บทที่ 11

พร้อมอดสงสัยไม่ได้ ถ้าพ่อกับแม่เขารู้ว่าตอนนี้เขากำลังเผชิญกับเรื่องเหลือเชื่อพรรค์นี้ ทั้งสองจะหันมาสนใจพร้อมบ้างไหมนะ…

“ไม่กินหรือไง? ไอ้หนู”

ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังตกอยู่ในภวังค์นั้นเอง จอมขมังเวทย์หนุ่มกลับทำสิ่งที่เหนือความคาดหมาย ด้วยการตักลูกชิ้นลูกโตในชามตัวเองออกไปวางแหมะลงในจานฝั่งตรงข้าม

จ๋อม!

“อะไรครับ?”

นั่น มันไม่ขอบคุณแล้วยังมาขมวดคิ้วใส่เขาอีก ไอ้เด็กมารยาททราม!

“ก็เด็กโต๊ะนั้นมันยิ้มแก้มปริตอนอีกคนตักลูกชิ้นให้ ฉันเลยคิดว่าเอ็งก็น่าจะชอบอะไรแบบนี้เหมือนกัน”

พ่อคนหลงยุคทำหน้าไม่รู้ร้อนหนาว ก่อนบุ้ยปากไปยังโต๊ะข้าง ๆ โดยไม่รู้เลยว่าคนฟังถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง …เห็นชอบกวนประสาทคน ไม่นึกว่าจะมีมุมแบบนี้ด้วย

เป็นตอนนั้นเองที่ยายแก่คนหนึ่งถือตะกร้าหวายใบเก่าเดินเข้ามาในร้าน

“ดูดวงจ้า! ดูดวงแม่น ๆ เลยจ้า! ขนมต้มก็มีขายนะจ๊ะ!”

แกตะโกนลั่นจนลูกค้าหลายโต๊ะหันมอง

“ยุคเอ็งนี่มีแต่พวกหากินกับเรื่องหลอกลวงแบบนี้เต็มไปหมดเลยหรือไง”

ชายโตกว่าที่กำลังคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากเหลือบมองเพียงหางตา ก่อนจะบ่นทั้งที่ยังเคี้ยวตุ้ย ๆ

“อย่าพูดตอนเคี้ยวอาหารครับ”

“อ๋อเรอะ? งั้นฉันจะพูดต่อไป ขอบใจที่บอกแต่คราวหลังไม่ต้อง”

ทั้งสองยังคงต่อปากต่อคำกันไปมาตามปกติ โดยไม่ได้ให้ความสนใจกับยายแก่คนนั้นมากนัก

จนกระทั่งแกเดินผ่านโต๊ะของพวกเขาไปและเอ่ยพูดเสียงแผ่ว ๆ

“พ่อปราจไม่กินเสียหน่อยรึ? ขนมต้มน่ะ...”

เจ้าของชื่อกระตุกยิ้ม ก่อนรีบพูดอวดแบบไม่ทันคิด

“เฮ้ย เอ็งได้ยินไหม ยายเขาเรียกชื่อฉั-”

ทว่าทุกอย่างพลันชะงักค้างอยู่เพียงเท่านั้น เมื่อตระหนักได้ถึงความผิดปกติอันใหญ่หลวง สองหนุ่มต่างวัยเงยหน้ามองหน้ากัน เย็นวาบไปถึงสันหลัง

ยายแกรู้ชื่อฉันได้ไงวะ?!

ปราจไม่รอช้า โผตัวตะโกนเรียกหญิงชราเสียงลั่นร้านจนเหล่าลูกค้าที่กำลังก้มหน้าโซ้ยก๋วยเตี๋ยวสะดุ้งสุดตัว

“ยาย! ฉันเหมาหมด เหมา!”

ฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าของหญิงชราพลันหยุดกึกลงทันที

แกค่อย ๆ เอี้ยวลำตัวที่ซูบเหี่ยวตามกาลเวลาหันกลับมา ตาฝ้าฟางจ้องมาที่เขา พลางขยับยิ้มพรายจนเห็นรอยเหี่ยวย่นลึกรอบดวงตา

“ฉันก็คิดไว้อยู่แล้วล่ะ ว่าพ่อหนุ่มต้องเรียก”

สิ้นคำนั้น ร่างล่ำสันก็รีบถลันกายเข้าไปช่วยเธอประคองตะกร้าหวายใบเก่ากลับมายังโต๊ะไม้ตัวเตี้ย

“หน้าตาเหมือนมีอะไรอยากถามนะ พ่อหนุ่ม”

