บทนำ

เมื่อช่วงเดือนที่ผ่านมาแคว้นถิงโจวได้จัดพิธีอภิเษกสมรสอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ ระหว่างจวิ้นอ๋องหนานจิงชวนโอรสลำดับที่สามของหนานกงหมิงฮ่องเต้ กับองค์หญิงห้าแห่งแคว้นหวงหลิง เพื่อรักษาไว้ซึ่งสัมพันธภาพอันดีงามระหว่างแว่นแคว้นใกล้เคียง

องค์หญิงห้าไป๋ซือเย่วมีรูปโฉมงดงามตราตรึงเป็นหนึ่ง ทว่ามีอุปนิสัยขลาดเขลาไม่กล้าสู้สายตาใคร โฉมสะคราญมักจะก้มหน้าก้มตาอยู่เสมอ จึงดูไร้เสน่ห์และจืดชืดในสายตาจวิ้นอ๋องหนานจิงชวน เมื่อเทียบกับพระชายารองเจียงซูหลิง บุตรีเสนาบดีฝ่ายซ้ายของแคว้นถิงโจว

“ท่านอ๋องเพคะ วันก่อนหม่อมฉันเห็นพี่หญิงแอบออกไปนอกตำหนักจึงตามไปด้วยความเป็นห่วง เกรงว่านางจะไม่รู้กฎของแคว้นถิงโจว แต่ว่า…”

น้ำเสียงออดอ้อนกึ่งใส่ความเอ่ยขึ้น ขณะพลอดรักกันอยู่บนเตียงนอนในตำหนักเล็ก

“แต่ว่าอะไร”

คนฟังเอ่ยถามเสียงห้วน ถึงแม้จะไม่ค่อยพึงใจพระชายาเอกเท่าที่ควร แต่ใช่ว่านางจะทำอะไรลับหลังเขาก็ได้

ยิ่งนึกถึงท่าทีหวาดกลัวคล้ายรังเกียจกัน ในคืนแรกของการเข้าหอเขายิ่งนึกโมโหหนัก

“หม่อมฉันเห็นพี่หญิงโอบกอดอยู่กับบุรุษผู้หนึ่งที่โรงน้ำชาหยุนหยวน หากไม่เชื่อพระองค์ลองส่งคนไปตรวจสอบดูได้ หม่อมฉันเห็นบุรุษผู้นั้นมอบหยกพกสีดำให้พี่หญิงด้วยเพคะ”

“โอบกอดกับบุรุษ และมอบหยกพกสีดำ!”

“เพคะ บุรุษมอบหยกให้สตรีหม่อมฉันคิดเป็นอื่นไปไม่ได้เลย”

“ข้าต้องตรวจสอบให้ดี นางเป็นถึงองค์หญิงหากทำการสิ่งใดย่อมกระทบความสัมพันธ์ระหว่างแคว้น”

“หม่อมฉันเห็นด้วยเพคะ แต่พระองค์ต้องแอบตามดูนะเพคะ คงไม่มีผู้ใดกล้ายอมรับในเรื่องบัดสีเช่นนี้” พระชายารองเจียงซูหลิงกระซิบบอกกล่าวด้วยความหวังดี

“อืม”

หลังจากวันนั้นไป๋ซือเย่วจึงถูกองครักษ์ของจวิ้นอ๋องสะกดรอยตามไปทุกที่ จนกระทั่งวันหนึ่งองครักษ์หลวงได้พบเห็นความผิดปกติของพระชายาเอกดังคำปรามาส

สตรีต่างแคว้นย้อนกลับไปโรงน้ำชาหยุนหยวนอีกครั้ง เพื่อพบปะกับบุรุษลึกลับตามที่นัดหมายกันไว้ ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ในห้องจิบน้ำชาส่วนตัว

ข้างกายชายหญิงไร้ซึ่งผู้ติดตามอย่างที่ควรจะเป็น เพราะทุกเรื่องในหัวข้อสนทนาต้องเก็บเป็นความลับระดับสูงสุด!

