Mag-log inShare
บทที่ 13
Petsa ng paglalathala:
2026-08-26 17:02:26“โอ๊ย! เจ็บนะพี่ดีดหน้าผากหนูทำไม”
ฉันโวยวายออกมาทันทีเพราะเมื่อกี้ที่เขาดีดมา เขาใส่เต็มแรงแถมดีดเสร็จยังมีหน้ามายิ้มอย่างพึงพอใจเสียด้วยนะที่เห็นฉันเจ็บ “สมควร พูดมาแต่ละอย่างเหมือนไม่ได้ใช้สมองคิด การประชุมนั้นสำคัญฉันจะไม่มีทางยกเลิกให้กับคู่หมั้นแบบเธอเด็ดขาด” แรงมากนี้ถ้าไม่ใช่ฉันที่โดนด่าอยู่คงมีจุกอกกันบ้าง เนี้ยละพระเอกคนเดิม พูดแรงๆ แบบนี้แปลว่าฉันมาถูกทาง พอจะเปิดปากพูดอีกรอบเขาก็ดันขู่ฉันว่าถ้าพูดคำว่าถอนหมั้นออกมาเขาจะจูบฉันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยแถมยังเอามือทั้งสองข้างกดไหล่ของฉันให้นั่งอยู่กับที่เพื่อไม่ให้ลุกหนีอีกด้วย “งั้นตอนเย็นพี่ก็พาหนูไปงานเลี้ยงได้ไหม ถ้าไม่ได้อันนี้แปลว่าพี่ไม่อยากเข้าใกล้หนู ปากบอกจะช่วยแท้ๆ” “ใช่ฉันบอกจะช่วยเธอ แต่ไม่ได้บอกว่าจะช่วยด้วยการพาไปเจอสังคมนะ ฉันบอกจะพาไปหาแพทย์” “ก็หนูจะไป มันช่วยได้เยอะไม่เชื่อก็ไปดูงานวิจัยได้เลยว่าการออกไปเจอสังคมจะช่วยกระตุ้นสมองนะคะ อันนี้พูดความจริงไม่ได้โกหกนะ!!” นี้เป็นไง เถียงขาดใจยกงานวิจัยขึ้นมาราวกับคนมีความรู้ ดีนะเมื่อคืนก่อนหาข้อมูลมาเผื่อจำเป็นได้ใช้ ซึ่งมันได้ใช้จริงรู้สึกภูมิใจกับตัวเองไม่ใช่น้อย โมเน่มองเขาเพราะเห็นเขาเงียบไปนานแถมหน้าตาเขายังออกอีกว่ากำลังครุ่นคิดกับสิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ “อย่าลีลาสิคะ พี่พูดมาเลยถ้าพี่ไม่อยากช่วยพี่ก็พูดมาเลยคนผิดคำพูด” ตอกย้ำไปหนึ่งที “หึ ถ้าอยากไปขนาดนั้นฉันก็ไม่ขัด” โมเน่ยกยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้นเพราะมันเข้าแผนที่เธอวางไว้พอดี ส่วนไคที่เห็นว่าคนตรงหน้ายิ้มออกมาก็พอจะเดาออกว่าเธอคงจะวางแผนอะไรไว้แน่ๆ เขาโน้มตัวลงไปใกล้เธอจนใบหน้าห่างกันเพียงเล็กน้อย “แบบนี้ฉันก็ไม่ได้ผิดคำพูดแล้วใช่ไหมยัยหมูตอน” หมูเน่พอทนหมูตอนพอเลย โมเน่ชักสีหน้าใส่เขาอย่างไม่พอใจ “ที่บ้านไม่สอนเหรอคะว่าไม่ควรพูดคำนี้กับผู้หญิง” “ก็สอนแต่ไม่ได้สอนเพื่อให้มาใช้กับเธอ” อ้าว ไอ้พระเอกบ้านี้วอนหาเรื่องกันนะแบบนี้ จะเปิดสงครามประสาทกันใช่ปะ กำลังจะอ้าปากด่าแต่ดันมีเสียงเคาะประตูจากนอกห้องก่อนจะตามมาด้วยเสียงผู้หญิงที่คาดว่าน่าจะเป็นเลขาหรือเปล่า เขาตะโกนกลับไปบอกให้คนด้านนอกรอก่อน “เงียบทำไมครับ” “เงียบให้หมาถามค่ะ” “หึ ปากดี” ไคบีบจมูกของโมเน่อย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ “แล้วเธอจะอยู่ที่นี่อีกนานไหม ถ้านานฉันจะได้เรียกอริณเข้ามา” “ไม่อยู่หรอกค่ะ พอดีไม่ว่างมีธุระต่อ” “ทำงาน?” “ช็อปปิ้ง ระดับนี้ใครเขาทำงานกันสู้ซื้อเสื้อผ้าเตรียมไปงานเลี้ยงพรุ่งนี้ด้วยกว่า” เธอพูดจบก็หมุนตัวออกไปทันที เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง ไคก็แค่นหัวเราะออกมา “หึ สมกับเป็นเธอจริงๆ” To be continued
Pinakabagong kabanata
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 26
