คลอดบุตร

กลางดึกของค่ำคืนที่ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยม่านหมอกของพายุฝนฟ้าคะนอง พระชายาเอกไป๋ซือเย่วสะดุ้งตื่นเพราะตกใจเสียงฟ้าร้องซึ่งดังจนเตียงนอนสั่นสะเทือน

ทว่าต่อมาก็มีอาการปวดหน่วงที่ช่องท้องด้านล่างรุนแรง น้ำสีใสปนเลือดจาง ๆ ไหลออกมาตามหว่างขา แน่ชัดแล้วว่านางกำลังจะคลอดบุตร

พระชายาผู้ไม่ได้รับความรักจากสวามี นอนปวดท้องถี่กระชั้นชิดลมหายใจสะดุดขาดห้วงอยู่บ่อยครั้ง หัวใจมารดามือใหม่เต้นระรัวทั้งหวาดกลัวและเจ็บปวด

นับตั้งแต่ตั้งครรภ์ไม่เคยมีใครใส่ใจ หรือมาแนะนำวิธีปฏิบัติในการดูแลครรภ์แรก และสอนวิธีรับมือการคลอดบุตรเลยสักครั้ง นางจึงรู้สึกหวาดกลัวมากด้วยเกรงว่าบุตรจะไม่รอดชีวิต

ดวงหน้าเรียวงามซีดเผือดไร้สีเลือดเป็นตายเท่ากัน ข้างกายมีเพียงนางกำนัลคนสนิทซึ่งเดินทางติดตามมาจากแคว้นหวงหลิง

“ชิงอีข้าไม่ไหวแล้ว ข้าปวดท้องมาก”

“พระชายาอดทนไว้ก่อนนะเพคะ หม่อมฉันจะรีบไปแจ้งให้จวิ้นอ๋องรับรู้”

“รีบเถิดข้าไม่ไหวแล้วชิงอี”

หลังจากจวิ้นอ๋องรับรู้จึงให้ม้าเร็วไปแจ้งสำนักหมอหลวงในพระราชวัง เพื่อขอให้หมอหญิงมาทำคลอดพระชายาที่ตำหนัก ค่ำคืนนี้เรื่องทุกอย่างต้องชัดเจนกระจ่างแจ้ง

หมอหลวงหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง ได้รับมอบหมายให้เดินทางมาทำคลอดที่ตำหนักจวิ้นอ๋อง หากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่านางมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงสตรีตำแหน่งสูงศักดิ์อีกคน

หมอหญิงเข้าไปทำคลอดไม่นาน ก็มีเสียงร้องของทารกแรกเกิดดังไปทั่วตำหนักใหญ่

อุแว้! อุแว้!

“เด็กชายเพคะ พระชายา”

ชิงอีกระซิบบอกกล่าวผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงดีใจ นางคอยอยู่เป็นผู้ช่วยหมอหลวงตลอดระยะเวลาทำคลอด

“ลูกชายของแม่ช่างน่ารักน่าชังยิ่งนัก”

พวงแก้มสองข้างสีแดงเปล่งปลั่งของเด็กทารกเพศชาย นำพาความสุขมาเติมเต็มหัวใจแห้งเหี่ยวของมารดา

เมื่อเริ่มเบาใจที่เห็นบุตรชายคลอดอย่างปลอดภัย ไป๋ซือเย่วจึงหลับตาลงเพื่อพักผ่อนเอาแรง ร่างกายของนางอ่อนล้าเต็มทีจึงฝืนลืมตาต่อไปไม่ไหว

ทางด้านชิงอีที่พึ่งทำความสะอาดเด็กทารกเสร็จ ทำทีจะปักหลักเฝ้าดูแลผู้เป็นนายไม่ยอมถอยห่าง กลับถูกหมอหญิงไล่ออกจากห้องคลอด ด้วยเหตุผลเรื่องความสะอาดและปลอดภัย

“เจ้าออกไปจากห้องคลอดได้แล้ว ข้าจะตรวจดูอาการแรกคลอดของเด็ก อยู่กันเยอะย่อมสกปรกเผลอ ๆ อาจเป็นอันตรายต่อชีวิตเด็ก”

หมอเจียงหว่านกระซิบข้างหูนางกำนัลข้างกายพระชายาเอก หากสตรีผู้นี้ยังอยู่นางคงทำการบางอย่างไม่สะดวก

“เจ้าค่ะ ท่านหมอ” ชิงอีรับคำแล้วรีบถอยห่างจากคุณชายตัวน้อย

ทันทีถึงแม้จะนึกเสียดายอยู่มาก ที่ไม่ได้เห็นทุกความเคลื่อนไหวของคุณชาย แต่นางก็เป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยเช่นกัน

ยามนี้ในห้องคลอดจึงมีเพียงหมอหลวงหญิง กับไป๋ซือเย่วผู้หลับใหล และทารกแรกเกิดตัวขาวอวบอ้วน ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงบิดาผู้ให้กำเนิด

