บทที่ 9

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารแรกของปราจเต็มไปด้วยความอึดอัด ซึ่งก็แผ่ซ่านออกมาจากเขาและเด็กหนุ่มอีกคนที่ถูกจับมานั่งเผชิญหน้ากัน โดยมีออเดอร์ไก่ทอดเกาหลีชุดใหญ่ที่ขนมตั้งใจสั่งมาต้อนรับรุ่นน้องคนสนิทของเจ้านายวางคั่นกลาง

“เราสนิทกันเพราะผมเคยช่วยเก็บกระเป๋าเงินให้พี่พร้อมได้น่ะครับก็เลยได้คุยกันและมีหลายเรื่องที่คุยกันถูกคอ”

กลิ่นหอมกรุ่นของซอสรสเผ็ดหวานไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ที่น่าพะอืดพะอมนี้ดีขึ้นเลยสักนิด

“พอได้ยินว่าพี่เขาประสบอุบัติเหตุ ผมก็รีบมาเซอร์ไพรส์ทันทีที่กลับจากต่างประเทศเลยครับ”

พร้อมในร่างเด็กหนุ่มไจแอนท์ยังจ้อไม่หยุด ทั้งที่จริง ๆ ไม่ใช่คนชอบพูดเลยสักนิด ออกจะเกลียดเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ แต่กลับต้องมาปั้นเรื่องราวอย่างเลือกไม่ได้

แววตาคมกริบใต้รูปลักษณ์เด็กวัยรุ่นประหม่าเล็กน้อย ขณะลอบสังเกตท่าทีของเลขาหัวไวอย่างขนม พลางขยับริมฝีปากสร้างปูมหลังปลอม ๆ ที่ฟังดูอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผลต่อ

“ย-ยังไงก็ต้องขอโทษที่ผมทำอะไรแปลก ๆ อย่างการไปปีนบ้านพี่เขาแบบนั้นด้วยจริง ๆ นะครับพี่ขนม ผมแค่อยากให้พี่พร้อมเขายิ้มได้น่ะครับ แฮะ ๆ”

ด้วยรู้ดีว่าคนที่ละเอียดรอบคอบอย่างขนมต้องเกิดข้อกังขาอยู่แล้ว เมื่อจู่ ๆ ก็มีเด็กอายุสิบเก้ามาอยู่ในสภาพนั้นกับท่านประธานของตนที่วัยใกล้สามสิบ

หากไม่บอกว่าสนิทกัน พร้อมก็ไม่รู้จะเอาข้ออ้างอะไรมากลบเกลื่อนแล้วว่าทำไมถึงต้องไปปีนระเบียงขึ้นห้องนอนชั้นสองของบ้านที่ระบบความปลอดภัยสุดยอดแบบนั้น

“ขอบคุณที่แวะมาหาท่านประธานนะครับ อย่างที่น้องไจแอนท์น่าจะเห็นว่าท่านประธานยังไม่หายดีเท่าไหร่ ถ้าช่วงนี้เขาทำตัวหรือพูดจาแปลกไป น้องไจแอนท์ไม่ต้องเก็บไปคิดมากนะครับ”

เจ้าของใบหน้าพริ้มเพราเอ่ยขึ้นพลางทำหน้าที่รินน้ำให้แขกและเจ้านายอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

พร้อมยิ้มรับคำหน้าเจื่อน ก่อนสายตาจะตวัดไปมองภาพความตะกละตะกลามของใครอีกคนตรงหน้าอย่างเหลืออด...

ไอ้ผีนั่นมันกำลังเอาร่างที่น่าเคารพของเขาไปนั่งแทะกระดูกไก่!

เห็นแล้วหมั่นไส้จนต้องแอบวาดเท้าเตะเข้าที่หน้าแข้งของปราจใต้โต๊ะไปเต็มแรง

“อั่ก!”

