เข้าสู่ระบบแชตที่ไม่มีคนตอบรับ โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเครื่องคิดเงินสั่นขึ้นหลายครั้ง ขณะที่ป่านแก้วกำลังยกชา
“แฟ้มงานอยู่ข้างบน”เคออสวิ่งกลับขึ้นไปค้นในห้อง แต่บริเวณข้างเตียงมีเพียงหนังสือสองเล่มกับเสื้อที่ถอดทิ้งไว้ เขาดึงลิ้นชักโต๊ะ เปิดตู้ และก้มดูใต้เตียงก็ยังไม่พบหากเป็นเมื่อก่อน ป่านแก้วคงช่วยจัดแฟ้มกับของที่เขาต้องใช้ไว้รวมกันตั้งแต่ตอนนำเสื้อผ้ามาคืน บางครั้งเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของอยู่ตรงไหน เพียงส่งข้อความถาม เธอก็บอกได้ทันทีเคออสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกโดยไม่เสียเวลาพิมพ์ข้อความปลายสายดังอยู่หลายครั้งกว่าจะมีคนรับ“ค่ะ พี่เคออส”“ป่าน แฟ้มสีดำของพี่อยู่ไหน”“แฟ้มอะไรคะ”“แฟ้มงานที่พี่ต้องนำเสนอวันนี้ ป่านเคยเห็นหรือเปล่า”“ป่านไม่แน่ใจค่ะ ของที่อยู่ในห้องป่าน ป่านคืนไปหมดแล้ว”“พี่ไม่ได้ถามของที่คืน พี่ถามว่าเคยเห็นแฟ้มไหม” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนป่านแก้วจะตอบ“ครั้งล่าสุดป่านเห็นอยู่บนโต๊ะในห้องพี่ค่ะ แต่ก็หลายวันแล้ว”เคออสหันไปมองโต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยหนังสือและกล่องอุปกรณ์ทำบอร์ดที่เขาไปซื้อเองหลังจากป่านแก้วออกไปกับเมษาเมื่อวันเสาร์ เขายกกล่องขึ้นจึงเห็นมุมแฟ้มสีดำโผล่อยู่ด้านล่าง“เจอแล้ว” เขาดึงแฟ้มออกมา ก่อนเปิดตรวจของข้างใน“แต่เอกสารภาคผนวกไม่อยู่”“พี่เคออสเก็
“แก้ก้อนนี้ไม่ได้แล้วค่ะ แต่ครั้งหน้าระวังได้”ซันใช้มีดตัดเค้กออกเป็นสามชิ้น เขาชิมคำหนึ่งแล้วนิ่งไป เมษารีบลองตามก่อนทำหน้าเหมือนกำลังพยายามหาคำพูดที่ไม่ทำร้ายคนทำ“ก็ไม่ได้แย่มากค่ะ”“แปลว่าไม่อร่อย” ซันตอบ“กินได้ค่ะ แค่เนื้อแน่นไปนิด”เขาหันมาทางป่านแก้ว “เธอว่าไง”ป่านแก้วชิมอย่างตั้งใจ ก่อนตอบตามตรง “หวานไปนิดแล้วก็แน่นค่ะ แต่ครั้งแรกทำได้ขนาดนี้ก็ไม่แย่นะคะ”“ถ้าเอาไปให้แม่คงโดนถามว่าซื้อมาจากร้านไหน”“ร้านคงไม่ยอมรับว่าเป็นของตัวเองหรอกค่ะ” เมษาพูดจนป่านแก้วต้องรีบกลั้นหัวเราะซันไม่ได้โกรธ เพียงตัดเค้กอีกคำขึ้นมากินเหมือนต้องการจำรสชาติของความผิดพลาดเอาไว้หลังเก็บอุปกรณ์เสร็จ สมาชิกเริ่มทยอยออกจากห้อง ป่านแก้วถอดผ้ากันเปื้อนพับคืนให้ชมรม ขณะกำลังจะเดินตามเมษาออกไป ซันก็เรียกไว้“ป่านแก้ว”หญิงสาวหันกลับ เขายืนถือใบสมัครอยู่ข้างโต๊ะซึ่งเพิ่งช่วยกันเก็บจนสะอาด“ครั้งหน้ามาอีกหรือเปล่า”“ถ้าสมัครแล้วก็น่าจะมาค่ะ”“งั้นครั้งหน้าช่วยดูให้พี่อีกได้ไหม” ซันยกกล่องเค้กที่เนื้อแน่นอยู่ในมือขึ้นเล็กน้อย “จนกว่าจะทำออกมาแล้วแม่กินได้จริง ๆ”ป่านแก้วมองกล่องใบนั้น ก่อนพยักหน้ารับ“ได้ค
