บทที่ 18

โมเน่ได้ยินแบบนั้นก็ดีดตัวลุกขึ้นไปกินข้าวทันที สุดยอดความคิดใช้ปากป้อน ฝันไปเถอะใครมันจะไปยอมให้ทำแบบนั้นกันเอ๊ะหรือมีกันนะแต่ไม่ใช่ฉันแน่ ๆ

“เรื่องเมื่อคืนเธอจะเล่าให้ฉันฟังได้หรือยัง”

“ขอกินข้าวก่อนก็แล้วกัน”

ไคมองโมเน่ที่กำลังตักข้าวเข้าปากทีละคำสองคำอย่างไม่รีบร้อนจนไคต้องถอนหายใจออกมา รออยู่นานจนเธอกินหมดแล้วหันมายิ้มให้กับเขาอย่างอารมณ์ดี

“ก็อย่างที่หนูบอก ว่าหนูไม่ผิด”

“ขอรายละเอียด”

โมเน่ได้ยินแบบนั้นก็เล่าออกมาตั้งแต่ต้นจนจบยิ่งเล่าเขาก็ยิ่งขมวดคิ้วเอาแต่จ้องตาเธอราวกับว่าหาความจริงใจกับสิงที่เธอพูด

“เธอก็เลยเอาคืนอริณโดยการเอากำไลไปเกี่ยวผมของเธอแทนใช่ไหม”

“ใช่ เรื่องนี้หนูจะไม่ยอมเจ็บคนเดียวหรอกนะอีกอย่างหนูก็เล่าไปหมดแล้วพี่จะเชื่อหนูไหมก็แล้วแต่เลย” เพราะก็ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะเชื่อตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“ฉันเชื่อ”

โมเน่หันหน้าควับทันที ทวนถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าเมื่อกี้ไม่ได้หูฝาด

“หูหนวกหรือไง”

เอ้า ไม่ตอบแทนโดนด่ากลับมาอีกกำลังจะอ้าปากด่ากลับเขาก็ดันเอามือมาบีบที่ปากของฉันเบา ๆ ราวกับว่ารู้ทันจนต้องดักทางกันฉันด่ากลับ

“อื้อ ปล่อยนะ!”

เขาไม่ปล่อยแถมยังเปลี่ยนจากบีบปากมาหยิกแก้มของฉันจนหนำใจ ร้องโอ๊ยไปสามรอบเหมือนไม่เขาหูเขาเลยจนกระทั่งเขาปล่อยมืออกจากแก้มฉัน

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าเธอจะออกไปไหนหรือทำอะไรเธอต้องขออนุญาตจากฉันก่อน”

ฉันที่นั่งลูบแก้มตัวเองอยู่ถึงกับนิ่งไปชั่วครู่เพื่อประมวลผล

“พี่ไม่ใช่พ่อหนูนะ”

“ก็เป็นว่าที่ผัวไง”

“……”

ตั้งแต่วันนั้นบ้านของไคก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลยเพราะทุก ๆ วันโมเน่มักจะชอบสร้างปัญหาภายในบ้านหลังนี้ เธอมักจะเปิดเพลงเสียงดังเพื่อก่อกวนเขาอยู่เสมอ ไคก็เลยแก้ปัญหาโดยการจัดคอนเสิร์ตให้กับเธอไปเสียเลยหรือบางครั้งก็ชอบทำของหน้าตาแปลกประหลาดมาให้กับเขากินเกือบจะครบสามเวลา

“หน้าตาแปลกใช่ว่ารสชาติจะแย่นะคะ อ้ามม”

เธอมักจะพุูดคำนี้ทุกครั้งเพื่อให้เขายอมกิน แม้ว่าไคจะรู้อยู่แล้วก็ตามว่ารสชาติอาหารที่เธอทำโคตรจะห่วยแตกแต่เขาก็ยังกินเข้าไปแล้วตอบกลับเธอเสมอว่ามันอร่อยและปฎิกิริยาของโมเน่ก็มักจะไม่สบอารมณ์ถ้าเขาตอบแบบนั้นออกมา ซึ่งแน่นอนว่าเขาค่อนข้างที่จะชอบโมเน่ที่เป็นแบบนี้จนลืมไปเลยว่าเธอคือผู้หญิงที่เขาเคยรังเกียจมาก่อน

ไคกำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานโดยที่มีโมเน่นอนหลับอยู่บนโซฟา รอยยิ้มปรากฏอยู่ที่มุมปากของเขาอย่างพึงพอใจก่อนจะมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจนเขาต้องละสายตาจากเธอ เพียงแค่เห็นชื่อจากปลายสายไคก็ถอนหายใจออกมา

“มีอะไร” เสียงของเขาทุ้มต่ำเล็กน้อยต่างจากปกติที่คุยกับโมเน่

(ขอโทษที่รบกวนนะคะ พอดีมีเอกสารที่มีปัญหาอยู่ที่บริษัทต้องให้บอสตรวจสอบภายในวันนี้เลยค่ะ ถ้าบอสไม่สะดวกอริณเอาไปให้ได้นะคะ)

“ไม่ต้อง”

(แต่บอสคะ….)

“ผมจะไม่พูดซ้ำ”

เขาตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะกดวางสายไป เขาไม่ต้องการให้อริณมาที่นี้และมันไม่มีเรื่องจำเป็นอะไรขนาดนั้นที่เธอจะต้องโผล่หน้ามา เพราะเธอควรจะแจ้งฝ่ายที่ทำให้เอกสารมีปัญหาเสียก่อนเพื่อให้นำไปแก้ไขไม่ใช่มาแจ้งเขาที่เป็นประธานบริษัท

และที่สำคัญเขาไม่ต้องการให้ใครมารบกวนเวลาพักผ่อนของคู่หมั้นของเขาในตอนนี้ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปที่โซฟาที่โมเน่นอนอยู่ เขายืนมองเธอสักพักก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มเธอแล้วกระซิบที่ข้างหูเบา ๆ

“เดี๋ยวพี่กลับมานะครับ”

To be continued