บทที่ 35

เขาพูดเสียงหนักแน่นเย็นชา สายตาจับจ้องไปที่วรโชติอย่างไม่หวั่นเกรง

"ไค นี่มันเรื่องของครอบครัวฉัน แกไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!" วรโชติตะโกนกลับด้วยความโกรธ พยายามจะก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้งแต่ถูกไคขวางไว้อย่างมั่นคง

"ผมมีสิทธิ์เต็มที่ครับ เพราะโมเน่คือคู่หมั้นของผม" ไคตอบกลับทันทีโดยไม่หวั่นไหว น้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย

ไม่รอให้พี่โรมกับวรโชติอ้าปากพูดอะไรต่อ ไคก็ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่ทันที สายตาเหลือบไปทางอริณที่ยืนแอบดูสถานการณ์อยู่ห่าง ๆ ด้วย เขาสังเกตเห็นเธอมาตั้งแต่แรกแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

"อีกอย่างนึงครับ...ถ้าโมเน่ต้องไปรับการบำบัดอย่างที่คุณพ่อว่า ลูกในท้องของเธอที่เป็นทายาทคนเดียวของผม ใครจะรับผิดชอบ?"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในที่นั้นเงียบกริบไปชั่วขณะ วรโชติถึงกับอ้าปากค้าง มือที่เอื้อมไปคว้าตัวลูกสาวหยุดชะงักกลางอากาศ แม้แต่พี่โรมก็อึ้งไปเหมือนกัน หันมามองโมเน่ด้วยสายตาตกใจสุดขีด

"ท...ท้อง?" วรโชติพึมพำด้วยความไม่เชื่อสายตาตัวเอง เสียงสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำพูด

โมเน่ที่ได้ยินคำพูดของไคก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอกำลังจะเถียงกลับทันทีว่า "ฉันไม่ได้ท้อง!" แต่ยังไม่ทันได้พูดคำไหนออกมา อาการคลื่นไส้ที่สะสมมาตั้งแต่เช้าก็ถาโถมขึ้นมาอย่างรุนแรงเสียก่อน ท้องไส้ปั่นป่วนราวกับมีอะไรบางอย่างพลิกกลับไปมาอยู่ข้างใน

"อ๊วก..." เธอรีบเอามือปิดปาก ก่อนจะอาเจียนออกมาต่อหน้าทุกคนที่ยืนอยู่ในนั้นทั้งหมด ร่างกายที่อ่อนล้าและตกใจสุดขีดทำให้เธอหมดสติไปทันทีในอ้อมกอดของไคที่รีบเข้าประคองไว้ทัน

"โมเน่!" เสียงตะโกนของทุกคนดังขึ้นพร้อมกัน บรรยากาศในคฤหาสน์ที่เคยตึงเครียดด้วยความโกรธเปลี่ยนเป็นความชุลมุนของความตกใจในทันที

พี่โรมรีบวิ่งเข้ามาช่วย ในขณะที่วรโชติยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง ความโกรธที่เคยมีเมื่อครู่มลายหายไปในทันที เหลือเพียงความกังวลใจที่ท่วมท้นแทน เขายืนมองลูกสาวที่หมดสติอยู่ในอ้อมกอดของไคด้วยมือที่ยังคงสั่นอยู่ไม่หยุด

"หมอ! ต้องเรียกหมอด่วน!" วรโชติตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก ลืมความโกรธที่มีเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น

อริณที่ยืนแอบดูอยู่ห่าง ๆ ใบหน้าซีดเผือดลงทันที มือที่กำอยู่ข้างลำตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความจริงที่ว่าโมเน่กำลังตั้งท้องเป็นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ทำลายแผนการทั้งหมดที่เธอวางไว้อย่างแนบเนียนให้พังทลายลงในพริบตา