เธอทักขึ้นทันทีที่หย่อนกายลงนั่ง โดยมีพร้อมในร่างไจแอนท์ยืนคุมเชิงอยู่ข้างโต๊ะ สีหน้าเคร่งเครียด

“ยายรู้ด้วยหรือว่าฉันเป็นใคร?” ปราจถามเสียงอ่อน

“เอ็งน่ะ... ไม่ใช่คนหรอก”

ทว่าคำตอบที่ได้ก็ทำเอาพวกเขานิ่ง

“เอ็งไม่ใช่คนมาตั้งแต่แรกแล้วพ่อปราจ เอ็งเป็นตัวละคร... ในหนังสือนิยายที่ดันเกิดมีจิตสำนึกขึ้นมาเอง”

ทางพร้อมก็ทวนคำอย่างนึกสับสน

“นิยายเหรอครับ?”

ตรรกะและเหตุผลที่เขายึดถือมาทั้งชีวิตกำลังพังทลายลงเพราะคำพูดของหญิงชราที่เป็นใครก็ไม่รู้

“อย่าพยายามหาวิธีกลับร่างให้วุ่นวายไปเลย คิดเสียว่าพ่อปราจเขาแค่กลับมาทวงคืนร่างที่ควรจะได้สถิตอยู่แต่แรก ส่วนพ่อหนุ่มเองก็ได้กลับไปอยู่ในร่างที่ควรอยู่มาตั้งนานแล้วเหมือนกัน …ไม่มีหนทางให้หวนคืนหรอก ลูกเอ๊ย”

เรื่องสลับร่างว่าเหลือเชื่อจนยากจะทำใจแล้ว แต่นี่...

วิญญาณที่อยู่ในร่างเขา เป็นเพียงตัวละครที่หลุดออกมาจากหน้ากระดาษ? หนำซ้ำยังไม่มีทางกลับร่างได้?

หมายความว่าเขาต้องติดแหง็กอยู่ในร่างเด็กหนุ่มนี่และปล่อยให้ปราจอยู่ในฐานะพร้อม พชรไปตลอดกาลอย่างนั้นหรือ?

“นิยายงั้นรึ? ยายรู้ได้ยังไง ยายมีญาณทิพย์บอกรึ?!”

ชายโตกว่าที่แน่นิ่งอยู่นานโพล่งออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ตลอดชีวิตจอมขมังเวทย์ปราจเจอเรื่องเหนือธรรมชาติมาหมด แต่นี่อะไร...

มาบอกว่าเขาเป็นเพียงตัวอักษรที่โลดแล่นอยู่ในกระดาษน่ะหรือ?

“ฉันไม่ได้พูดเล่นหรอกพ่อหนุ่ม ทุกอย่างถูกขีดเขียนไว้หมดแล้ว ทั้งโชคชะตาที่พาให้มาเจอกันและร่างที่พวกเจ้าสวมอยู่ยามนี้” หญิงชราเอ่ย “ความทรงจำที่พวกเจ้ามี ความรู้สึกที่ว่านี่คือร่างของฉัน... บางทีมันอาจจะเป็นเพียงบทบาทที่ถูกยัดเยียดมาให้ตั้งแต่ต้นก็ได้”

ถ้าสิ่งที่ยายคนนี้พูดเป็นความจริงหมายความว่าพร้อม พชรคนที่เขาเป็นมาตลอดยี่สิบสี่ปี คือชีวิตที่ปราจควรจะได้ใช้งั้นหรือ?

แล้วไจแอนท์ เด็กหนุ่มคนนี้ล่ะ... คือที่ที่เขาควรจะอยู่มาแต่แรกอย่างนั้นหรือ?

“ไม่มีทางกลับร่างได้จริงหรือยาย-”

ครั้นพร้อมจะเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

“ยายบอกได้แค่นี้จ้า สองพันจ๊ะ พ่อหนุ่ม”

หญิงชราก็ดันพูดตัดบทขึ้นมาดื้อ ๆ บ่งบอกว่าหน้าที่ของผู้หยั่งรู้หมดลงเพียงเท่านี้

“เงิน...”

ปราจลุกลี้ลุกลนคลำหาเบี้ยอัฐตามกระเป๋ากางเกง แต่แล้วก็ตระหนักได้ว่าเขาไม่มีเศษเงินติดตัวเลยสักแดงเดียว จึงต้องช้อนตาขึ้นสบกับพร้อมที่ยังคงขมวดคิ้วมุ่นจนใบหน้าหล่อยับเยิน

“ขอเงินด้วยครับ... น้องไจแอนท์”