บทที่ 10

ห้องนอนใหญ่ที่เคยเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุดของพร้อม ตอนนี้กลับอบอวลไปด้วยมวลบรรยากาศประหลาด เมื่อมีร่างของสองหนุ่มหล่อต่างยุคสมัยต้องมานั่งจ้องตากันเขม็งอยู่บนเตียงกว้าง ไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กัน

หลังจากมื้ออาหารสานสัมพันธ์จบลง ทั้งสองหน่อก็ถูกคุณเลขาคนสวยมาส่งถึงห้องนอน ก่อนเจ้าตัวจะกลับไปยังห้องนอนแขกโดยคิดว่าพี่น้องต่างสายเลือดคู่นี้คงจะอยู่กันได้อย่างดี...

ช่างไม่รู้เลยว่าปราจต้องทุกข์ทรมานแค่ไหน!

พอเข้ามาก็ถูกพร้อมขู่กระชากบังคับจนต้องไปจัดการสวมเสื้อดี ๆ เลยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้างแล้ว

ส่วนฝั่งพร้อมเองก็เพิ่งอาบน้ำชำระล้างและเปลี่ยนสวมชุดที่ตามหลักแล้วมันก็คือของของเขาเองนั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นห้องหรูหราแห่งนี้ ชุดที่สวมใส่ หรือแม้กระทั่งเรือนร่างที่นั่งอยู่ตรงหน้าก็ของเขา

…ทว่าความรู้สึกในใจกลับบอกว่ามันไม่ใช่เลยสักนิด

“ผมขอโทษที่ใช้อารมณ์ก่อนหน้านี้ครั-”

ฝ่ายเด็กหนุ่มที่อุตส่าห์รวบรวมความสุขุมอยู่นาน ตัดสินใจเปิดปากพูด หวังจะปรับความเข้าใจแต่ยังไม่ทันจะสิ้นประโยคดีก็โดนใครอีกคนสวนกลับทันควันอย่างไม่ไยดี

“กองไว้ตรงนั้นแหละ ฉันไม่รับคำขอโทษ”

“ผมยังพูดไม่ทันจบเลยนะครับ”

“แล้วยังไง โดนพูดขัดแค่นี้แล้วจะงอแงเป็นเด็กเล็ก ๆ รึ?”

“อย่างน้อยในตอนที่ยังสิงอยู่ในร่างผม... ก็อย่าเอาตัวผมไปทำพฤติกรรมไร้มารยาท อย่างการพูดแทรกคนอื่นเขาได้ไหมครับ”

เด็กหนุ่มพยายามกดเสียงให้เรียบสุด

“เห็นจะไม่ได้ โทษทีนะไอ้หนู”

ไม่ว่าพร้อมจะพยายามใช้เหตุผลเข้าสู้แค่ไหน ไอ้ผีในร่างของเขาก็สามารถกวนประสาทกลับมาได้ทุกคำจริง ๆ

พูดจบ เจ้าตัวก็เอนหลังลงนอนแผ่บนเตียงอย่างสบายใจเฉิบราวกับเป็นเจ้าของห้องตัวจริงเสียเอง พร้อมเลยได้แต่ต้องถอนใจอย่างจนปัญญา เขาไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไรต่อดีแล้ว

ทั้งชีวิตที่ผ่านมาไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องงาน เขาก็มักจะโดดเด่นและจัดการทุกอย่างได้ไร้ที่ติเสมอ กระทั่งมาเจอเรื่องนี้...

เขาควรจะเริ่มต้นจากตรงไหนดีล่ะ?

“ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน”

ปราจเอ่ยทำลายความเงียบ ขณะนอนวางแขนไว้หลังศีรษะเหม่อมองเพดานสูง

“ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะแย่งร่างแกหรืออยากมาอยู่ในที่ประหลาด ๆ นี่หรอกนะไอ้หนู ฉันเองก็สับสนไม่ต่างจากแกหรอก ถ้าเลือกได้ฉันก็อยากจะกลับไปอยู่ร่างตัวเองใจจะขาดเหมือนกันนั่นแหละ แต่มันไม่รู้จะทำยังไงนี่หว่า”

คราวนี้อีกคนก็ไม่ได้โวยวายกลับแต่ยังฟังคำอย่างตั้งใจ

“คุณมาจากที่ไหนกันแน่ครับ?”

ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มที่มุมปาก ยามได้หวนนึกถึงอดีตอันรุ่งโรจน์

“…จากสยาม ปี 2314” เขาเว้นเพียงครู่ “ฉันเป็นจอมขมังเวทย์ที่ฝีมือดีที่สุดในแผ่นดินเลยล่ะ แต่ดันต้องมาตายเพราะไอ้เวรขุนหมื่นจากกรมแพทยาคนหนึ่ง ทั้งที่ตามหลักแล้วฉันควรจะชนะมันได้อย่างง่ายดายแท้ ๆ แต่เหมือนเทวดาฟ้าดินจะเกลียดขี้หน้าฉันเข้าไส้น่ะสิ เลยให้ฉันตายง่าย ๆ ซะอย่างนั้น”

“โดนเนิร์ฟหรอครับ?”

