บทที่ 34

เช้าวันนั้นโมเน่ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลก ๆ ในร่างกาย ท้องไส้ปั่นป่วนคลื่นไส้เล็กน้อยตั้งแต่ลืมตา เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่งก่อนจะชะงักคิดขึ้นมาได้ว่าประจำเดือนของเดือนนี้ยังไม่มาสักที

'เอ๊ะ...หรือว่าเครียดจนรอบเดือนคลาดเคลื่อนไปแค่นั้นเอง' เธอปัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างไม่ทันได้ใส่ใจมากนัก เพราะยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนฝนตกกับคืนหลังมื้ออาหารครอบครัวนั้นได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้บ้าง

เธอลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันตามปกติ พยายามไม่คิดมากกับอาการแปลก ๆ ที่เกิดขึ้น มองตัวเองในกระจกแล้วยิ้มให้กำลังใจตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเดินลงไปหาข้าวเช้ากินตามปกติ

ที่โต๊ะอาหาร ไคนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ก่อนแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า "เช้านี้หน้าซีดไปนิดนะ เป็นอะไรหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะ อาจจะแค่นอนไม่พอ" โมเน่ตอบพลางนั่งลงที่โต๊ะ พยายามฝืนยิ้มให้ดูเป็นปกติ แม้ท้องไส้จะยังปั่นป่วนอยู่ไม่หาย

ไคขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง ยื่นแก้วน้ำขิงอุ่น ๆ มาให้ "ลองดื่มนี่ดูสิ อาจจะช่วยให้สบายท้องขึ้น" เขาพูดพลางเฝ้าดูเธอดื่มจนหมดแก้วด้วยความใส่ใจ

โมเน่รับแก้วน้ำมาดื่มอย่างว่านอนสอนง่าย ในใจแอบรู้สึกอบอุ่นกับความเอาใจใส่ที่เขามอบให้ทุกครั้งไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม เธอไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ ความสงบในเช้าวันนี้จะถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง

เสียงเบรกรถดังเอี๊ยดอ๊าดสนั่นหน้าคฤหาสน์ทำให้ทุกคนในบ้านสะดุ้ง วรโชติเปิดประตูรถกระแทกออกมาด้วยสีหน้าโกรธจัด เดินบุกเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมของใครทั้งสิ้น พนักงานในบ้านที่เห็นสีหน้าของเขาต่างรีบหลบทางให้อย่างตกใจ

"โมเน่อยู่ไหน! เรียกมันออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของวรโชติดังก้องไปทั่วคฤหาสน์

โมเน่ที่กำลังเดินลงมาจากห้องพอดีต้องหยุดชะงักด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเห็นพ่อโกรธจัดขนาดนี้มาก่อนเลยตลอดที่จำความได้ในร่างนี้ มือที่จับราวบันไดสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว

"พ่อ...พ่อมาทำอะไรที่นี่คะ" เธอถามด้วยเสียงสั่น ค่อย ๆ เดินลงบันไดมาด้วยความระมัดระวัง

"แกยังจะถามอีกเหรอ!" วรโชติเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีดุดัน มือเอื้อมออกไปจะลากแขนเธอกลับบ้านทันที "พ่อรู้หมดแล้วว่าแกแกล้งป่วย แกล้งความจำเสื่อมเพื่อหลอกให้ไคสงสาร พ่อจะพาแกไปบำบัดที่ต่างประเทศ จัดการล้างประวัติแกให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้!"

"พ่อคะ หนูไม่ได้แกล้งนะคะ!" โมเน่ร้องด้วยความตกใจ แต่ยิ่งพูดพ่อก็ยิ่งไม่ฟัง ใบหน้าของวรโชติแดงก่ำด้วยความโกรธจนเธอแทบจำไม่ได้ว่านี่คือพ่อคนเดียวกับที่เคยพูดจาอ่อนโยนกับเธอทางโทรศัพท์เมื่อไม่กี่วันก่อน

พี่โรมที่ขับรถตามมาติด ๆ รีบวิ่งเข้ามาขวางระหว่างพ่อกับน้องสาวทันที "พ่อ! ใจเย็นก่อนสิครับ อย่าเพิ่งด่วนสรุปแบบนี้" เขาพยายามยื่นมือกั้นวรโชติไม่ให้เข้าใกล้โมเน่มากไปกว่านี้

"หลีกไปนะโรม พ่อไม่มีเวลาแล้ว!" วรโชติสะบัดแขนพี่โรมออก มือยังคงพยายามจะเอื้อมไปคว้าตัวโมเน่ สายตาเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่มีใครสามารถห้ามได้

ท่ามกลางสถานการณ์ชุลมุนนั้นเอง ไคที่ได้ยินเสียงตะโกนก็รีบวิ่งลงมาจากชั้นบนทันที ผมยังเปียกหมาดจากการอาบน้ำ เขาก้าวเข้าไปดึงโมเน่มาไว้ด้านหลังตัวเองอย่างรวดเร็วและแน่นหนา แรงบีบที่ไหล่ทำให้โมเน่รู้ทันทีว่าไคกำลังโกรธจัด แต่พยายามเก็บอาการไว้เพราะยังไงอีกฝ่ายก็เป็นพ่อของคู่หมั้นตัวเอง

"ตอนนี้โมเน่คือคนของผม ใครก็เอาตัวเธอไปไม่ได้"

To be continued