LOGIN“งานแต่งของเราเธออยากจัดที่ไหน แบบไหนที่เธอชอบ” รามยอมละริมฝีปากจากการคลอเคลียออกมาเอ่ยถาม “อืม…” คนถูกถามจึงทำท่านึกคิด ถึงเธอจะเคยวาดฝันถึงงานแต่งของตัวเองบ่อยครั้ง ทว่าแต่ละครั้งก็ช่างต่างออกไปตามแต่จินตนาการในตอนนั้น จะจัดที่โรงแรม ริมทะเลหรือว่าสวนดอกไม้อะไรก็แล้วแต่ ขอแค่เจ้าบ่าวเป็นเขาค
“สัด กูช้ำในตายก่อนได้แต่งเมียพอดี” รามหัวเราะเสียงฉุนไม่ได้ถือสาเพื่อนที่เล่นแรงแต่อย่างใด “คืนนี้ต้องฉลองหน่อยไหม เพื่อนจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนทั้งที” น้ำเสียงกระดี๊กระด๊าที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเพลย์บอยหนุ่มอย่างเสือเอ่ยขึ้น ทว่าในเวลาต่อมาก็ต้องถูกเสียงราบเรียบรู้ทันของเพทายพูดขัด “ไม่ต้
บัดนี้หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณข้างสนามจับภาพใบหน้าของหญิงสาวไว้ที่เดียว ริศาเริ่มรู้ตัวแล้วว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น หัวใจดวงน้อยที่เต้นเป็นปกติเหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปในตอนแรกก็พลันเปลี่ยนเป็นเต้นโครมครามยิ่งกว่าจังหวะสามช่าหน้ารถแห่ การปรากฏตัวของนักร้องชื่อดังที่เธอชื่นชอบอาจจะทำให้เ
“งานนี้ถ้าสำเร็จมึงต้องตบรางวัลใหญ่ให้เมียกูแล้วนะราม” มือหนาตบเข้าที่บ่าเพื่อนแรงๆอย่างให้กำลังใจ เพทายมั่นใจในความฉลาดไม่แพ้ใครของคนรักของตัวเองยิ่งกว่าอะไรเสียอีก “กูก็หวังให้เป็นแบบนั้น หวังว่าเมียมึงจะเดาใจเมียกูถูก” “เอาน่า มันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายนี่ ยังไงริศาก็รักมึงอยู่แล้วจะกลัว
2ปีต่อมา… “อื๊อ~” เสียงร้องประท้วงในลำคอเล็กถูกเปล่งออกมา พร้อมกับมือบางที่พยายามดันแผ่นอกกว้างของคนเอาแต่ใจออกไป นานกว่าหลายนาทีแล้วที่เขาตะกละตะกลามระดมจูบและดูดดึงกลีบปากของเธอไม่หยุด ทั้งที่ตอนแรกชวนเธอเข้ามานั่งในรถคันใหม่ที่จะนำลงแข่งเพื่อลองเครื่อง ทว่าลงสนามมาได้ไม่เท่าไหร่เขากลับจอ
“ก็รู้ว่านานๆที แต่เราก็ต้องดูกำลังตัวเองด้วย ดื่มก็ใช่ว่าจะเก่งอยู่แล้ว ยังไปทำตามไอริสมันอีก” ทำเป็นส่งเสียงดุใส่ ทว่าจริงๆก็นึกเอ็นดูคนตัวเล็กที่กำลังกอดโถสวมแน่นเพราะความมึนเมาอยู่ไม่น้อย ตอนแรกคงคิดได้ใจที่พวกเพื่อนเขาให้ท้ายด้วยการให้ดื่มเยอะๆและไม่ต้องกลัวว่าเขาจะดุ แต่หารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังโ
“ขอโทษครับ” ซึ่งรามเองก็ยอมรับผิด แต่ถึงเขาจะดื่มมาจนใบหน้าขาวๆขึ้นเป็นสีแดงเขาก็รู้ตัวดีว่าไหวหรือไม่ไหว และถ้ารู้ตัวว่าไม่ไหวจริงๆเขาก็คงจะไม่ขับมา “แล้วตกลงมีเรื่องอะไรจะคุยกับแม่ถึงได้มาในสภาพแบบนี้” กรกนกมองหน้าถามลูกชายจริงจัง ซึ่งรามก็เงียบไปอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยบางอย่างออกมา
“ไม่ได้ค่ะ มันอันตราย” “เอสเธอร์อยากขับบรื้นๆด้วย” เด็กน้อยที่อยู่ในชุดคล้ายนักแข่งรถสำหรับเด็กทำท่าทางและเสียงออดอ้อนใส่อาเธอร์ไม่หยุด “ลูกสาวพี่อาเธอร์น่ะ” พอร์ชที่เห็นริศามีสีหน้างุนงงสงสัยอยู่เลยกระซิบบอก “น่ารักดีนะ” ริศามองสองพ่อลูกที่ยังคงถกเถียงกันอยู่ในบางเรื่องด้วยความรู้สึก
สามวันต่อมา@สนามแข่งรถของอาเธอร์… ริศาขับรถตัวเองมาถึงสนามแข่งใหม่ตามพี่พอร์ชส่งโลเคชั่นให้ ซึ่งความจริงแล้วเขาจะขับไปรับเธอให้มาด้วยกันด้วยซ้ำแต่เธอดันมีเรียนที่มหาลัยก่อนจึงเลือกที่จะขับรถมาเองสะดวกกว่า เผื่อว่าอยากกลับเร็วก็จะได้กลับเองด้วย “ฟู่ว!” คนตัวเล็กรู้สึกเกร็งอย่างบอกไม่ถูกเมื่อ
“มานีน้อย อ้วนขึ้นเยอะเลย กินเก่งใช่ไหมเนี่ย” เสียงสดใสของริศากำลังพูดคุยหยอกล้ออยู่กับเจ้าแมวน้อยตัวเดิมที่ฝากป้าร้านกล้วยทอดเลี้ยงไว้ ช่วงนี้เธอมักจะแวะเวียนมาหามาเล่นกับมันอยู่บ่อยๆเหมือนเช่นเคย นั่นก็เป็นเพราะเธอได้ย้ายกลับมาอยู่แถวเดิมที่เคยอยู่แต่คนละหอพักกันกับครั้งที่แล้วที่เคยอาศัยพัก







