หว่านความสงสัย

รถม้าวิ่งมาไม่นานก้ถึงสกุลเจียง  ความจริงเพียงแค่เดินมาใช้เวลาหนึ่งก้านธูปก็ถึงแต่เจียงเฟยเย่วไม่ทำเช่นนั้น   นางใช้รถม้าคันใหญ่ที่สุดของจวนเว่ย   กระทั่งรถม้าเลี้ยวเข้าประตูบ่าวก็ไปตามฮูหยินใหญ่ทันที

เจียงเฟยเย่วลงมาจากรถม้าไม่ได้เข้าไปคารวะมารดาแต่กลับไปยังเรือนตะวันออกที่ฮูหยินผู้เฒ่าพักอยู่    เมื่อมาถึงจางหมัวมัวก็ออกมาต้อนรับ

"คุณหนูท่านมาแล้วหรือเจ้าคะ"

"ท่านย่าจาง  สบายดีนะเจ้าคะ"

"บ่าวสบายดีเจ้าคะ  ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งเอนหลังไป"

"มิเป็นไรข้ารอได้  ให้นางพักผ่อนเถอะ"

เจียงเฟยเย่วนั่งอ่านหนังสือรอท่านย่าตื่น นางเอาของมามากมายเมื่อหญิงชราหลับอยู่จึงเลิกอ่านและลุกไปทำอาหารกับอบขนม กว่าชั่วยามผู้มีอำนาจแท้จริงในตระกูลก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับมื้อเที่ยงที่หลานสาวทำให้

"หลานคารวะท่านย่าเจ้าค่ะ"

"ลำบากเจ้าแล้ว ได้ยินเจ้าเกิดเรื่องย่ายังคิดว่าจะไปเยี่ยมสักหน่อยอยู่เลย"

"หลานไม่เป็นอะไรแล้ว พระชายาเองพระนางก็มิได้ถือสา เราสองคนมิได้ทะเลาะกันแต่กลับมีคนผลักหลานจากด้านหลัง หลานตกใจเลยคว้าเอานางลงไปด้วยเจ้าค่ะ"

"มีคนผลัก!! ใครกันที่ทำเรื่องเช่นนี้ ย่าจะฟ้องร้องมัน"

เจียงเฟยเย่วเห็นหน้าคนที่กำลังเดินมา ใบหน้านางบูดเบี้ยวคงเพราะเจียงเฟยเย่วมานานแล้วแต่กลับไปไปหาคนเป็นมารดาเช่นนาง เสียงถอนหายใจพร้อมกับเอ่ยเรียบๆ

"หลานไม่รู้เจ้าค่ะ วันนั้นมีเพียงน้องรอง น้องสี่ คุณหนูฉิน องค์หญิงหก แต่พวกนางก็อยู่ไกลมีเพียงน้องรองที่อยู่ใกล้ๆ แต่ว่าใช่นางหรือไม่หลานไม่อาจคาดเดาเจ้าค่ะ แต่ข้างนอกร่ำลือกันว่าน้องรองหลงรักพี่เขยตนเอง หลานอยู่จวนเว่ยลำบากนัก สามีไม่ยอมพบหน้าเพราะชื่อเสียงของสตรีจวนเจียงเน่าเหม็นไปหมด"

เพียะ!! เสียงตบหน้าดังสนั่นห้อง เจียงฮูหยินตบลงมาบนใบหน้าบุตรสาวทันทีที่นางเอ่ยจบพร้อมกับตวาดแหว

"ใส่ร้ายน้องสาวเจ้าหรือนางงูพิษ เฟยเฟยของข้าหรือจะแย่งสามีพี่สาว ข้ากำลังคุยเรื่องแต่งงานของนางอยู่คนที่นางจะแต่งด้วยไม่ด้อยไปกว่าเว่ยจื่อชวน"

ปัง!! ปัง!! ปัง!! ไม้เท้าอันใหญ่กระแทกลงบนพื้นสามทีก่อนที่เสียงแหบพร่าของหญิงชราจะดังลั่น

"นางหลิน..ต่อหน้าข้าลงมือตบตีคนเจ้ายังเห็นยายแก่เช่นข้าอยู่ในสายตาอีกหรือไม่"

"ท่านแม่..นางใส่ร้ายน้องสาวตนเองเช่นนี้จะปล่อยไปได้อย่างไร เฟยเฟยเป็นหญิงงามมีบุรุษพัวพันก็ไม่แปลก บางทีตนเองควบคุมสามีไม่อยู่แล้วอิจฉาน้องสาวก็เป็นได้"

เจียงเฟยเย่วยิ้มก่อนจะเอ่ยกลับไป

"น้องรองงดงามจริงๆ นั่นแหละเจ้าค่ะ ข้าเหมือนท่านพ่อมากไปหน่อยจึงอัปลักษณ์เล็กน้อยในสายตาท่านแม่ แต่น้องชายกับน้องสาวกลับใบหน้าหมดจดไม่เหมือนท่านพ่อสักเท่าไหร่ ว่าไปก็แปลกเจียงเฟยหยางยิ่งโต กลับยิ่งเหมือนอารองบ้านสามยิ่งนัก ทั้งที่สายเลือดห่างกันเพียงนั้น ท่านย่าว่าไหมเจ้าคะ"

เจียงฮูหยินหน้าซีด นางเด็กนี่พูดอะไรกัน   หรือว่านางไปรู้อะไรมา  ไม่มีทางเป็นไปไม่ได้หรอก    แต่ทว่าเจียงเฟยเฟยที่เพิ่งมาถึงก็ชี้หน้าด่าพี่สาวทันที

