล็ดจนต้องเข้าเฝือก นั่งทำคอตรงเป็นห่านอยู่อย่างนี้! ชายหนุ่มหน้าสั่นไม่รู้จะโกรธหรือโมโหก่อนดี เขาน่าจะหยุดเธอตั้งแต่เธอบอกว่า "ไว้ใจข้าวเถอะนะคะ รับรองผิดหวัง " ผิดหวังไม่เท่าไหร่ แต่คอเกือบหักไปด้วยนี่สิ! ตั้งแต่เกิดมาสามสิบปีนี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องมาโรงพยาบาลในฐานะคนไข้!ขอให้เจริญ ๆ นะแม่คุณ..."จะให้มองยังไง ตาหวานเยิ้มเป็นคนเมากาวเหรอ?""มาไม่ถึงสองวันทำฉันคอเกือบหัก!
Read more
ฮอตเนิร์ด
"ดูพอยังคะ ถ้ายังจะให้ดูใหม่"ชายหนุ่มที่สวมชุดนอนเรียบร้อยแล้ว เอ่ยเรียกสาวน้อยที่นั่งหันหลังรอให้เขาใส่เสื้อผ้าเสร็จ พายุเอ่ยหยอกล้ออย่างคนอารมณ์ดี เขาไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว เห็นก็เห็นไปแค่เขาไม่ใส่เสื้อไม่เห็นจะน่าอายตรงไหน อีกอย่างเขาก็ไม่ได้คิดอะไรที่ไม่ดีกับเธอสักหน่อย แค่เห็นว่าข้าวหอมน่าแกล้งเท่านั้น"ข้าวไม่ได้ดู!!" สาวน้อยหันขวับทันที พร้อมกับเอ่ยเสียงสูงอย่างมีพิรุธ"อย่าหัดเป็นเด็กขี้โกหกสิ""ข้าวแค่เห็น~เฉย ๆ" เมื่อไม่รู้จะปฏิเสธยังไง ข้าวหอมเลยได้แต่จำใจยอมรับด้วยเสียงเบาหวิวจนแทบจะไม่ได้ยิน"แล้วไงต่อ?""ขะ ข้าวตกใจนิดหน่อย เคยเห็นแค่เวลาพ่อถอดเสื้อโชว์แม่ มีแต่พุงโต ๆ ข้าวไม่เคยเห็นแบบนี้"ข้าวหอมอธิบายซะเห็นภาพเลยทีเดียว น้ำเสียงใสเอ่ยออกมาอย่างซื่อตรง เขานั่งลงข้าง ๆ กับคนตัวเล็ก พร้อมกับยกมือหนาขึ้นขยี้ผมเธอเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู"เธอนี่นะ""อาพายุมีรอยสักด้วยเหรอคะ? ข้าวเห็น""มีสิ ถามทำไม""ข้าวคิดว่าคุณอาจะเป็นพวกหนุ่มเนิร์ดซะอีก รักสะอาด ไม่ชอบเข็มหรือรอยสักประมาณนี้ค่ะ""ครั้งแรกที่เธอเจอฉันเธอก็คิดแบบนั้นเหรอ?""ใช่ค่ะ คุณอาดูเป็นผู้ใหญ่ สุขุม สุภา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status