บทที่ 22 nc 3/3

เขาคำรามต่ำก่อนจะรูดซิปลงปลดกางเกงทิ้งไป ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าปรากฏโฉมทุกสัดส่วน ความเป็นชายขนาดยักษ์เด้งทะลักออกมาอย่างทรงพลังทั้งยาวใหญ่และหนา เส้นเลือดปูดโปนตามความยาว ส่วนปลายบานแดงฉ่ำมันวาวเยิ้ม

โมเน่เหมือนถูกกระชากสติกลับมาดวงตาเธอเบิกกว้างอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตสั่นระริกจับจ้องความยิ่งใหญ่ตรงหน้าในหัวประมวลผลวุ่นวายจนเผลอคิดพิเรนทร์

‘คนเขียนนิยายเรื่องนี้ใส่เลขผิดหรือเปล่าเนี่ย?! ใหญ่ขนาดนี้ฉันได้ตายคาเตียงแน่ๆ’

ร่างเล็กพยายามถดตัวหนีจนแผ่นหลังชนหัวเตียง แต่ไคกลับคว้าข้อเท้าเธอไว้แล้วลากกลับมาอยู่ใต้ร่างอย่างง่ายดาย เขาโน้มตัวลงมาทับจนเธอสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุและขนาดอันน่าเกรงขามที่บดเบียดอยู่ตรงหน้าขา

"เป็นอะไร..." ไคหัวเราะทุ้มในลำคอ เมื่อเห็นท่าทีช็อกสุดขีดของสาวน้อยใต้ร่าง เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนส่วนหัวที่ฉ่ำวาวเฉียดกรายร่องนุ่มที่เปียกชุ่ม

"พี่ไก่ ไม่เอา! มันใหญ่ไป ฉันไม่ไหวหรอก!"

"ทำไมจะไม่ไหว ยังไม่ได้ลองเลย" ไคกระซิบข้างหู เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "ปากเธอยังด่าฉันแซ่บขนาดนั้น มาดูสิ้ว่าปากล่างจะแซ่บขนาดไหน"

"ไอ้คนลามก! ปล่อยนะ!"

"หึ ด่าสิ ด่าอีก" ไคกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาแยกเรียวขาขาวผ่องให้กว้างออกอีกครั้ง มือใหญ่เชยคางเธอขึ้นมาสบตา "เมื่อกี้เธอยังตอบสนองดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ร่างกายมันโกหกไม่เป็นหรอกหมูเน่ ดูสิ... มันชุ่มต้อนรับฉันขนาดนี้แล้ว"

“อ้ะ!”

ปลายนิ้วเขี่ยวนจุดกระสันเบาๆ จนโมเน่สะดุ้งเฮือก ไคจงใจใช้ส่วนหัวที่ฉ่ำวาวถูไถไปตามรอยแยกสีหวานที่เปียกชุ่มเยิ้ม ราวกับจะหยั่งเชิงและปลุกปั่นให้อารมณ์เธอพุ่งทะยานจนกู่ไม่กลับ

ความแข็งขึงดุดันที่เปียกเยิ้มด้วยหยดน้ำฝนและน้ำหล่อลื่นบดถูอยู่บนรอยแยกแฉะชื้นอย่างจงใจ ทุกครั้งที่เขาสวนสะโพกเบาๆ ผิวสัมผัสที่ร้อนจัดก็ทำเอาโมเน่เสียววาบจนนิ้วเท้าจิกเกร็ง

"อ๊ะ... พี่ไก่... อย่าเพิ่ง..."

โมเน่ครางเสียงหลง พยายามจะหุบขาหนีด้วยความหวาดเสียวปนกลัว แต่ไคกลับใช้หน้าขาแกร่งแทรกกลางกั้นไว้ จ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังบิดเบี้ยว ก่อนจะกดแทรกส่วนหัวที่บานฉ่ำเข้าไปในร่องนุ่มช้าๆ

"ฮึก!" ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อความใหญ่เริ่มเบียดแทรกขยายผนังอุ่นนุ่มทีละนิด ความอึดอัดขยายตัวจนเธอต้องจิกเล็บลงบนบ่ากำยำของเขาจนห่อเลือด "ฮือ ไม่ไหว มันใหญ่ไป เอาออกไป!"

"ซี๊ดด ผ่อนคลายหน่อยเด็กดี" ไคพึมพำปลอบพลางก้มลงพรมจูบไปทั่วใบหน้าและลำคอเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ มือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นอกอวบย้ำๆ "อา นุ่มขนาดนี้... ต้องรับพี่ได้หมดแน่ ๆ "

เขาอาศัยจังหวะที่เธอเริ่มเคลิ้มไปกับรสจูบ กระแทกสะโพกส่งความแข็งแกร่งเข้าไปรวดเดียวจนสุดทาง!

"กรี๊ดดด!"

เสียงกรีดร้องถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อไคประกบจูบปิดปากเธอไว้ทันที โมเน่ตาเบิกโพล่งร่างกายเกร็งค้างราวกับถูกฉีกออกเป็นสองส่วน ความคับแน่นอัดอั้นจนหายใจไม่ออก น้ำตาไหลซึมออกมาทางหางตา ขณะที่ไคเองก็กัดฟันกรอดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความอุ่นนุ่มที่ตอดรัดเขาแน่นหนึบทำให้เขาแทบจะคลั่งตายเสียให้ได้

"ซี้ดดด... แน่นชิบ... โมเน่... เธอจะฆ่าฉันหรือไง"

ไคนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้ร่างกายเล็กที่สั่นสะท้านได้ปรับตัวกับความใหญ่โตที่แทรกลึกอยู่ภายใน เขาโน้มลงจูบซับน้ำตาที่หางตาของโมเน่เบา ๆ อย่างปลอบประโลม ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบถอนออกมาจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่ช้า ๆ แต่หนักแน่น

"อ๊ะ... อ๊า! พี่... ฮื้อ..."

