บทที่ 7

“ฮึ ก็แค่ทะลุมิติมา ไม่คณามือคนอย่างไอ้ปราจหรอกเว้ย!”

จอมขมังเวทย์ในร่างประธานบริษัทตะโกนก้องอย่างลำพองใจ เขาหยัดกายยืนเต็มความสูงพลางชูแผ่นกระดาษในมือขึ้นเหนือศีรษะ ริมฝีปากหยักก็ยกยิ้มเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด

“เฮลโล่ มาย เนม อีส ปราจ~”

หยาดน้ำแพรวพราวจากไรผมที่ยังเปียกชื้นอยู่หมาด ๆ หยดลงบนแผงอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อพอดิบพอดี

ปราจในยามนี้สวมเพียงกางเกงขายาวสีกรมท่าที่รั้งต่ำจนเห็นขอบชั้นในแบรนด์หรูโผล่พ้นออกมา เขาโยนปึกกระดาษขึ้นไปในอากาศจนมันปลิวว่อน

หลังจากได้กินจนอิ่มท้อง เขาก็กลับมาจัดการชำระล้างร่างกายเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน พอเดินออกมาถึงพบว่าแม่คนงามหรือคุณเลขาขนมได้จัดเตรียมข้อมูลเกี่ยวกับร่างนี้เอาไว้ให้ละเอียดยิบเป็นปึก ๆ วางทิ้งไว้ให้บนเตียงกว้าง

แม้เจ้าตัวจะแค่ทำตามคำแนะนำของหมอเพราะเข้าใจว่าเขาความจำเสื่อมก็เถอะ

“พร้อม พชร เตวัฒนากุล อายุยี่สิบหกปี การศึกษากำลังจะจบปริญญาเอกในไม่ช้า... น่าเบื่อซะไม่มี”

เสียงทุ้มพึมพำทวนประวัติที่เพิ่งอ่านผ่านตาไปเมื่อครู่ ก่อนจะเบ้ปากอย่างนึกหมั่นไส้ในความสมบูรณ์แบบที่ไร้รสชาตินั่น

เรียวขายาวขยับพากายสูงโปร่งเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าขนาดมหึมาออก ตาก็กวาดมองเสื้อผ้าที่ส่วนมากเป็นสูทแขวนเรียงรายเป็นระเบียบอย่างน่าอึดอัด

“ทั้งหน้า ทั้งหุ่นของไอ้เด็กนี่… ไม่อยากจะใส่เสื้อผ้าปิดบังความสง่าเลยเว้ย”

จากที่ได้อ่านประวัติที่ผ่านมา สำหรับชีวิตของเจ้าเด็กคนนี้ ปราจบอกได้แค่ว่า...

จืดชืดไม่ต่างจากน้ำเปล่า!

ไม่มีชื่อเพื่อนสนิท ไม่มีชื่อคนรัก มีเพียงตารางงานและการเรียนพ่วงท้ายมาเป็นพรวน

แต่ก็นั่นแหละ อย่างไรเสียเขาก็คงต้องขอบคุณเจ้าของร่างคนเดิมอยู่บ้างที่เป็นพวกบ้าเรียนเพราะผลพลอยได้มันช่างมหาศาลเกินคาดเหลือเกิน

อย่างไอ้การที่หน้ากระดาษหลายแผ่นมีแต่ตัวอักษรหยัก ๆ ของพวกฝรั่งมังค่า แต่ปราจก็สามารถอ่านและเข้าใจทุกอย่างได้หมดในทันที

สงสัยสมองที่แสนชาญฉลาดของเด็กคนนี้ จะอัดแน่นไปด้วยความรู้จนมันซึมลึกเข้ามาถึงจิตวิญญาณที่สวมรอยอยู่

แม้จะไม่ใช่ตลอดเวลา อย่างเช่นเมื่อกี้ที่หน้าแตกอยู่หน้าประตู แต่ก็มีช่วงที่ปราจนึกว่าตนเองเพี้ยนไปแล้ว ถึงได้รู้ในเรื่องที่ไม่ควรรู้ได้ทันท่วงที

เช่นตอนแปรงฟันที่ร่างกายขยับไปเองอย่างคล่องแคล่ว หรือเห็นกางเกงชิ้นเล็กที่สุดในบรรดาเสื้อผ้าที่ขนมเอามาให้เขาสวมใส่ก่อนออกจากโรงพยาบาล จิตใต้สำนึกมันก็บอกหน้าที่ของของสิ่งนั้นให้เขาทราบทันที

กระทั่งห้องน้ำเมื่อกี้ที่หรูหรา เขาก็ยังใช้หยิบจับเครื่องไม้เครื่องมือทุกอย่างได้อย่างเป็นธรรมชาติ ที่แท้มันก็เป็นเพราะความฉลาดล้ำของสมองนี่เองสินะ...

ถือว่าเจ้าหนุ่มนี่ก็ยังพอจะมีประโยชน์อยู่บ้างล่ะ

จอมขมังเวทย์หนุ่มเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดี ไปหยุดยืนตระหง่านอยู่หน้าบานกระจกเงาที่กว้างยาวเต็มผนังห้อง

“ฮึบ!”