"พี่หญิง   ท่างกล่าววาจาเช่นนี้ได้อย่างไร  ท่านมันนางคนไร้ยางอายอย่ามากล่าวหาท่านแม่นะ ท่านแต่งออกไปแล้วมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวาย อ๊า"

เพียะ!! เจียงเฟยเย่วตบหน้าน้องสาวจบบวมก่อนจะเอ่ยกับฮูหยินผู้เฒ่า

"ขออภัยเจ้าค่ะท่านย่า น้องรองมิสำรวมกลับตะโกนเสียงดัง เรื่อง

ในเรือนแม้พี่น้องจะไม่ลงรอยกันก็ไม่ควรให้คนนอกมาหัวเราะเยาะ ยิ่งเป็นเรื่องผิดใจกันเพราะบุรุษยิ่งน่าอาย"

"เจ้าๆๆ    เจียงเฟยเย่วเจ้ากล้าตบข้า"

"พอแล้ว!! นางหลินพาลูกสาวที่เจ้ารักไปให้พ้นหน้าข้า    เรื่องดีๆไม่ทำกลับทำแต่เรื่องงามหน้า"

หญิงชราแปลกใจหลานสาวที่เปลี่ยนไป ปกติจะเอาใจมารดาแม้จะถูกด่าทอดูถูกเพียงใด เจียงเฟยเย่วเอ่ยกับนาง

"บ้านใหญ่เรายังมีพี่ชายที่อยู่ชายแดน เมื่อไหร่ที่อารองมาเจ้ากี้เจ้าการจัดการเรื่องในจวนแทนท่านพ่อเจ้าคะ ข้าเห็นท่านแม่ให้น้องสามสนิทกับอารองเกินงาม ข้านึกว่าเข้าเสียอีกที่เป็นบิดาของน้องรองกับน้องสาม กับท่านพ่อไม่เห็นกตัญญูเช่นนี้ ข้าจึงทนไม่ได้"

เมื่อแพร่เชื้อความหวาดระแวงเสร็จเจียงเฟยเย่วก็ตักไก่ตุ๋นโสมให้นาง หญิงชรายิ้มให้หลานสาว ไม่นานอีกคนก็มา เมื่อมาถึงก็ร้องไห้กอดพี่สาวแน่น

"ฮือๆๆๆ พี่หญิงท่านมาแล้ว"

"ไม่ร้องๆดูสิหน้าตาเลอะหมดแล้ว"

"หลานคารวะท่านย่าเจ้าค่ะ"

"เจ้าตัวดี ปายยามอู่แล้วเพิ่งจะมาหายายแก่อย่างข้า"

"หลานไปเก็บเงินให้แม่รองเจ้าค่ะ"

หลินอี้เหมี่ยนเป็นน้องสาวของหลินเว่ยฉี พี่สาวเป็นเมียเอก น้องสาวเป็นเมียรอง บ้านนี้หากฮูหยินผู้เฒ่าไม่ยุติธรรมเกรงว่าอนุคนอื่นๆ คงไม่เหลือกระทั่งกระดูก เจียงเฟยเย่วสงสารคนตรงหน้า เพิ่งจะปักปิ่นแต่กลับไม่มีปิ่นดีๆสักอัน   ท่านย่าเองจะไปจัดการก็น่าเกลียดนางจึงมอบปิ่นหยกของตนให้ไป

เจียงเฟยเย่วหยิบปิ่นหยกสีม่วงออกมา เว่ยจื่อชวนแม้จะเย็นชาแต่มิได้ห้ามนางออกนอกจวน ปิ่นนี้ร่างเดิมซื้อมาจากพ่อค้าเร่ หยกนี้หายากนัก

"ให้เจ้า มาพี่เสียบให้"

เจียงเฟยซินมองหน้าท่านย่า นางพยักหน้าให้ ยามนี้บนศีรษะมีปิ่นของท่านย่ากับพี่สาวเคียงคู่กัน เจียงเฟยซินคุกเข่ากราบนาง

"พี่ใหญ่ ท่านดีกับข้าจริงๆ"

"เจ้าต่อไปต้องหมั่นมาดูแลท่านย่ารู้หรือไม่ พี่ออกเรือนไปแล้วไม่สะดวกมาบ่อย"

"เจ้าค่ะ"

"ท่านย่าหลานแค่มาเยี่ยมท่านเท่านั้น หลานรู้ดีว่าท่านแม่ต้องการให้หลานนำทรัพย์สินที่พี่ใหญ่ส่งมาให้เอาไปเป็นสินเดิมน้องรอง แต่สมบัติเหล่านั้นพี่ใหญ่เสี่ยงตา่ยอยู่ชายแดนแลกมันมา จะให้บุตรสาวคนหนึ่งมีหน้ามีตาแลกกับชีวิตพี่ชายตนเองหลานยอมไม่ได้"

"เอาที่เจ้าคิดว่าทำถูกต้องเถอะ พี่ใหญ่เจ้ามารดาเขาอายุสั้นนัก ข้ายังนึกว่าแม่ของเจ้าจะโอบอ้อมอารีกับลูกเลี้ยงบ้างแต่ก็เปล่าเลย ซิ่วซิ่วเจ้าคอยดูแลคุณหนูให้ดีๆ ข้าเชื่อใจเจ้า"

"เจ้าค่ะเหล่าไท่ไท่บ่าวจะตั้งใจดูแลคุณหนูให้ดีตามที่ท่านสั่งเจ้าค่ะ"