โมเน่ครางกระเส่า ความเจ็บปวดในตอนแรกค่อย ๆ ถูกความเสียวซ่านที่รุนแรงกว่าเข้ามาแทนที่ ทุกครั้งที่เขาขยับเข้าออก ผนังนุ่มภายในบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนึบจนไคต้องครางฮือในลำคอด้วยความพึงใจ

"ซี้ด... อะไรจะแน่นขนาดนี้ว่ะ!" ไคเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานไปกับเสียงเปียกชุ่มและเสียงลมหายใจหอบรัว แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เขาลืมความอ่อนโยนไปสิ้น มือหนาจับเอวคอดไว้มั่นแล้วโถมกายเข้าใส่ไม่ยั้ง ร่างเล็กสั่นคลอนไปตามแรงส่งจนหัวสั่นหัวคลอน

พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!

"อ๊า! ไค... แรงไป!" โมเน่หวีดร้องพลางจิกหลังเขาจนเป็นรอยแดง

"อา อดทนหน่อย!" ไคคำราม ใบหน้าสวยบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความเสียวจุกที่จู่โจมเข้ากลางใจ ความยิ่งใหญ่ของเขาเข้าไปแตะจุดลึกที่สุดจนเธอรู้สึกเหมือนร่างกายจะฉีก

ไคจ้องมองเนินอกอวบที่สั่นกระเพื่อมอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาหิวกระหาย เขาเอื้อมมือขึ้นมาบีบเค้นพัลวันก่อนจะเด้งถี่ ๆ จนโมเน่กรีดร้องออกมาสุดเสียง

"อ๊าาา ไค ไม่ไหวแล้ว จะออก... มันจะออก!"

สองขาเรียวถูกจับพาดบ่าแกร่งเพื่อเปิดทางให้เขาเข้าถึงได้ลึกที่สุด สะโพกหนาโหมกระแทกจังหวะสุดท้ายอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุ ความเสียวซ่านพุ่งทะยานจนถึงขีดสุดร่างกายของโมเน่เกร็งกระตุกตอดรัดถี่รัว

"ไค! อ๊าาาาาา!" โมเน่หวีดร้องยาวเหยียดพร้อมกับร่างที่กระตุกเกร็งเป็นจังหวะ ไคคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าพลางกระแทกเน้นย้ำเข้าไปจนสุดทาง ก่อนจะปลดปล่อยหยาดธารอุ่นร้อนสีขาวขุ่นเข้าไปในกายเธอทุกหยดหยาด ความร้อนระอุซ่านไปทั่วท้องน้อยจนโมเน่ตาพร่าเลือน

พรวดด!

ไคหอบหายใจหนักหน่วงซบหน้าลงกับซอกคอขาวที่อาบไปด้วยเหงื่อและหยาดน้ำฝน ทั้งยังรู้สึกถึงแรงตอดรัดที่ยังหลงเหลืออยู่ข้างใน

"เสร็จเร็วชะมัด เพราะเธอแท้ๆเลยยัยหมูเน่" เขาคำรามต่ำอย่างขัดใจ สายตาคมกริบมองร่างบางที่นอนแผ่หราหอบหายใจรวยริน นัยน์ตาเธอปรือปรอยคล้ายจะหมดแรง

ขณะที่โมเน่คิดว่าทุกอย่างจบลงแล้วและกำลังจะหลับตาลงด้วยความล้า ความแข็งที่ยังฝังลึกอยู่ภายในกลับเริ่มขยายตัวและเต้นตุบตับขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว!

"พะ...พี่ไก่ พอแล้ว... ฉันไม่ไหวแล้ว อ้ะ!" โมเน่ละล่ำละลักบอก มือเรียวพยายามจะผลักหน้าขาแกร่งออก แต่เรี่ยวแรงเธอหายไปหมดแล้ว

ไคไม่ฟังคำทัดทาน เขาคว้าเรียวขาที่สั่นเทาขึ้นพาดบ่าอีกครั้งแล้วเริ่มจังหวะกระแทกกระทั้นที่หนักหน่วงกว่าเดิม แรงเหวี่ยงทำให้ร่างเล็กไปตามเตียงจนหัวแทบคลอน โมเน่พยายามจะดิ้นรนแต่ร่างกายกลับตอบสนองเพียงการเกร็งรับแรงกระแทกที่ลึกสุดใจ

"อ๊ะ! อ๊า! ไค..."

เสียงของโมเน่ค่อยๆ แหบพร่าและเบาลงเรื่อยๆ ความเสียวซ่านที่โถมเข้าใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าประกอบกับความเหนื่อยล้าสะสมจากการหนีฝนมาทั้งคืน ทำให้สติของเธอเริ่มเลือนลาง ภาพตรงหน้ากลายเป็นสีขาวโพลน สัมผัสสุดท้ายคือแรงกระแทกเน้นหนักที่จุดเดิมซ้ำๆ และเสียงคำรามอย่างพึงพอใจของคนที่คร่อมร่างเธออยู่ก่อนที่โลกทั้งใบจะมืดสนิทลง

To be continued