โมเน่นิ่งไปชั่วครู่ ใจหวิวขึ้นมาแปลก ๆ กับคำพูดนั้น เธอรู้สึกอบอุ่นในอกแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยตลอดที่อยู่ในร่างนี้ เธอเดินตามไคเข้ารถอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้ความรู้สึกในใจค่อย ๆ ตกตะกอนไปตลอดทางเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ไคจูงมือเธอเดินขึ้นห้องด้วยสีหน้าพึงพอใจ แสงไฟในโถงบันไดสลัวรางส่องกระทบใบหน้าทั้งสองขณะเดินขึ้นไปด้วยกัน เขาต้อนเธอเข้ามุมกำแพงข้างประตูห้องนอน มือทั้งสองยันอยู่ข้างศีรษะเธอ"วันนี้ทำดีมากเลยนะ หมูเน่" เขากระซิบใกล้ใบหู น้ำเสียงต่ำทุ้มเต็มไปด้วยความพอใจ "รางวัลของเด็กดีที่ช่วยเล่นละครให้พี่วันนี้ คือการที่พี่จะดูแลเธอ...ทั้งคืน"โมเน่รู้สึกใจเต้นรัวจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง ริมฝีปากอ้าจะเถียงกลับแต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมาได้เลยสักคำ มีเพียงแสงไฟในห้องที่ค่อย ๆ ถูกปิดลงพร้อมกับประตูที่ปิดสนิทตามหลัง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันของค่ำคืนที่รอคอยอยู่เบื้องหลังประตูบานนั้นเช้าวันรุ่งขึ้น โมเน่ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกเพลีย ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เธอเหลือบมองไคที่ยังหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าคมเข้มที่ยามหลับดูอ่อนโยนกว่ายามตื่นมากนัก เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะร
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 25
"หนูจะต้องใส่ชุดนี้จริง ๆ เหรอคะ" โมเน่บ่นพึมพำขณะยืนหน้ากระจกบานใหญ่ มองชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่คนใช้ช่วยกันแต่งตัวให้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมถูกจัดทรงสวยหรู หน้าตาแต่งแต้มให้ดูอ่อนหวานผิดจากที่เธอคุ้นชิน กระโปรงบานเบาสะบัดตามจังหวะที่เธอขยับตัวไปมาอย่างไม่สบายใจ"สวยแล้ว เธอต้องไปกินข้าวที่บ้านพ่อแม่ฉันวันนี้" ไคยืนพิงกรอบประตูมองเธออย่างพอใจ สายตาส่องประกายชื่นชมจนโมเน่ต้องหันหนีเพราะเขินจนหน้าร้อนวูบ"ทำไมต้องแต่งขนาดนี้ด้วยล่ะคะ กินข้าวแค่มื้อเดียวเอง" เธอเอ่ยพลางดึงชายกระโปรงเบา ๆ ด้วยความอึดอัด ไม่คุ้นเคยกับชุดที่หรูหราขนาดนี้เลยสักนิด"เพราะเธอเป็นคู่หมั้นของฉันไง" เขาตอบง่าย ๆ พร้อมยื่นมือมาให้เธอจับ นิ้วเรียวของเธอวางลงบนฝ่ามือกว้างของเขาอย่างไม่มีทางเลือกระหว่างทางไปคฤหาสน์วรโชติใหญ่ โมเน่นั่งนิ่งอยู่ในรถ มองวิวข้างทางที่ผ่านไปเรื่อย ๆ ใจคิดถึงสิ่งที่จะต้องเผชิญข้างหน้า เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้จะมีอะไรรอเธออยู่บ้างทว่าเมื่อเดินเข้าไปในห้องอาหารของคฤหาสน์วรโชติใหญ่ สิ่งแรกที่โมเน่เห็นทำเอาใบหน้าเธอเปลี่ยนสีทันที เพราะมีอริณนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว ในชุดทำงานเรียบร้อยเหมือนเช
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 24
ไคหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะถอยออกไปอย่างใจเย็น "รู้ตัวแล้วสินะว่าใครจะแพ้เกมนี้ก่อนกัน" เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องทำงานไปต่อประชุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งเสียงหัวเราะแผ่วเบาไว้ข้างหลังโมเน่ยืนนิ่งอึ้งอยู่หน้าห้อง มือกำผ้าเช็ดตัวแน่น หน้าแดงจนร้อนวูบไปทั้งใบหน้า เธอรีบเดินหนีขึ้นห้องด้วยฝีเท้าเร็วผิดปกติ ปิดประตูดังปัง แล้วทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอยู่อย่างนั้น หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด'ไอ้บ้าเอ๊ย มันไม่กลัวสายตาคนในที่ประชุมเลยเหรอ!' เธอคิดในใจพลางเอามือทั้งสองปิดหน้าที่ยังคงร้อนผ่าวอยู่คืนต่อมา เธอลองใหม่อีกครั้ง คราวนี้แอบย่องเข้าไปในห้องทำงานตอนไคกำลังตรวจเอกสารสำคัญ แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับกองเอกสารสูงเป็นตั้ง เธอนั่งลงตักเขาแบบไม่ขออนุญาต แขนโอบรอบคอ ทำหน้าเหมือนแมวเหมียวขอความรัก"พี่ไก่คะ เบื่องานแล้ว มาเล่นกับหนูดีกว่า" เธอกระซิบข้างหูพลางเป่าลมหายใจเบา ๆ ตามสูตรในนิยายที่เคยอ่านมา มือเรียวเล่นอยู่ที่ปกเสื้อของเขาอย่างเป็นธรรมชาติไควางปากกาลงอย่างสงบ มือหนึ่งโอบเอวเธอไว้แน่น อีกมือลูบผมที่ยังหอมกลิ
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 23
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้เข้ามาตกกระทบใบหน้า โมเน่ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ และอีกสิ่งหนึ่งที่หนักอึ้งกว่านั้นคือความรู้สึกผิดที่ก่อตัวอยู่เต็มอกเธอนอนขดตัวอยู่บนเตียงนุ่ม มองเพดานห้องนอนที่คุ้นตาไปหมดแล้ว ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวทีละฉากราวกับหนังที่เล่นซ้ำไม่มีวันจบ สายฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาทางระเบียง เสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ไกล ๆ อ้อมแขนที่รัดแน่นจนหนีไม่หลุด และริมฝีปากร้อนผ่าวที่กดทับลงมาอย่างไม่ยอมปล่อยเธอเอามือทั้งสองข้างทาบหน้าตัวเองแล้วกรี๊ดลั่นอยู่ในใจ กลิ้งตัวไปมาบนที่นอนจนผ้าห่มพันกันยุ่งเหยิง'ไม่นะ ไม่ ๆๆๆ นี่มันไม่ใช่แผนที่วางไว้เลยสักนิด!'โมเน่พยายามนึกทบทวนเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาปลอบใจตัวเอง เธอเคยเรียนมาว่าตอนหวาดกลัวใกล้ตายหรือตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ร่างกายจะหลั่งสารอะดรีนาลีนออกมาปริมาณมาก และสารตัวนี้เองที่มักทำให้สมองสับสนระหว่างความกลัวกับความตื่นเต้นทางอารมณ์อื่น ๆ ใช่แล้ว มันคือ "อุบัติเหตุ" ล้วน ๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับใจเธอสักนิดเดียวเธอพยักหน้ากับตัวเองอย่างมั่นใจในทฤษฎีที่คิดขึ้นมาเอง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเ
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 22 nc 3/3