เรื่องราวเลวร้ายได้เริ่มต้นขึ้นจากวันนี้ หากย้อนเวลากลับไปได้ไป๋ซือเย่วคงฝืนทนไม่นอนหลับในค่ำคืนนี้อย่างเด็ดขาด

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยามหมอหญิงจึงเดินออกมาจากห้องคลอด นางถือจอกน้ำชาเล็ก ๆ ติดมือมาด้วย จากนั้นจึงขอเข้าพบเจ้าของตำหนัก ซึ่งกำลังรอคอยอยู่ในห้องหนังสือส่วนตัว

“ท่านหมอแน่ใจหรือว่าเลือดเป็นของเด็กคนนั้น” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นเมื่อน้ำในถ้วยยังคงเป็นสีแดงตามปกติ

หัวหน้าหมอหลวงส่งหมอหญิงผู้นี้มาพร้อมกับถ้วยตรวจสอบ เขาจึงวางใจให้จัดการเรื่องสำคัญเพียงลำพัง

“แน่ใจเพคะ ในห้องคลอดมีเพียงหม่อมฉันกับพระชายาไป๋และเด็กทารก”

หมอหลวงหญิงวัยกลางคนก้มหัวลงรายงานเรื่องสำคัญให้เจ้าของตำหนักรับรู้ ริมฝีปากคนรายงานแอบอมยิ้ม หากไม่สังเกตให้ดีย่อมไม่มีผู้ใดมองเห็น

“ไป๋ซือเย่วเห็นท่านหมอนำเลือดเด็กออกมาจากห้องคลอดหรือไม่” คำถามนี้เพื่อยืนยันอีกครั้ง ว่าเลือดเป็นของทารกแรกเกิดจริง ๆ 

“เห็นเพคะ พระชายาไม่ได้นอนหลับ คงรู้ว่าพระองค์ต้องการตรวจสอบตามวิธีของราชวงศ์”

“เจิ้งหลงไปส่งท่านหมอ”

จวิ้นอ๋องสั่งการเสียงเข้ม เพราะอารมณ์ไม่คงที่สักเท่าไหร่ เขาต้องการอยู่เงียบ ๆ เพื่อคิดไตร่ตรองบางเรื่องให้ถี่ถ้วน

“พ่ะย่ะค่ะ”

คล้อยหลังหมอหญิงเดินจากไปแล้ว จวิ้นอ๋องหนานจิงชวนจึงนำถ้วยตรวจสอบถ้วยใหม่ มาตรวจสอบความเข้ากันของเลือดอีกครั้ง เขาทำใจอยู่นานกว่าจะกล้าหยดเลือดของเด็กชายลงไปในถ้วย

หลังจากหยดเลือดเด็กชายลงไป น้ำในถ้วยตรวจสอบยังคงเป็นสีแดงตามเดิม ไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มอย่างที่ควรจะเป็น

ซึ่งแน่ชัดแล้วว่าเด็กชายแรกเกิด กับตระกูลหนานแห่งแคว้นถิงโจว ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกัน!

“ไม่จริง ซือเย่วไม่เคยมีใคร นางเป็นสตรีของข้าเพียงผู้เดียว ต้องมีบางอย่างผิดพลาดแน่ ๆ”

หนานจิงชวนยังหลงเหลือความเชื่อใจในตัวพระชายาเอก และอยากให้โอกาสสตรีผู้แต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างแคว้นแก้ตัวอีกสักครั้ง

คนร้อนใจรีบเดินออกจากห้องหนังสือ มุ่งหน้าตรงไปยังห้องคลอดในตำหนักใหญ่ เพื่อจัดการตรวจสอบทุกอย่างด้วยตนเอง

ทว่าถ้วยตรวจสอบสายเลือดของราชวงศ์ ยังคงเป็นถ้วยกลุ่มเดิมที่หมอหญิงผู้นั้นนำมาให้!

ผ่านไปชั่วครู่หนานจิงชวนจึงเดินกลับมาที่ห้องหนังสือ เขาถือจอกน้ำชาใบเล็กติดมือมาด้วย สองมือของเขาสั่นเทาทั้งอยากรู้ผลและไม่อยากรู้ผล

บุรุษที่หัวใจเต็มไปด้วยบาดแผลขนาดใหญ่ตั้งสติให้มั่น แล้วลงมือตรวจสอบสายเลือดอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังเป็นเช่นเดิมครั้งแล้วครั้งเล่า!

ร่างสูงโปร่งทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องเย็นเฉียบ ความรู้สึกผิดหวังรุนแรงผสมกับความรู้สึกเสียใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ก่อเกิดเป็นความแค้นฝังลึกยากจะให้อภัย

“ไป๋ซือเย่ว เจ้ากล้าหลอกลวงข้าถึงเพียงนี้เลยหรือ เหตุใดจึงกล้าหยามเกียรติข้าเช่นนี้!”