บทที่ 1

แฟนหนุ่มของฉันคือหลินจิงเฟิง คุณชายที่ทรงอิทธิพลของเมืองหลวง เขาดื้อรั้นและเอาแต่ใจมาโดยตลอด ใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือยไปทีละก้อน ๆ ข้างกายก็ไม่เคยขาดสาว ๆ เลย

ฉันอยู่ข้างกายเขามาสามปีแล้ว และสามปีนี้เขาก็เชื่อฟังอยู่เสมอ แถมยังขอฉันแต่งงานด้วย

แต่ช่วงนี้เขาเจอเหยื่อรายใหม่แล้ว

เป็นนักศึกษาที่สาวสวยคนหนึ่ง ผิวเธอขาวมาก บุคลิกก็ดูสง่างามและสูงส่ง เขาไม่สามารถยับยั้งตัวเองได้กับผู้หญิงที่ไร้เดียงสาและจิตใจดีแบบนี้

และเพื่อทำให้เธอยิ้ม วันเกิดของฉันในวันนั้น เขาผลักฉันลงไปในทะเลโดยไม่ลังเล

......

วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส มองไม่เห็นก้อนเมฆแม้แต่ก้อนเดียว ผิวน้ำที่สงบสาดขึ้นมาจนเกิดฟองน้ำขนาดใหญ่ ฉันกระทุ่มอยู่ในน้ำไม่หยุด และมองกลุ่มคนที่อยู่บนเรือยอร์ชด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านบนเรือยอร์ชสวมชุดกระโปรงสีขาว ดวงตาของเธอบริสุทธ์และใสแจ๋ว เมื่อเห็นท่าทางน่าสมเพชหลังตกลงไปในน้ำของฉัน ก็ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากและยิ้มอย่างสดใส

เธอยิ้มได้สวยมาก

หลินจิงเฟิงก็ยิ้มตามไปด้วย

เขายิ้มแจ่มใสมาก คิ้วที่ขมวดเข้าหากันแน่นล้วนผ่อนคลายลงอยู่หลายส่วน และเมื่อเขาได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากฉัน ฉันก็เริ่มจมลงไปแล้ว

ความรู้สึกของการจมน้ำมันทำให้ฉันหายใจไม่ออก

ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยจมน้ำ ตั้งแต่นั้นมากลัวน้ำมากมาโดยตลอด เดิมทีฉันไม่เห็นด้วยกับการฉลองวันเกิดบนเรือยอร์ช แต่ทนการพูดออดอ้อนของหลินจิงเฟิงไม่ไหว จึงยอมตกลง

แต่ตอนที่ฉันขึ้นมาถึงบนเรือยอร์ช ก็พบว่านอกจากเพื่อนทั่วไปแล้ว ยังมีผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งด้วย

เธอสวยจนไม่สามารถจะบรรยายได้

หลินจิงเฟิงดูแลเธอดีมาก เทเครื่องดื่มให้เธอบ้างละ ปอกผมไม้ให้เธอบ้างละ เค้กชิ้นแรกก็ให้เธอก่อน เขาใส่ใจในทุกรายละเอียดจนถึงที่สุด แต่เรื่องพวกนี้เขาไม่เคยทำกับฉันมานานแล้ว

ฉันรู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ฉันจนแล้วจนรอดก็ไม่ได้สงสัยในตัวเขา

จนกระทั่งฉันถูกเขาผลักตกลงทะเล ฉันถึงได้มั่นใจแล้ว

หลินจิงเฟิงเปลี่ยนไป

เขามองฉันค่อย ๆ จมลงไป ถอดแว่นกันแดดอย่างช้า ๆ ขึ้นไปไว้บนศีรษะ หรี่ตาและมองฉันที่กระทุ่มอยู่ในน้ำไม่หยุด พลางหัวเราะขึ้นมา “สือเยียน! เธอคงไม่ได้ว่ายน้ำไม่เป็นจริง ๆ หรอกใช่ไหม? เลิกแสดงละครได้แล้ว รีบขึ้นมาเร็ว จิ้งซินขำเพราะเธอแล้ว เธอไม่ต้องแสดงแล้ว”

เสียงหัวเราะเยาะแสบแก้วหูมาก

“คุณชายหลิน พี่สะใภ้ดูเหมือนจะว่ายน้ำไม่เป็นจริง ๆ นะคะ!”

ผู้หญิงคนหนึ่งพบความผิดปกติแล้ว จึงตะโกนร้องเสียงดัง และรีบโยนห่วงชูชีพมาให้ฉัน แต่ร่างกายของฉันเริ่มจะจมลึกลงไปด้านล่างแล้ว

“ใครก็ได้!”

“สือเยียน!”

เหตุการณ์นั้นวุ่นวายมาก หลายคนร่วมมือกันช่วยพาฉันขึ้นไปบนเรือยอร์ช แต่ทำการปั๊มหัวใจไปหลายรอบแล้ว ฉันก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา

ร่างกายของฉันเริ่มเย็นลง

เวลานี้หลินจิงเฟิงรู้จักตื่นตระหนกแล้ว เขาพาฉันมาส่งที่โรงพยาบาลและเข้าห้องไอซียู คุณหมอร่วมมือกันช่วยชีวิตอยู่กว่าสองชั่วโมง ถึงช่วยชีวิตฉันกลับมาได้

เมื่อได้ยินคุณหมอบอกว่าฉันพ้นขีดอันตรายแล้ว

หลินจิงเฟิงจึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ เขาก็จะกลายเป็นฆาตกร

เขาชอบเล่น แต่ไม่อยากเข้าคุก

จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น ฉันถึงได้ฟื้นขึ้นมาบนเตียงผู้ป่วย มองดูเพดานและได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยเข้ามาแตะจมูก ดวงตาฉันเต็มไปด้วยความสับสน พอขยับตัวนิดเดียว ศีรษะก็ปวดตุบ ๆ ขึ้นมา

ฉันยกมือแตะที่หน้าผาก ร้องเสียงอู้อี้

เมื่อหลินจิงเฟิงที่กลับมาจากด้านนอกเห็นว่าฉันฟื้นแล้ว เขาก็เข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว กุมมือฉันและเอ่ยด้วยความตื่นเต้น “เยียนเยียน ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว เห็นเธอไม่ฟื้นขึ้นมาทั้งคืน ฉันยังคิดว่าเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว”

ฉันดึงมือกลับอย่างแรง และมองเขาด้วยความสงสัย ขมวดคิ้วพลางเอ่ย “คุณเป็นใคร?!”