บทที่ 33

ก่อนหน้าที่จะไปถึงจุดนั้น ย้อนกลับไปในช่วงบ่ายของวันเดียวกัน อริณเดินทางไปพบพ่อแม่ของไคที่คฤหาสน์อีกครั้งหนึ่ง คราวนี้เธอนำเอกสารเกี่ยวกับงานแต่งงานไปให้ดูอย่างขยันขันแข็ง แฝงความหวังไว้ว่าจะได้ยินข่าวคราวความคืบหน้าจากฝั่งวรโชติบ้าง

"หนูอริณมาอีกแล้วเหรอ วันนี้มาเรื่องอะไรจ๊ะ" แม่ของไคถามด้วยรอยยิ้มอบอุ่นราวกับเป็นลูกสาวคนหนึ่งของบ้าน

"อริณเอารายชื่อดอกไม้ประดับงานมาให้คุณแม่เลือกค่ะ กลัวว่าคุณโมเน่จะไม่มีแรงมาช่วยเลือกเพราะยังไม่ค่อยสบาย" เธอตอบพลางยื่นแฟ้มเอกสารให้ ระหว่างนั้นก็แอบสอดแทรกคำพูดที่ฟังดูเป็นห่วงใยเรื่องอาการของโมเน่เข้าไปด้วยอย่างแนบเนียน

"อาการของหนูโมเน่ยังไม่ดีขึ้นเลยเหรอคะ" อริณถามพลางทำสีหน้ากังวล "อริณได้ยินมาว่าบางทีอาการความจำเสื่อมแบบนี้อาจจะมีสาเหตุอื่นซ่อนอยู่ก็ได้นะคะ อริณเป็นห่วงจริง ๆ ค่ะ"

แม่ของไคฟังแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น เพียงแค่ขอบคุณอริณที่เอาใจใส่ครอบครัวมากขนาดนี้ ไม่รู้เลยว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นเพียงเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยที่อริณค่อย ๆ หว่านไว้ทีละนิดเพื่อรอวันเก็บเกี่ยวผล

หลังจากคุยกับแม่ของไคเสร็จ อริณเดินออกจากคฤหาสน์ด้วยรอยยิ้มพอใจ เธอรู้ดีว่าเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยที่หว่านไว้ในใจของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะเริ่มออกดอกผลในไม่ช้า สิ่งที่เธอต้องทำต่อไปคือรอคอยเวลาที่เหมาะสมเพื่อลงมือขั้นสุดท้าย

ระหว่างทางกลับคอนโดของตัวเอง อริณนั่งอยู่ในรถเงียบ ๆ มองไฟถนนที่ผ่านไปเรื่อย ๆ ความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับภาพที่เห็นระหว่างมื้ออาหารครั้งก่อน ภาพที่ไคดูแลเอาใจใส่โมเน่อย่างที่ไม่เคยทำกับเธอมาก่อนตลอดหลายปีที่ทำงานร่วมกัน

เธอนึกย้อนไปถึงวันแรกที่ได้เข้ามาทำงานเป็นเลขาส่วนตัวของไค วันที่เขายังเป็นชายหนุ่มไฟแรงที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งบริหารบริษัทของครอบครัว อริณเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่เข้าใจเขาอย่างแท้จริง เป็นคนเดียวที่รู้ทุกความชอบและนิสัยแปลก ๆ ของเขา

'ทำไมมันถึงต้องเป็นโมเน่ด้วย' เธอคิดในใจพลางกัดฟันแน่น ความรู้สึกอิจฉาที่สะสมมานานเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่พร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อ

เมื่อถึงคอนโด เธอเดินขึ้นห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ทันทีที่ประตูปิดสนิท รอยยิ้มเยือกเย็นที่แสร้งทำมาตลอดทั้งวันก็หายไปในทันที เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อพรากทุกอย่างที่โมเน่มีกลับคืนมาให้ตัวเอง ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

เธอเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนดูรูปภาพเก่า ๆ ที่เก็บสะสมไว้เป็นปีอย่างใจเย็น มีทั้งภาพงานเลี้ยงบริษัท ภาพทริปดูงานต่างประเทศที่เธอได้ติดตามไคไปด้วยในฐานะเลขาส่วนตัว ทุกภาพล้วนเป็นความทรงจำที่เธอเฝ้าถนอมไว้ราวกับสมบัติล้ำค่า

"ฉันทุ่มเทให้เขามามากกว่าใครทั้งนั้น" เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงเจือด้วยความขมขื่น มือกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาว

เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วเดินไปนั่งที่ระเบียงคอนโด มองแสงไฟของเมืองที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่เบื้องล่าง ในใจคิดคำนวณขั้นตอนต่อไปอย่างละเอียดถี่ถ้วน ถ้าแผนที่วางไว้กับพ่อของโมเน่ไม่ได้ผลอย่างที่หวัง เธอก็ยังมีหมากอีกหลายตัวที่พร้อมจะเดินต่อไปโดยไม่ลังเล

ลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้าของเธอเบา ๆ อริณหลับตาลงสูดหายใจลึก ๆ ราวกับกำลังสะสมพลังใจสำหรับศึกครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาถึง เธอไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ แน่นอน ไม่ว่าจะต้องเสียอะไรไปก็ตาม

To be continued