บทที่ 12

ท่ามกลางรอบข้างที่เสียงจอแจยังดังไม่แผ่ว ที่โต๊ะเบอร์สิบของทั้งสองกลับตกอยู่ในความเงียบงัน หลังจากที่หญิงชราคนนั้นเดินออกไปได้พักใหญ่แล้ว แม้แต่จอมทะเล้นอย่างปราจก็ยังนั่งนิ่งงันเหม่อมองควันที่ลอยละล่อง

คำว่านิยายน่ะ ปราจเข้าใจอย่างถ่องแท้เพราะสมองของพร้อมอธิบายให้ฟังแล้ว แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกตระหนกตกใจเท่าที่ควรจะเป็นนี่สิ...

อาจเป็นเพราะลึก ๆ ในใจ ปราจรับรู้อยู่เสมอว่าชีวิตก่อนตายของเขามันมีรอยโหว่ที่หาสาเหตุไม่ได้

เขาจำความตอนเด็กไม่ได้เลย รู้เพียงว่าตนเองคือจอมขมังเวทย์วัยสามสิบสี่ปี ลูกชายเจ้าพระยาผู้ที่ถูกเนรเทศเพียงเพราะมีรสนิยมชมชอบบุรุษด้วยกันจนต้องระหกระเหินมาเป็นหมอผีให้คนขยาดกลัว

หากตัวตนที่ผ่านมาเป็นเพียงบทบาทในเรื่องแต่ง...

มันก็คงอธิบายความว่างเปล่าเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี

“กินเถอะน่า ยายแกก็บอกแล้วว่าไม่มีทางกลับร่างได้ ใจคอเอ็งจะทำให้ร่างใหม่มันอดข้าวจนตายไปอีกหรือไง?”

ชายโตกว่าเอ่ยทำลายความเงียบอย่างปลงตก ก่อนจะตักเส้นเข้าปากไม่ทุกข์ร้อน ในเมื่อสวรรค์ไม่ประทานคำตอบที่ง่ายกว่านี้ให้ การทำใจและรื่นรมย์กับรสชาติของกินตรงหน้าคงเป็นทางออกที่ฉลาดที่สุด

“...”

ขัดกับพร้อมที่ยังคงนิ่งเงียบ สายตาจดจ้องปราจในร่างตัวเองที่กำลังก้มหน้าก้มตาทานอย่างเอร็ดอร่อย อย่างน้อยเขาก็เบาใจได้เปราะหนึ่งว่าวิญญาณที่สิงอยู่ไม่ใช่พวกคนชั่วหรือมาตกรโรคจิต

พร้อมหลุบตามองลูกชิ้นในชามตัวเองที่อีกฝ่ายตักมาให้ตามอำเภอใจเมื่อครู่

“ผมขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหมครับ” เสียงเรียบเอ่ย ขณะที่เจ้าตัวก็ยอมหยิบตะเกียบออกมาแกะซอง

“ขออะไร?”

“ถ้าเราหาทางกลับร่างกันไม่ได้จริง ๆ คุณสัญญาได้ไหมครับว่าจะไม่ทำให้ชื่อของพร้อม พชรในตำแหน่งประธานต้องเสียหาย?”

คนฟังชะงักกึก ลูกชิ้นลูกโตที่กำลังจะเข้าปากร่วงหล่นลงในชามจนน้ำซุปกระเซ็น

“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการวางตัวหรือเรื่องงาน ผมจะร่วมมือกับคุณ คอยให้คำแนะนำทุกอย่าง สิ่งที่คุณต้องทำก็แค่ทำตามแผนการบริหารเพื่อรักษาชื่อเสียงของผมไว้...”

เด็กหนุ่มเว้นจังหวะ แววตาไหวระริกด้วยความขมขื่น

“มันอาจจะฟังดูงี่เง่า แต่ตำแหน่งนั้นเป็นสิ่งเดียวที่พ่อกับแม่รักเกี่ยวกับตัวผมครับ ถ้าหากผมทำหน้าที่นั้นได้ไม่ดี พวกเขาคงผิดหวังในตัวผมมาก...”