“ตักออกนิดเดียวก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเทใหม่”“สามกรัมมีผลไหม”“ถ้าสูตรใหญ่คงไม่มาก แต่ชั่งให้ตรงไว้ก่อนดีกว่าค่ะ”ซันหยิบช้อนตักออกทีละน้อยจนตัวเลขพอดี จากนั้นจึงชั่งน้ำตาลและเนยตามรายการ แม้จะใช้เวลานานกว่ากลุ่มอื่น แต่เขาไม่ยื่นหน้าที่กลับมาให้ป่านแก้วหลังเตรียมของครบ ทั้งสามคนเริ่มผสมเนยกับน้ำตาล ป่านแก้วสาธิตวิธีใช้เครื่องตีเพียงครู่เดียวก่อนส่งให้ซันลอง เขารับไปถือแน่นจนเครื่องตีจมลงในเนยเกือบถึงก้นชาม“เปิดเบอร์ต่ำก่อนนะคะ ไม่อย่างนั้นน้ำตาลจะกระเด็น”“เบอร์นี้?”“หนึ่งค่ะ”ซันมองตัวเลขบนเครื่องแล้วกดเปิด เสียงมอเตอร์ดังขึ้นพร้อมน้ำตาลส่วนหนึ่งที่กระเด็นออกนอกชาม เพราะเขายกหัวตีขึ้นเร็วเกินไป เมษาซึ่งยืนอยู่ข้างกันรีบหลบ แต่ยังมีผงน้ำตาลติดเต็มแขนเสื้อ“พี่ซัน!” เมษาร้อง“ขอโทษ” เขารีบปิดเครื่อง ก่อนมองโต๊ะที่เลอะไปหมด “ฉันเช็ดเอง”ซันหยิบผ้ามาเช็ดทั้งโต๊ะและพื้นโดยไม่รอให้ใครจัดการให้ ป่านแก้วช่วยรวบชามไว้ตรงกลางเพื่อไม่ให้เขาชนตก เมื่อทำความสะอาดเสร็จจึงเริ่มใหม่อีกครั้ง“จับเครื่องเอียงนิดหนึ่งค่ะ แล้วอย่ายกขึ้นจากชามตอนยังเปิดอยู่”“แบบนี้?”“ค่ะ ค่อย ๆ หมุนไปรอบชาม”ป่านแก้วยืนบ
“แกแน่ใจนะว่าไม่ได้เปลี่ยนใจแล้ว”เมษาถามขณะจอดรถตรงหน้าอาคารกิจกรรมนักศึกษา ป่านแก้วถอดหมวกกันน็อกส่งคืนให้เพื่อน ก่อนเงยหน้ามองป้ายประชาสัมพันธ์ของชมรมทำขนมซึ่งตั้งอยู่ตรงทางเข้า“มาถึงแล้วจะให้ป่านเปลี่ยนใจอะไรอีก”“ก็เห็นแกมองโทรศัพท์มาตลอดทาง ฉันนึกว่ารอใครเรียกกลับ”ป่านแก้วก้มมองเครื่องมือสื่อสารในมือ หน้าจอยังคงว่าง ไม่มีข้อความจากเคออสส่งมาต่อจากตอนที่เธอเดินออกจากร้าน เขาบอกว่าจะนั่งกินก๋วยเตี๋ยวรอ แต่เธอไม่ได้รับปากว่าจะกลับไปหา“ป่านแค่ดูเวลา กลัวมาสาย”“ยังไม่บ่ายโมงเลย ไปเถอะ”เมษาคว้ามือเธอให้เดินตามเข้าไปในอาคาร ห้องชมรมอยู่ชั้นสอง ประตูถูกเปิดกว้างจนมองเห็นโต๊ะยาวหลายตัวตั้งเรียงกัน ภายในมีทั้งนักศึกษาที่เป็นสมาชิกเดิมและคนที่มาทดลองกิจกรรมเหมือนพวกเธอกลิ่นเนยกับวานิลลาลอยออกมาจากห้อง ทำให้ป่านแก้วชะลอฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว บนโต๊ะด้านในมีอุปกรณ์ทำขนมวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ ทั้งชามผสม ตะกร้อมือ ถ้วยตวง และเครื่องชั่งขนาดเล็ก“ชอบก็บอกว่าชอบ ทำหน้าเหมือนอยากย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว” เมษากระซิบ“ป่านยังไม่ได้พูดอะไรเลย”“หน้าแกพูดหมดแล้ว”ป่านแก้วขยับแว่นให้เข้าที่ ก่อนเดินตาม