ก่อนจะยืดอกเบ่งกล้ามแขนอยู่หน้ากระจกด้วยความลำพองใจ

ใช่ว่าร่างเดิมเขาจะไม่หล่อเหลา แต่ร่างของเด็กคนนี้นี่สิ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ต่อให้เป็นผู้ชายด้วยกันก็ต้องยอมรับว่าหล่อลากดินเสียจริง ๆ

ไม่รู้ว่าเพราะความเคยชินของสมองเดิม เจ้าพร้อมมันเป็นพวกหลงตัวเองอยู่แล้วหรือเปล่า แต่ถ้าเอาไปเทียบกับตัวเขาคนเก่าก็นับว่าพอไปวัดไปวาเคียงคู่กันได้ไม่น้อยหน้า

“ทั้งที่มีพร้อมทุกอย่างขนาดนี้ ดันเป็นพวกไก่อ่อนเรื่องรักเสียได้”

เจ้าตัวพึมพำกับเงาในกระจก มือหนาก็บีบเค้นคลำกล้ามแขนที่เกร็งแน่นเป็นมัด ๆ อย่างนึกสนุก ถ้าในอดีตเขากลับไปเป็นหนุ่มวัยเท่านี้ มีหน้าตาและรูปร่างเช่นนี้ เห็นทีคงไม่วายมีเมียเล็กเมียน้อยอยู่เต็มบ้านเต็มเมืองเป็นแน่

“จริงสิ... ตอนนี้มันก็ถือเป็นร่างของฉันแล้วนี่หว่า”

คิดได้ดังนั้น มุมปากหยักก็ยกยิ้มแสยะ

เห็นว่ายุคสมัยนี้กาลเวลาเปลี่ยนไปจนความรักระหว่างชายด้วยกันไม่ใช่เรื่องอัปยศอีกต่อไปแล้วด้วย ถ้าอย่างนั้นต่อให้เขาจะมีหนุ่มน้อยหน้ามนมาคอยปรนนิบัติสักสิบยี่สิบคน ก็คงไม่ต้องกลัวจะโดนชาวบ้านไล่ตะเพิดเหมือนเมื่อก่อนแล้วมั้ง

แต่แล้ว...

“หือ?”

ในขณะที่ปราจกำลังย่ามใจอยู่นั้น สายตาก็พลันไปสะดุดเข้ากับบางอย่างที่สะท้อนวูบผ่านเงากระจก ตรงมุมหน้าต่างด้านล่างเบื้องหลังเขา

ปรากฏเป็นรอยฝ่ามือของใครบางคนแปะเข้ากับบานกระจกอย่างถนัดตา!

“เฮ้ย! อะไรวะ?!”

ร่างล่ำสันสะดุ้งโหยง รีบหันขวับกลับไปมองที่ต้นทางทันที แต่ก็พบว่าทุกอย่างมันว่างเปล่า...

ตลกน่า ในเมื่อเขาใช้อาคมไม่ได้ ก็แปลว่าเรื่องผีสางเทวดามันย่อมไม่มีจริงในโลกนี้ไม่ใช่หรือไงเล่า?!

แล้วไอ้ที่แปะอยู่เมื่อกี้มันคืออะไร!

ถึงจะเคยเป็นจอมขมังเวทย์ผู้เกรียงไกรมาก่อน แต่ยามนี้เขาไม่มีอาคมแก่กล้าไว้ต่อกรกับภูตผีแล้วนะเว้ย! ใจคอก็รักตัวกลัวตายไม่ต่างจากคนทั่วไปหรอกนะเฮ้ย!

แต่ก็แค่ครู่เดียวเท่านั้นแพราะทิฐิหมอผีเก่ามันค้ำคอขึ้นมา

“ไม่ได้ ๆ จะกลัวแค่ผีสางอวดดีไม่ได้ ไอ้ปราจ!”

เขาเคยปราบภูตผีสะกดวิญญาณมานักต่อนัก ต่อให้ยามนี้จะไร้ซึ่งอาคมคู่กาย แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจอมขมังเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่จะต้องมานั่งขดตัวหงอให้พวกสัมภเวสีหน้าไหนทั้งนั้น!

“ร้ายนักนะกล้ามาหลอกข้า ประเดี๋ยวเอ็งได้รู้เลยว่าสมัยข้าเขาจัดการผีกันยังไง!”

ไม่ว่าเปล่า พ่อตัวดียังก้าวขาฉับ ๆ ตรงดิ่งไปยังหน้าต่างบานนั้นด้วยท่าทีฮึกเหิม หมายจะตบกบาลสั่งสอนไอ้ผีไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเข้าให้สักที ฝ่ามือหนาเอื้อมไปกระชากบานกระจกให้เปิดออกอย่างรวดเร็ว

ทว่า...

“ไหน? ผีตัวไหนมันกล้ามาหลอกข้-”

ความเก่งกาจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ทันทีที่ใบหน้าหนึ่งโผล่พรวดขึ้นมาท่ามกลางความมืด!

“อ๊ากกก! สาธุผีบ้านผีเรือน ผีป่าผีเขาช่วยลูกช้างด้วย! ลูกช้างตายไปแล้วทีนึงแล้ว ลูกช้างไม่อยากตายอีกหากไม่จำเป็น! ลูกช้างยังไม่เคยมีเมียเลยก่อนตาย ได้โปรดช่วยลูกช้างด้วยเถิด!”

จอมขมังเวทย์หนุ่มตกใจจนหงายหลังล้มตึงลงไปนั่งกองกับพื้น สองมือพนมเข้าหากัน สวดมนต์ปนคำวิงวอนออกมาไม่ขาดสาย นึกก่นด่าตัวเองในใจว่าอยู่ดีไม่ว่าดีแท้ ๆ ไม่น่าไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนเลย!

“อั่ก!”

ครู่เดียวเท่านั้นที่ความสยองขวัญกลับแปรเปลี่ยนเป็นความมึนตับ เมื่อสัมผัสที่ได้รับไม่ใช่ความเย็นยะเยียบเหมือนที่เคยชินจากพวกภูตผี

แต่เป็นน้ำหนักของเนื้อหนังที่พุ่งเข้ามาใส่ตัวเขาอย่างจัง!