บทที่ 8

“คุณเป็นใคร! ออกไปจากร่างผมเดี๋ยวนี้!”

เสียงนั้นแผดร้องด้วยความโกรธจัดดังก้องอยู่ข้างหู ครั้นเปลือกตาเปิดขึ้นอีกครั้ง ปราจถึงได้พบว่าเบื้องหน้าไม่ใช่วิญญาณร้ายเหมือนที่ตนเข้าใจ

แต่กลับเป็นร่างล่ำสันของเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่มีใบหน้าดูดีมีสไตล์ตามสมัยนิยมนั่งอยู่บนตัวเขา ทั้งยังเอื้อมมือมาเขย่าเขาไปมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะเอาวิญญาณเขาให้หลุดออกจากร่างให้ได้

“แม่งเอ๊ย! บอกว่าให้เอาร่างผมคืนมาไง!”

จอมขมังเวทย์หนุ่มที่ไม่ทันตั้งตัวก็ได้แต่ชะงักไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมเบิกกว้างจ้องมองใบหน้าที่กำลังเดือดดาล ก่อนจะคิดได้

อย่าบอกนะ...

ว่าไอ้เด็กคนนี้คือเจ้าของร่างเดิมที่ชื่อพชรอะไรนั่นน่ะ!

“พร้อม! เอ็งชื่อพร้อมใช่ไหม?!”

ปราจกลั้นใจตะโกนก้องออกไปเสียงหลง ฝ่ายที่กำลังคลั่งพลันหยุดนิ่งไปในทัน

ชายโตกว่าไม่ปล่อยให้จังหวะทองหลุดลอย อาศัยช่วงวินาทีที่อีกฝ่ายกำลังตื่นตะลึงเอื้อมมือไปจิ้มเข้าที่ลูกกระเดือกเข้าอย่างจัง

“อั่ก!”

ก่อนร่างสูงโปร่งจะรีบผละตัวหนีออกมาอย่างรวดเร็ว วิ่งสับไปกระโดดขึ้นยืนชี้นิ้วสั่งจากบนเตียงกว้าง

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะเฮ้ย! ถ้าเอ็งเข้ามาอีก ข้าจะไม่ยอมจริง ๆ ด้วย!”

“ก็เอาร่างผมคืนมาสักทีสิ!”

เด็กหนุ่มสวนกลับทันควัน พร้อมในร่างเด็กหนุ่มกัดฟันกรอด ความอัดอั้นตันใจแล่นริ้วขึ้นมาจนตัวเขาแทบระเบิด

“แม่งเอ๊ย! คิดว่าฉันเลือกได้รึไงฮะ? ถ้าทำได้ฉันก็ทำไปนานแล้วเว้ย!”

ตัวพร้อมเองก็ไม่รู้หรอกว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น รู้แค่ว่าพอฟื้นได้สติขึ้นมาหลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในร่างของเด็กวัยรุ่นอายุสิบเก้าปีที่เขาไม่รู้จักแม้แต่หัวนอนปลายเท้า!

พอสืบหาข่าวเรื่องการตายของตัวเองและไม่พบ พร้อมก็รู้ทันทีว่าร่างเดิมของเขายังมีลมหายใจถึงได้รีบพุ่งตัวมาที่นี่

แต่กลายเป็นว่าต้องมาเห็นวิญญาณสัมภเวสีที่ไหนก็ไม่รู้แย่งชิงร่างเขาไป แถมยังเอาไปทำเรื่องทุเรศลูกตา ทั้งพูดจาอวดดีและทำท่าทางบ้าบอแบบนั้น!

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน ๆ จ้องมองร่างเดิมของตนด้วยความวิงวอน

“ผมขอร้องเถอะครับ ไม่ว่าคุณจะเป็นผีหรืออะไรก็ตาม ช่วยคืนร่างให้ผมเถอะ แล้วถ้าคุณอยากได้ส่วนบุญหรืออะไรก็ตามแต่ ผมจะจัดหามาให้ทุกอย่างที่คุณต้องการเลย”

“ก็บอกว่าทำไม่ได้ไง! เอ็งไม่ได้ฟังที่ข้าพูดไปรึ!” แล้วก็โดนปราจเถียงกลับทันควัน “แล้วอีกอย่าง ข้าไม่ใช่ผีสัมภเวสี! ข้าชื่อปราจ เป็นจอมขมังเวทย์ต่างหาก!”

“จะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ ทำไมคุณถึงคืนร่างให้ผมไม่ได้กันครับ?!” ประธานหนุ่มตัวจริงแผดเสียงอย่างเหลืออด สองมือขยุ้มชายเสื้อยืดที่ตนสวมอยู่จนยับย่น “นั่นมันร่างของผมนะ มันเป็นชีวิตของผม!”

“คิดว่าข้าไม่รู้เรื่องนั้นหรือไงฮะไอ้เด็กบ้างาน! ข้าเองก็อยากจะกลับไปสะสางบัญชีแค้นใจจะขาดอยู่แล้วเหมือนกันนั่นแหละ!”

แม่งเอ๊ย...

ใครทนได้ก็ทนไปเถอะ แต่คนอย่างพชรทนไม่ได้ครับ!

ความอดทนเส้นสุดท้ายของพร้อมขาดผึงลงในพริบตา คิดเพียงเท่านั้น เจ้าตัวก็ไม่ฟังอีร้าค่าอีรม โถมตัวกระโจนเข้าใส่ร่างเดิมของตัวเองบนเตียงทันที หวังจะกระทืบจนวิญญาณนี่มันหลุดออกไป

“เฮ้ย! บอกว่าให้หยุดไงวะ อั่ก!”

เด็กหนุ่มไม่สนเสียงประท้วง ทั้งสองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงกระฟัดกระเฟียดใส่กันอยู่บนเตียงอย่างไม่มีใครยอมใคร

“เอาคืนมา! ผมบอกให้เอาคืนมา!”

“โอ๊ย! แม่งเอ๊ย! ไอ้เด็กฉิบหาย!”

ต่างคนต่างยื้อยุดฉุดกระชาก มือหนาของปราจก็ดันเข้าที่ใบหน้าของเด็กหนุ่ม ในขณะที่ขาของพร้อมก็ขัดแข้งขัดขาหวังจะสยบอีกฝ่ายให้ราบคาบ ความชุลมุนวายป่วงดำเนินไปอย่างดุเดือด

กระทั่ง...

ตื้ด ตื้ด ตื้ด!

เสียงกดรหัสประตูดังรัวขึ้นก่อนที่มันจะถูกผลักออกทันที พร้อมด้วยร่างของเลขาคนสวยที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น

“นี่! ใครใช้ให้เธอเข้ามาฮะ?!”

“คุณลภัส ใครอนุญาตให้เข้ามาห้องนอนผมตามอำเภอใจครับ!”

เสียงทั้งสองตะโกนไปพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่ทั้งปราจและพร้อมจะชะงักงันไปในวินาทีนั้น... และหันมองหน้ากันเงียบกริบ

ทิ้งให้คนมาใหม่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกจ้องมองสภาพบนเตียงที่เจ้านายของตนกำลังนอนพัวพันนัวเนียอยู่กับเด็กหนุ่มแปลกหน้าในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ดวงตาคู่สวยสั่นเทาพลางชี้มือไปยังร่างทั้งสองด้วยความสับสนมึนงง

“ท่านประธาน... นั่นใครกันครับ?”

คิดอีกกี่ทีมันก็ยังฉิบหายเหมือนเดิมนั่นแหละ

จอมขมังเวทย์หนุ่มนึกกับตัวเองด้วยความขุ่นเคือง ขณะที่กำลังนั่งหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์อย่างหนัก เส้นผมสีเข้มยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง มือหนาก็ยกขึ้นลูบแก้มตนป้อย ๆ ที่ยังเจ็บแปลบเพราะน่าจะโดนฝ่าเท้าของไอ้เด็กตัวดีข้าง ๆ กระแทกเข้าให้สักจังหวะในช่วงชุลมุนก่อนหน้านี้เป็นแน่

แววตาคมกริบตวัดมองคนต้นเรื่องที่นั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ไม่ไกลจากกันนัก แม้ใบหน้าของมันจะประดับด้วยรอยยิ้ม ทว่าตานี่กลับแข็งกร้าวจ้องเขม็งมาทางเขาประหนึ่งจะกินเลือดกินเนื้อ

ปราจเห็นแล้วก็นึกหมั่นไส้ เพราะเพิ่งจะกระหยิ่มยิ้มย่องใจไปหยก ๆ ว่าการทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนรวยมันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่

ทว่าหนามยอกอกชิ้นเบ้อเริ่มก็ดันโผล่หัวมาถูกที่ถูกเวลาเสียเหลือเกิน ยิ่งคิดก็ยิ่งฉุน พ่อตัวดีเลยตัดสินใจแลบลิ้นใส่ใครอีกคนในร่างเด็กหนุ่มทันที

         แบร่!