ทุกความเคลื่อนไหวอยู่ในสายตาองครักษ์หลวง ถึงแม้จะไม่มีการโอบกอดอย่างที่ถูกกล่าวหา ทว่าท่าทีสนิทสนมเกินพอดีและรอยยิ้มกว้างเต็มใบหน้างดงาม ก็มากพอต่อการเข้าใจผิดของสวามีผู้คอยจับผิดพระชายาเอกเป็นทุนเดิม

ค่ำคืนที่สองของการเข้าหอจึงเกิดขึ้นตามแรงอารมณ์โมโหของสวามี ทุกท่วงท่าโถมกระหน่ำไร้ซึ่งความอ่อนโยน หลังเสร็จกิจเขายังกลับไปโอบกอดพระชายารองเฉกเช่นทุกค่ำคืนที่ผ่านมา

“หม่อมฉันต้องทำอย่างไร ถึงจะได้หัวใจพระองค์มาครอบครอง”

ไป๋ซือเย่วเอ่ยตามหลังสวามีด้วยความน้อยใจ ถึงแม้จะแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี แต่นางหลงรักสวามีตั้งแต่แรกพบ ทว่าไม่กล้าบอกกล่าวให้เขารับรู้ความในใจ ยิ่งรู้ว่าเขามีคนรักอยู่แล้วทั้งยังแต่งตั้งสตรีผู้นั้น ให้เข้ารับตำแหน่งพระชายารองในวันเดียวกัน องค์หญิงผู้เงียบขรึมยิ่งไม่กล้าบอกกล่าวสิ่งใดให้ระคายหูสวามี มีเพียงร่างกายแสนบริสุทธิ์ ที่มอบให้ด้วยความเต็มใจแทนการบอกรัก

หลังจากวันนั้นจวิ้นอ๋องหนางจิงชวนก็ไม่กลับมาค้างที่ตำหนักพระชายาเอกอีกเลย วัน ๆ เขาอยู่แต่กับพระชายารองที่ตำหนักเล็ก

“ท่านอ๋องไม่ไปหาพี่หญิงบ้างหรือเพคะ” พระชายารองเจียงซูหลิงเอ่ยถามอย่างมีนัยยะ

“ไม่ไป เจ้าถามทำไม”

ทุกครั้งที่เจอหน้าสตรีต่างแดน เขามักจะรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจจึงหลีกเลี่ยงการพบเจอกัน รอให้ความรู้สึกไม่ไว้ใจเบาบางลงสักหน่อย ค่อยกลับไปเยือนก็ยังไม่สาย

“หม่อมฉันแค่นึกเป็นห่วงพี่หญิงเพคะ เกรงว่านางจะน้อยใจที่พระองค์ไม่สนใจใยดีเช่นนี้”

“นางก็อยู่ส่วนของนาง เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลสิ่งใด ข้าพึงใจเจ้ามากกว่าจึงมาเยือนตำหนักเล็กทุกคืน เป็นเช่นนี้ไม่ดีหรอกหรือ”

“ดีเพคะ” เจียงซูหลิงจำต้องสงบปากสงบคำไม่ซักถามสิ่งใดอีก

สามเดือนต่อมาไป๋ซือเย่วก็ล้มป่วยลง นางอาเจียนหนักทุกเช้าจนรับประทานอาหารไม่ได้ หน้าตาอิดโรยซีดเซียวรูปร่างผอมลงอย่างเห็นได้ชัด

จวิ้นอ๋องรู้ข่าวจึงรีบพาหมอหลวงมาตรวจรักษา เลยได้รู้ว่าพระชายาเอกกำลังตั้งครรภ์ ว่าที่บิดาของบุตรดีใจมากเพราะพระชายารองไม่มีวี่แววว่าจะตั้งครรภ์เลย ทั้ง ๆ ที่ร่วมหอกันอยู่บ่อยครั้ง

บุรุษไร้ใจจึงยอมกลับมาพักค้างที่ตำหนักใหญ่ แต่ไม่ได้ร่วมหลับนอนกับสตรีในตำหนัก ด้วยหวั่นเกรงจะกระทบต่อเด็กในครรภ์นาง

เพียงแค่สวามียอมกลับมาเยือนที่ตำหนักอีกครั้ง ก็นำพาความสุขมากล้นมาสู่พระชายาเอกผู้น่าสงสาร