เขาคำรามต่ำก่อนจะรูดซิปลงปลดกางเกงทิ้งไป ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าปรากฏโฉมทุกสัดส่วน ความเป็นชายขนาดยักษ์เด้งทะลักออกมาอย่างทรงพลังทั้งยาวใหญ่และหนา เส้นเลือดปูดโปนตามความยาว ส่วนปลายบานแดงฉ่ำมันวาวเยิ้ม โมเน่เหมือนถูกกระชากสติกลับมาดวงตาเธอเบิกกว้างอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตสั่นระริกจับจ้องความยิ่งใหญ่ตรงหน้าในหัวประมวลผลวุ่นวายจนเผลอคิดพิเรนทร์ ‘คนเขียนนิยายเรื่องนี้ใส่เลขผิดหรือเปล่าเนี่ย?! ใหญ่ขนาดนี้ฉันได้ตายคาเตียงแน่ๆ’ร่างเล็กพยายามถดตัวหนีจนแผ่นหลังชนหัวเตียง แต่ไคกลับคว้าข้อเท้าเธอไว้แล้วลากกลับมาอยู่ใต้ร่างอย่างง่ายดาย เขาโน้มตัวลงมาทับจนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุและขนาดอันน่าเกรงขามที่บดเบียดอยู่ตรงหน้าขา"เป็นอะไร..." ไคหัวเราะทุ้มในลำคอ เมื่อเห็นท่าทีช็อกสุดขีดของสาวน้อยใต้ร่าง เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนส่วนหัวที่ฉ่ำวาวเฉียดกรายร่องนุ่มที่เปียกชุ่ม"พี่ไก่ ไม่เอา! มันใหญ่ไป ฉันไม่ไหวหรอก!""ทำไมจะไม่ไหว ยังไม่ได้ลองเลย" ไคกระซิบข้างหู เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "ปากเธอยังด่าฉันแซ่บขนาดนั้น มาดูสิ้ว่าปากล่างจะแซ่บขนาดไหน""ไอ้คนลามก! ปล่อยนะ!""หึ ด่าสิ ด่าอี
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 21 nc 2/3
"ไม่! ปล่อยฉันนะ!" โมเน่แผดเสียงพลางปัดป้องพัลวัน เธอพยายามจะรวบสาบเสื้อเข้าหากันและปัดมือใหญ่ของเขาออกไป แต่พละกำลังของตัวเองกลับน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับเขา ไคใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้แน่นแล้วกดลงกับเตียงนุ่ม"พี่ไก่! ไอ้คนบ้า! ปล่อย!" โมเน่ดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าไคกลับใช้นิ้วหนาแกะกระดุมเสื้อเธอออกอย่างใจเย็นและยั่วเย้าเม็ดแรกหลุดออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อ เม็ดที่สองและสามตามมาติดๆ แม้โมเน่จะบิดกายหนีและพยายามจะหุบไหล่เพื่อปกปิดเพียงใด ไคก็จัดการกระชากอาภรณ์ที่เปียกชื้นนั้นให้พ้นทางจนทรงเสน่ห์อวบอิ่มเด้งออกมาสู้สายตาอย่างโจ่งแจ้งไคกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเขาแผดเผาจนโมเน่รู้สึกร้อนไปทั้งตัว เขาโน้มหน้าลงประทับจูบบนรอยแดงเก่าที่เขาเคยฝากไว้ ลิ้นร้อนชื้นวนเวียนปลุกเร้าจนร่างบางสะท้านเฮือก ความพยศในตอนแรกเริ่มมลายกลายเป็นความซ่านสยิว"สวยชิบ ถ้ามีของดีก็น่าจะเอามาอวดกันแต่แรกสิ"“หยุดเถอะ ขอร้อง” โมเน่กัดริมฝีปากมองไคที่จัดการสลัดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายทิ้งไป ไคหยุดชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่สั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างอย่างห
Maaari mong magustuhan
วิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์172.2K viewsคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย725.0K viewsบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น115.0K viewsเล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์84.7K viewsสามีมหาเศรษฐีจอมหวงของฉัน
เคธี่217 viewsเด็กเลี้ยงของแทนคุณ
Melyssa463 viewsพรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ
RINSP48 viewsเกี้ยวรักเมียสวมรอย (ภาคต่อเดือนประดับทราย)
ศรีปุรัม มณีปุรัม126 views