"ไม่นะ...มันเป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง สายตาจ้องมองภาพที่ไคอุ้มร่างไร้สติของโมเน่วิ่งไปที่รถอย่างไม่ยอมละสายตา ทุกอย่างที่เธอวางแผนมาตลอดหลายสัปดาห์กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

ไคสั่งให้คนขับรถพาโมเน่ไปโรงพยาบาลทันทีโดยไม่รอช้า เขาอุ้มร่างของเธอขึ้นรถด้วยความรีบร้อน สีหน้าเคร่งเครียดสุดขีดที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน ทิ้งให้วรโชติกับพี่โรมยืนตะลึงอยู่หน้าคฤหาสน์ ก่อนทั้งคู่จะรีบตามขึ้นรถของตัวเองไปด้วยความกังวล

ส่วนอริณเองก็ได้แต่ยืนกำหมัดแน่นมองรถที่ค่อย ๆ เลี้ยวออกไปจนลับตา ความรู้สึกพ่ายแพ้เริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานจนกระทั่งพนักงานในบ้านต้องเดินมาเชิญให้กลับ เธอถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองเผลอยืนนิ่งไปนานแค่ไหนแล้ว

ระหว่างทางไปโรงพยาบาล ไคนั่งอยู่ในรถกอดร่างของโมเน่ไว้แน่น มือลูบผมเธอเบา ๆ อย่างกังวลใจสุดขีด สายตาจับจ้องใบหน้าซีดเผือดของเธอไม่ละไปไหน ทุกวินาทีที่รถแล่นผ่านไปรู้สึกยาวนานราวกับเป็นชั่วโมง

"อดทนหน่อยนะ อีกแป๊บเดียวก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว" เขากระซิบข้างหูเธอซ้ำ ๆ ทั้งที่รู้ดีว่าเธอไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นในตอนนี้ แต่ก็อดพูดออกมาไม่ได้ ราวกับคำพูดเหล่านั้นจะช่วยให้เขาเองรู้สึกสงบลงได้บ้าง

วรโชติที่นั่งรถตามมาข้างหลังก็ไม่ต่างกัน เขานั่งนิ่งอยู่ในรถด้วยสีหน้าซีดเผือด มือกุมหน้าผากแน่นด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น หากลูกสาวหรือหลานในท้องเป็นอะไรไป เขาคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้เลยตลอดชีวิต

"พ่อครับ ใจเย็น ๆ ก่อนนะ ตอนนี้ต้องรอฟังหมอก่อน" พี่โรมพยายามปลอบใจพ่อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แม้ในใจตัวเองก็รู้สึกกังวลไม่แพ้กัน

"ถ้าโมเน่เป็นอะไรไป พ่อคงไม่ให้อภัยตัวเองแน่ ๆ" วรโชติพึมพำเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว เขานึกย้อนไปถึงคำพูดที่ตะโกนใส่ลูกสาวเมื่อครู่ด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง หากรู้ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์อยู่ เขาคงไม่มีวันทำแบบนั้นลงไปเด็ดขาด

รถทั้งสองคันแล่นเข้าสู่ประตูโรงพยาบาลพร้อมกันในเวลาไล่เลี่ยกัน ทีมแพทย์ที่เตรียมพร้อมรออยู่แล้วรีบนำเปลมารับตัวโมเน่จากอ้อมกอดของไคทันที ทุกคนวิ่งตามหลังเปลไปจนถึงประตูห้องฉุกเฉินด้วยใจที่เต้นระทึกไม่แพ้กัน

ประตูห้องฉุกเฉินปิดลงเบื้องหน้าทุกคน เหลือเพียงไฟสัญญาณสีแดงที่กะพริบอยู่เหนือประตู ไค วรโชติ และพี่โรมยืนนิ่งอยู่หน้าห้องด้วยความกังวลที่ท่วมท้น ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ มีเพียงเสียงนาฬิกาบนผนังที่เดินเข็มอยู่เงียบ ๆ ราวกับกำลังนับถอยหลังความอดทนของทุกคนในที่นั้น

To be continued