ชายโตกว่าชะงักไปชั่วครู่

ในตอนที่เขากำลังงุนงงกับคำศัพท์ประหลาดหู จิตใต้สำนึกที่ตกตะกอนอยู่ในสมองของเจ้าเด็กหนุ่มคนข้าง ๆ ก็ผุดความหมายขึ้นมาให้ทันที

ว่า ‘เนิร์ฟ’ มันเป็นคำแสลงในยุคนี้ ที่หมายถึงการถูกลดทอนความสามารถอย่างไม่เป็นธรรมเพื่อชูให้อีกฝ่ายชนะ

ปราจถึงตาเบิกโพลนและดีดตัวขึ้นมานั่งทันที!

“เออ! ใช่เลย! ฉันโดนเนิร์ฟ!” เจ้าตัวร้องลั่นอย่างถูกอกถูกใจ คิดหาคำตอบมาตั้งนาน ที่แท้มันคือคำนี้นี่เองหรอกรึ!

ปล่อยให้เด็กหนุ่มจ้องมองท่าทางตื่นเต้นนั่นด้วยสายตาว่างเปล่า “งั้นถ้าผมหาทางให้คุณคืนร่างผมและส่งคุณกลับไปแก้แค้นที่โลกเดิมได้สำเร็จ... คุณก็จะยอมไปแต่โดยดีใช่ไหมครับ?”

ปราจสบเข้ากับดวงตาของเจ้าของร่างเดิมอย่างแน่วแน่ ยกมือขึ้นเสยผมก่อนจะวาดยิ้มมุมปากตามฉบับจอมขมังเวทย์ตัวร้าย ใจเต้นตึกตักด้วยความลิงโลด เมื่อเริ่มเห็นเค้าลางแห่งความหวังโผล่ขึ้นมาบ้าง

“เออสิวะ เอาหัวฉันเป็นประกันเลย!”

“อุแหวะ...”

เสียงขย้อนดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งที่ยืนโค้งตัวหอบหายใจอย่างหมดสภาพ โดยมีพร้อมในร่างเด็กหนุ่มยืนหน้าแหยหันหลังให้ภาพนั้น แม้มือหนาจะต้องเอื้อมไปลูบหลังช่วยร่างเดิมของตนเองอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ก็ตาม

“ไหวใช่ไหมครับ?” เจ้าตัวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

พร้อมไม่อยากจะหันกลับไปมองสภาพทุเรศลูกตานั่นสักนิด! ทว่านั่นมันก็ร่างของเขาเองนี่หว่า จะให้เมินเฉยปล่อยให้ผีจอมขมังเวทย์อะไรนี่เอาร่างเขาไปสำลักความตายอยู่ตรงนี้ได้ไงกัน?

อีกฝ่ายที่พยายามอาเจียนแต่ไม่มีอะไรออกมานอกจากลมคว้ามาจับเข้าที่มือนั้นไว้แน่น ก่อนจะใช้มันพยุงสังขารที่ใกล้ดับสูญเต็มทีไปทรุดนั่งลงบนม้านั่งใกล้ ๆ เอ่ยเสียงแหบแห้งประหนึ่งใกล้สิ้นใจจริง

“ไอ้หนู... อึก ฉันว่าเราพอเถอะ”

พชรเห็นสภาพร่างตัวเองยับเยินถึงขนาดนั้นนั้นก็ได้แต่นึกหงุดหงิดระคนเวทนา ถึงกับต้องนั่งย่อตัวลงฟุบหน้าลงกับลำแขนอย่างสิ้นหวัง อยากจะร้องไห้ออกมาให้รู้แล้วรู้รอด

ทำไมชีวิตเขาถึงได้ตกต่ำถึงขีดสุดขนาดนี้วะ!

เพราะหลังจากที่เมื่อคืนเขาต้องทนร่วมหลับนอนบนเตียงเดียวกันกับวิญญาณหลงยุคที่อ้างตัวว่าเป็นจอมขมังเวทย์ เช้าตรู่วันนี้พร้อมจึงรีบพาปราจออกจากบ้านก่อนที่ขนมจะตื่น

เพื่อมุ่งหน้ามายังสถานที่ที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นความหวังสุดท้าย...

นั่นคือตำหนักหมอผีชื่อดัง!

พร้อมสาบานได้ว่าทั้งชีวิตของนักธุรกิจหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะและเหตุผลอย่างเขา เขาไม่เคยเชื่อเรื่องเหลวไหลไร้สาระพรรค์นี้เลยสักนิด

แต่ในเมื่อต้องมาเห็นร่างตัวเองเดินเหินได้ปกติโดยที่มีวิญญาณอื่นสถิตอยู่ แถมตัวเขาเองก็ยังมาติดอยู่ในร่างเด็กหนุ่มเช่นนี้ ต่อให้ต้องกราบไหว้จอมปลวกหรืออะไร เขาก็ยินดีจะทำทุกอย่าง!