แต่ความสุขมักสั้นกว่าความทุกข์ เมื่อต้องอาศัยอยู่ร่วมชายคาเดียวกับสตรีที่หวังฐานะสูงสุดในตำหนักแห่งนี้ ในช่วงเดือนที่เก้าของการตั้งครรภ์ ไป๋ซือเย่วต้องเผชิญกับความทุกข์ใจอย่างแสนสาหัส

เนื่องจากไม่สามารถบอกกล่าวความจริงหลายอย่างให้สวามีรับรู้ ความสัมพันธ์ลึกลับกับชายแปลกหน้าในโรงน้ำชาหยุนหยวน กลายเป็นชนวนบาดหมางครั้งยิ่งใหญ่ และนำภัยมาสู่ตนจนยากเกินกว่าจะแก้ไข

“หยกสีดำชิ้นนี้ผู้ใดมอบให้เจ้าไป๋ซือเย่ว!”

หนานจิงชวนตะโกนถามเสียงดัง เมื่อเห็นหยกสีดำไม่คุ้นตาวางอยู่ที่หัวเตียงนอนของพระชายาเอก

ความหวาดระแวงก่อนหน้านี้ เขาอุตส่าห์ยอมปล่อยผ่านไปนานหลายเดือน แต่เมื่อเห็นหยกของบุรุษวางไว้ต่อหน้าต่อตา ความกรุ่นโกรธแต่เก่าก่อนจึงปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

“ของสหายหม่อมฉันเพคะ เป็นเพียงหยกพกเครื่องรางธรรมดา ๆ เท่านั้น”

เมื่อรับปากและให้สัญญากับเจ้าของหยกสีดำ ไป๋ซือเย่วจึงไม่สามารถพูดความจริง เพราะผลที่ตามมาหนักหนาเกินกว่าที่นางจะรับผิดชอบได้ ในใจยังนึกสงสัยว่าหยกที่เก็บไว้ในหีบอย่างมิดชิด เหตุใดจึงมาวางอยู่ตรงนี้ได้

“สหายเช่นนั้นหรือ คิดว่าข้าโง่เขลานักหรืออย่างไร สหายชายหญิงโอบกอดกันด้วยหรือ”

“ไม่ใช่นะเพคะ ท่านอ๋องได้โปรดเชื่อใจหม่อมฉัน”

น้ำเสียงตกใจรีบโต้แย้ง เพราะไม่คาดคิดว่าสวามีจะเห็นนางโอบกอดกับคนผู้นั้น

“รอให้เจ้าคลอดเด็กคนนี้และตรวจสอบด้วยวิธีของราชวงศ์ หลังจากนั้นพวกเราค่อยกลับมาพูดคุยกัน”

“ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรเพคะ!”

“ข้าไม่มั่นใจว่าเด็กคนนี้เป็นบุตรของข้า แต่ใช่ว่าจะปรักปรำเจ้าไปเสียทั้งหมด ข้ามีวิธีพิสูจน์ความจริงอีกไม่นานคงได้รู้กัน”

กล่าวจบบุรุษหัวใจสับสนก็รีบเดินจากไปทันที พอเป็นเรื่องของไป๋ซือเย่วมักจะทำให้เขาเกิดอารมณ์โมโหมากกว่าปกติ

ความน้อยใจสายหนึ่งแผ่ซ่านในหัวใจเฉยชา แต่จำต้องสลัดทิ้งไม่เอาใจลงไปแลกกับสตรีที่ไม่เห็นค่าของตน

“ภาพที่เห็นอาจนำพาความไม่ไว้ใจมาสู่ความคิดของพระองค์ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าหม่อมฉันเป็นสตรีของพระองค์เพียงผู้เดียว”

น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยไล่หลังพระสวามี ดวงตาสองข้างเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา หากบอกกล่าวความจริงออกไป ย่อมกระทบต่อความสัมพันธ์ของแว่นแคว้น ถ้าความทุกข์ใจในครั้งนี้สามารถประคับประคองเรื่องราวไม่ให้เลวร้ายนางก็ยินดี

‘องค์หญิงปลายแถวเช่นข้า ไม่มีสิทธิ์เลือกชะตากรรมของตนเองเลยหรืออย่างไร’