รู้อยู่ว่ามันน่าละอายใจอย่างบอกไม่ถูกที่ต้องมานั่งอ้อนวอนขอร้องวิญญาณที่ขโมยร่างตัวเองไปในเรื่องพรรค์นี้ แต่พร้อมก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ

อีกฝ่ายไม่เอ่ยคำใด เพียงแต่ตักลูกชิ้นจากชามตัวเอง ส่งผ่านไปยังชามของเด็กหนุ่มตรงหน้าอีก...

ลูกที่หนึ่ง ลูกที่สอง และลูกที่สาม

“หมดแล้วเว้ย... แค่นั้นก็เยอะแล้วนะ เอ็งจะทำหน้าบึ้งไปถึงไหน ฉันไม่เหลือจะตักให้แล้วนะ”

เด็กหนุ่มละสายตาจากกองลูกชิ้นพูนชามขึ้นมองใบหน้าของปราจ ไม่กี่วันก่อนหน้ามันยังเป็นใบหน้าของเขาเองอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับดูอ่อนโยนลงมากจนรู้สึกไม่คุ้นเคยเท่าไหร่

“เออ ฉันสัญญา... จอมขมังเวทย์พูดแล้วไม่คืนคำ ทีนี้เอ็งก็กินเข้าไปสักทีเถอะ จะได้รีบกลับไปทำงานประธานอะไรนั่นเสียที ประเดี๋ยวแม่คนสวยนั่นจะโทรมาเอ็ดฉันให้หูชาอีก”

ไม่รู้ว่าเพราะพร้อมเหนื่อยใจกับเรื่องเหลวไหลนี่เต็มทนแล้ว หรือมันมีเหตุบางอย่างแต่จู่ ๆ ไอ้ความรู้สึกกดดันที่พร้อมต้องแบกมาตามลำพังตลอดชีวิตก็เหมือน... จะเบาบางลงอย่างประหลาด

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อหรอกแต่ยอมคีบลูกชิ้นเข้าปากไปอย่างยอมรับในพันธสัญญาประหลาด ระหว่างเจ้าของร่างเก่าและเจ้าของร่างคนใหม่ในที่สุด

แม้ตอนนี้จะย้ายสถานที่มายังห้องโถงรับแขกกว้าง ทว่าสองหนุ่มหล่อเจ้าเดิมก็ยังตัวติดกัน ส่งยิ้มเจื่อนสนิทให้แก่บุคคลที่สาม

พร้อมในร่างเด็กหนุ่มพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีดันแผ่นหลังกว้างของปราจให้ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับชะตากรรม ทว่าพ่อจอมขมังเวทย์กลับเกร็งตัวนิ่งสนิทประหนึ่งหินสลัก ปากหยักพึมพำลอดไรฟันด้วยความเดือดดาล

“ไอ้... เด็ก... ฉิบ... หาย... เลิกดันฉันสักที!”

เจ้าของใบหน้าเกลี้ยงเกลาไม่สนคำขู่ ทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดกระซิบตอบเสียงพร่า

“คุณก็รีบเดินไปรับหน้าสักทีสิครับ...”

“โธ่เว้ย! ทำไมเอ็งไม่เดินไปเองเล่า?! เอ็งเป็นคนลากฉันออกไปนะเฮ้ย!”

“ตอนนี้เขาเป็นเลขาของคุณ คุณต้องรับผิดชอบครับ”

สงครามประสาทดำเนินไปเพียงครู่ ก่อนที่พร้อมจะอาศัยจังหวะที่ปราจเผลออยู่ ออกแรงผลักร่างเดิมของตนเองส่งเข้าสู่รัศมีทำการของบอสระดับเอสคลาสทันทีเพื่อใช้เป็นโล่กำบัง

“ด-เดี๋ยว!”

ร่างล่ำสันถลันไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล สบเข้ากับแววตานิ่งสงัดของคุณเลขาคนงามที่ยืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ทั้งสองคนไปไหนกันมาเหรอครับ?”