สมน้ำหน้า อยากได้ร่างคืนใจจะขาดเลยล่ะสิ ช่วยไม่ได้หรอกเว้ย ใช่ว่าฉันจะพิศวาสอยากมาสิงสู่ในร่างเด็กเมื่อวานซืนแบบแกนักนี่หว่า!

อีกฝั่งเห็นท่าทางนั้นก็หน้าตึงเปรี๊ยะ เด้งตัวขึ้น หมายจะเข้าไปกระชากลิ้นยาว ๆ ของผีที่มันสิงร่างเขาออกมาสับให้หายแค้น

ทว่า...

“ชาคาโมมายล์ครับ น้องไจแอนท์”

น้ำเสียงนุ่มนวลของคุณเลขาก็ดังขัดจังหวะศึกสงครามไว้ได้เสียก่อน

“ขอโทษด้วยนะครับที่บ้านท่านประธานไม่มีของที่เด็กวัยรุ่นน่าจะชอบเท่าไหร่ ดื่มระหว่างรออาหารมาส่งก่อนนะครับ”

พร้อมในร่างไจแอนท์ชะงักกิริยาป่าเถื่อน หันไปปั้นยิ้มเจื่อนรับแก้วชาด้วยท่าทีนอบน้อม

“ข-ขอบคุณครับ”

เขาก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับร่างนี้มากหรอกเพราะพอได้สติก็รีบหนีออกมาทันที เลยทันแค่เห็นชื่อจริง อายุ แล้วก็ชื่อเล่นที่มันติดหราอยู่บนดอกไม้เป็นสิบ ๆ ช่อในห้องพักผู้ป่วยนั่น

“แล้วไหนของฉั-” ปราจเห็นภาพนั้นก็โพล่งขึ้นมาบ้างตามประสาคนขี้อิจฉา ก่อนจะชะงักงันไป เมื่อสบเข้ากับสายตาหมายหัวของคุณเลขาที่มองปรามมาอีกแล้ว ถึงต้องรีบเปลี่ยนคำพูดและลดระดับเสียงลงจนอ่อย “ข-ของผมล่ะครับ?”

“ท่านประธานอยากดื่มเหรอครับ ปกติท่านประธานไม่ค่อยชอบกลิ่นชาคาโมมายล์ เลยสั่งให้เก็บไว้รับรองแขกแทนน่ะครับ”

ได้ยินแบบนั้นหมอผีจอมเจ้าเล่ห์พลันกระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตารีบเหลือบไปมองพร้อมตัวจริงที่ถือแก้วชาด้วยสีหน้าพะอืดพะอม

หึ! ดูก็รู้ว่ามันเกลียดเข้าไส้ จะร้องอยู่แล้วนั่น!

พอเห็นแบบนั้นปราจก็นึกถึงความเจ็บแสบที่แก้มขึ้นมาทันที เพราะงั้น...

“อ้อ จริงสิ สงสัยผมคงต้องนั่งดูไจแอนท์ดื่มแทนล่ะมั้ง”

ขอเอาคืนสักทีเถอะ ไอ้เด็กเปรต!

เด็กหนุ่มเคราะห์ร้ายได้แต่นั่งยิ้มเจื่อน เงยหน้ามองปราจด้วยแววตาอาฆาต

“ผมไม่ดื่มหรอกครับ พี่พร้อม พอดีผม-”

“ชาคาโมมายล์รสชาติดีนะครับ น้องไจแอนท์”

ครั้นจะปฏิเสธ เลขาอย่างขนมก็ดันพูดขัดขึ้นมา

พร้อมเลยได้แต่อึกอักทำอะไรไม่ได้นอกจากฝืนยิ้มและยกแก้วชาขึ้นจิบเพียงนิด ซึ่งแน่นอนว่ารสชาติของมันแทบจะทำให้เขาสำลักพุ่งออกมาทันที!

ก็คนมันไม่ชอบ! หนำซ้ำพอจะวางแก้วลงยังโดนไอ้ผีในร่างเขาแกล้งซ้ำเติมอีก

“ดื่มน้อยจัง น้องไจแอนท์ดื่มเยอะ ๆ หมดแก้วไปเลยสิ”

แม่งเอ๊ย! ได้ร่างคืนเมื่อไหร่ เห็นดีกันแน่ไอ้ผีเฮงซวย!