อย่างน้อยเขาก็เคยมั่นใจเช่นนั้นจริง ๆ จนกระทั่งเมื่อห้านาทีก่อนที่ได้ย่างกรายเข้าไปในตำหนักอับชื้นนั่น

ทันทีที่ชายผู้สถาปนาตนว่าเป็นพ่อหมอยกแขนขึ้นเพื่อร่ายมนตร์แก่บรรดาผู้คนที่เลื่อมใสมากมาย กลิ่นรักแร้เหม็นเปรี้ยวรุนแรงปานซากศพเน่าก็โชยปะทะนาสิกอย่างจัง

จนทั้งเขาและปราจไม่ต้องรอให้มนตราสัมฤทธิ์ผล ใส่เกียร์หมาวิ่งแหกตำหนักกันออกมาแบบไม่คิดชีวิต!

“ขืนกลับไปในนั้นอีก อย่าว่าแต่จะได้ร่างคืนเลย... เราคงได้ตายก่อนแน่ ๆ”

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาพึมพำพลางใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อ ส่วนพร้อมก็ยังนั่งฟุบหน้าอยู่ท่าเดิมทำได้เพียงพยักหน้าหงึก ๆ เห็นพ้องกับคำพูดนั้นอย่างที่สุด

นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่เจอกันมาที่เขาเห็นดีเห็นงามกับหมอผีนี่นี่แบบไร้ข้อกังขาเลยด้วยซ้ำ!

ร้านก๋วยเตี๋ยวที่ตั้งอยู่ในตึกแถวชั้นเดียวอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำซุปหอมกรุ่นที่ร้อนระอุเป็นไอ พื้นปูนที่เคยเป็นสีขาวก็ดำด่างและเหนียวเหนอะไปด้วยคราบต่าง ๆ ทว่าก็ยังมีลูกค้าที่นั่งเบียดเสียดกันจนเต็มทุกโต๊ะ ส่งเสียงคุยกันจอแจจนฟังไม่ได้ศัพท์

ความสะอาดนั้นไม่ต้องถามหาเพราะมันไม่มีอยู่จริง และแน่นอนว่าร้านประเภทนี้ไม่มีทางอยู่ในสารระบบที่คนอย่างพร้อม พรชจะเฉียดกรายเข้ามาเหยียบแน่ ๆ

หากไม่ใช่เพราะ...

“เฮ้ย! เอาแต่นั่งนิ่งอยู่ได้ ฉันต้องทำยังไงต่อเนี่ย แม่คนงามจะกินหัวฉันอยู่แล้วเอ็งไม่ได้ยินรึ?!”

ผีจอมขมังเวทย์ที่สิงอยู่ในร่างของเขาโพล่งขึ้นมาหน้าตื่น ๆ

หลังจากที่ทั้งคู่เห็นพ้องต้องกันว่าหนทางพึ่งหมอผีคนเมื่อกี้มันช่างริบหรี่เพราะปราจยืนยันเองกับปากว่าคนมีวิชาเขาไม่ปล่อยตัวให้เหม็นเปรี้ยวแบบนั้น

พร้อมเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องหอบสังขารตัวเองในร่างเด็กหนุ่ม พาตาแก่หลงยุคออกมาหาอะไรลงท้องแทน

ทว่าในระหว่างที่เขากำลังอับจนหนทาง ผีตะกละนี่ก็ดันเดินตามกลิ่นหอมของซุปกระดูกหมูเข้ามาในร้านซอมซ่อแห่งนี้เสียก่อน เขาจึงต้องก้าวเท้าตามมาโดยปริยาย

ไม่รู้ว่าอดอยากมาจากไหนนักหนาถึงได้กินไม่เลือกขนาดนี้

ส่วนเรื่องที่เจ้าตัวกำลังโวยวายอยู่น่ะ...

“ผมรู้แล้วครับคุณขนม ผมทราบครับว่าคุณเป็นห่วง ผมจะรีบกลับไปให้ไวที่สุดครับ ขออนุญาต...”

ตู๊ด ตู๊ด…

“โอ้โห โล่งหูเลยเว้ย หน้าตาก็ออกจะสะสวย ดันขี้บ่นเป็นยายแก่ ๆ เสียได้”

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาพึมพำ หลังจากกดวางสายจากเลขาหนุ่มที่โทรมาเฉ่งหัวเขาไปหมาด ๆ แม้ว่าอีกคนจะยังพูดไม่จบ

แต่ปราจจะฟังต่อไปทำพระแสงอะไรล่ะ?

เรื่องเหตุผลก็ชัดเจนอยู่แล้ว ในเมื่อขนมได้รับมอบหมายจากพ่อแม่ของพร้อมให้ดูแลร่างท่านประธานที่เพิ่งฟื้นจากโคม่า พอตื่นมาแล้วไม่เจอใครอยู่ในบ้านก็คงจะสติแตกเลยโทรตามจิกแบบนี้ไง