ปราจได้แต่ยิ้มแห้ง พอหันไปมองหาตัวช่วยกลับพบว่าไอ้เด็กตัวแสบมันแสร้งหันหน้าหนีไปชมวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างเสียอย่างนั้น

ร้ายนักนะเอ็ง! นี่คือการตอบแทนลูกชิ้นที่ฉันอุตส่าห์แบ่งให้รึไงวะ?!

“ผม... ไปธุระแถวนี้มาน่ะ” เสียงทุ้มตอบอ้อมแอ้ม

“ผมสอบถามลุงจ้อยมาแล้วครับ น้องไจแอนท์กับท่านประธานไปที่ตำหนักหมอผีมาใช่ไหมครับ?”

“อ่า... ก็น่าจะใช่นะ”

เจ้าตัวตอบติดตลกแก้เก้อ ทว่ากลับขำไม่ออกเท่าไหร่เพราะสีหน้าจริงจังของขนมยังไม่ยอมผ่อนลงเลย สงสัยพ่อแม่เจ้าพร้อมจะให้เงินเดือนหนักจริงล่ะสิ ถึงได้ตั้งใจทำงานเป็นเงาตามตัวกันขนาดนี้น่ะ!

“ผมพาพี่พร้อมไปเองครับ คุณเลขา ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อนนะครับ พอดีผมเห็นเพื่อน ๆ พูดถึงกันเลยอยากพาพี่เขาไปลองอะไรใหม่ ๆ ดูน่ะครับ”

ในที่สุดตัวต้นเรื่องก็ยอมละสายตาจากเมฆมาทำหน้าที่ภูติช่วยชีวิตตัวน้อยอีกครั้ง หลังจากยืนนิ่งเป็นผีเฝ้าศาลอยู่เสียนาน

“ไม่เป็นไรครับ ครั้งหน้าถ้าน้องไจแอนท์จะไปไหนกับท่านประธาน รบกวนบอกพี่หน่อยนะครับ”

เจ้าของใบหน้าหวานพริ้มรับคำพลางส่งรอยยิ้มจาง

“ผมเตรียมข้าวเที่ยงไว้ให้เรียบร้อยนะครับท่านประธาน ช่วงเย็นจะมีพนักงานเข้ามาส่งอาหารให้อีกรอบครับ ถ้าท่านประธานต้องการอะไร ติดต่อผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ”

ขนมสาธยายยาว ๆ เพียงเท่านั้น เจ้าตัวก็เอี้ยวไปหยิบเสื้อคลุมแบรนด์หรูและกระเป๋าทำงานขึ้นมา เตรียมจะออกไปทำหน้าที่ในบริษัทเสียที ทว่าก็ถูกปราจท้วงขึ้นด้วยความงุนงง

“เธอจะไปไหน? ตอนนั้นบอกว่าจะนอนกับฉันไม่ใช่หรือไง?”

โดยไม่รู้สักนิดว่ามันทำให้อีกสองชีวิตที่ได้ยินต้องชะงักไปตาม ๆ กัน

เลขาหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด

“คุณหมอกำชับให้ผมดูแลแค่คืนเดียวครับ อีกอย่างที่ผมบอกว่าจะนอนด้วย หมายถึงนอนพักที่บ้านท่านประธานครับ ไม่ใช่ความหมายแบบนั้น”

“มันก็เหมือนกันนั่นแหละ! ถ้าเธอไปแล้วฉันจะอยู่กับใค-อั่ก!”

ไม่ทันที่ปราจจะได้พ่นคำประหลาดออกมาอีก พร้อมก็รีบวาดแขนขึ้นกอดคอร่างเก่าตัวเองไว้แน่น ไม่ใช่เชิงหยอก แต่เป็นเชิงขู่

“คุณเลขาเขามีงานต้องทำนะครับพี่พร้อม” ใบหน้าหล่อใสของไจแอนท์ระบายยิ้มกว้างชนิดที่ปราจเห็นแล้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว “อยู่กับผมก็ได้นี่ครับ... เรายังมีเรื่องต้องเคลียร์กันต่อนี่นา”

ใครจะอยากไปคุยกับเอ็งวะ?! ไอ้เด็กเปรต!