ป่านแก้วซึ่งกำลังเช็ดช้อนอยู่เงยหน้ามอง เคออสเดินเข้ามาในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีน ใบหน้าของเขายังคงเรียบตึงเหมือนตอนที่เธอนำของไปคืนเมื่อคืนสายตาเลื่อนมองเสื้อผ้าของเธอ ก่อนหยุดตรงกระเป๋าที่วางอยู่หลังเคาน์เตอร์“เปลี่ยนเสื้อแล้วเหรอ ก็ดี จะได้ไม่ต้องรอ”“พี่เคออสจะไปไหนคะ”“ไปซื้ออุปกรณ์ทำบอร์ด งานคณะขาดของหลายอย่าง” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรายการ“ป่านไปช่วยเลือกหน่อย พี่ไม่รู้ว่าพวกกระดาษต้องใช้แบบไหน”เขาพูดเหมือนทุกครั้ง เพียงเข้ามาบอกว่าจะไปที่ไหน แล้วรอให้เธอวางงานทุกอย่างตามไปด้วย โดยไม่ถามสักคำว่าเธอมีธุระหรือไม่“ป่านไปไม่ได้ค่ะ” เคออสเงยหน้าจากโทรศัพท์“ทำไม”“ป่านมีนัดแล้วค่ะ”“นัดกับใคร”“เมษาค่ะ เราจะไปมหา’ลัยด้วยกัน”“วันเสาร์จะไปมหา’ลัยทำไม”“ไปดูชมรมทำขนมค่ะ วันนี้เขาเปิดให้คนที่สนใจเข้าไปลองทำกิจกรรมก่อนสมัคร”“ก็ไปวันอื่น
เสียงข้อความดังขึ้นขณะที่ป่านแก้วกำลังเช็ดโต๊ะตัวสุดท้ายอยู่หน้าร้านหญิงสาววางผ้าในมือลง ก่อนหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนขึ้นมาดู ชื่อของเมษาปรากฏอยู่บนหน้าจอพร้อมข้อความหลายบรรทัดMesa: วันนี้ว่างไหมMesa: ชมรมทำขนมเปิดให้เข้าไปลองทำกิจกรรมก่อนสมัครMesa: ไปด้วยกันนะ ฉันไม่อยากไปคนเดียวป่านแก้วอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง เธอเคยเห็นประกาศรับสมัครของชมรมนี้ติดอยู่ตรงบอร์ดหน้าคณะตั้งแต่ต้นเทอม แต่ยังไม่ได้เข้าไปถามรายละเอียดสักครั้งParnkaew: วันนี้ป่านช่วยแม่อยู่ที่ร้านMesa: ไปช่วงบ่ายก็ได้ เขาเริ่มบ่ายโมงMesa: แกทำเค้กเก่งจะตาย ไม่สนใจจริงเหรอหญิงสาวหันไปมองลูกค้าสองโต๊ะที่กำลังกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ ส่วนหน้าร้านยังมีคนนั่งรออาหารอีกหลายคน ถึงช่วงบ่ายลูกค้าน่าจะลดลง แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าจะทิ้งแม่ไปได้หรือไม่Parnkaew: ไว้คราวหน้าได้ไหม“คราวหน้าอะไร” เสียงของปราณีดังขึ้นจากด้านหลังป่านแก้วรีบกดปิดหน้าจอ ก่อนหันไปมองแม่ที่กำลังยกชามก๋วยเตี๋ยวออกมาจากหลังร้าน“เมษาชวนไปดูชมรมทำขนมที่มหา’ลัยค่ะ แ