ฝ่ายนั้นสะดุ้งสุดตัวจนหลุดเสียงแล้วจึงจ้องเขม็งตากลับไปยังเด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามที่ทำหน้าตาเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ปราจรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่พอใจที่เขาเอาร่างมันมาใช้ตามอำเภอใจ แต่ของมันอร่อยนี่หว่า สมัยก่อนที่เขาจากมาไม่มีให้กินหรอกนะเว้ย ไอ้ไก่ทอดเกา ๆ อะไรนี่น่ะ

“อะเออไม่กินออ? (แล้วเธอไม่กินหรอ?)”

เจ้าของใบหน้าคมคายเลิกสนใจเด็กน่ารำคาญ เบี่ยงสายตาไปมองร่างเล็กที่เอาแต่เดินวุ่นไปมา ถามเสียงอู้อี้ทั้งที่ของกินยังเต็มปากเต็มคำ

“เลขาเขาไม่ทานข้าวร่วมโต๊ะกับเจ้านายหรอกนะครับพี่พร้อม”

ไม่ทันที่ขนมจะตอบ พร้อมในร่างเด็กหนุ่มซึ่งกำลังบรรจงหั่นไก่เป็นชิ้นเล็ก ๆ อย่างเรียบร้อยก็เอ่ยแทรกขึ้นมา คนถามได้ยินแล้วถึงกับเบ้ปากอย่างนึกรำคาญ

กฎบ้าบออะไรวะสมัยนี้ยังมีแบ่งชนชั้นคนกันอยู่อีกหรือไง?

“ถ้าเป็นห่วงคุณเลขาเขาขนาดนั้นก็ไปเพิ่มเงินให้เขาแทนเถอะครับ เขาทำงานหนักเพื่อดูแลพี่ขนาดนี้ เป็นผมก็คงให้เยอะน่าดู” พร้อมว่าพลางช้อนสายตามองคนในร่างตัวเอง

“งั้นสิ? งั้นให้หมดตัวเลยดีไหมล่ะน้องไจแอนท์”

ซึ่งก็เป็นที่แน่นอนว่าโดนย้อนถามกวนประสาทกลับไปอีกตามเคย พร้อมหลุบตาหนีด้วยความระอาใจ เบื่อหน่ายจะต่อปากต่อคำกับสัมภเวสีนี่เต็มทน

เขาเงียบไปครู่เดียวเพื่อชั่งน้ำหนักบางอย่างในใจ ก่อนจะเอ่ยปากถามถึงสิ่งที่ค้างคา

“คุณพ่อ คุณแม่พี่พร้อมได้ติดต่อมาบ้างไหมครับ”

น้ำเสียงที่ราบเรียบนั้นทำให้ปราจชะงักไปเพียงนิด

“ท่านทั้งสองติดธุระอยู่… เลยขอให้พี่ช่วยดูแลท่านประธานแทนน่ะครับ”

พอได้ยินแบบนั้น คนถามก็หน้าหงอยไปทันที เรียกได้ว่าอาการชัดเจนยิ่งกว่าอะไรดี...

เจ้าพร้อมนี่มันเป็นเด็กมีปมนี่เอง

“กลัวฉันร้องไห้คิดถึงพ่อแม่หรือไง? นายมาหากับมีคุณเลขาอยู่ข้าง ๆ ฉันว่าก็พอแล้วนะ”

คนที่ผ่านโลกมามากกว่าไม่พูดเปล่า มือยังโยนกระดูกที่แทะจนสะอาดหมดจดไปใส่จานของพร้อมที่นั่งนิ่ง

“ไม่คิดงั้นเหรอ?”

ปราจไม่ลืมที่จะส่งยิ้มยียวนกวนประสาททิ้งท้าย

จนพร้อมอยากจะคว้ากระดูกชิ้นนั้นขึ้นมาทุบหัวไอ้คนหลงยุคตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอดไปเสียจริง ๆ!