หนังสือแยกบ้าน

บาดแผลที่เพิ่งจะตกสะเก็ดตรงบริเวณท้ายทอยของเด็กสาวทำให้ทุกคนที่ได้เห็นบาดแผลนั้นเริ่มที่จะเชื่อคำพูดของจ้าวโม่ขึ้นมามากกว่าเดิมในทันที

แต่จ้าวโม่กลับไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น นางยังถลกแขนเสื้อของตนเองขึ้นเพื่อเผยให้เห็นรอยแผลฟกช้ำจากการถูกทำร้ายให้กับเหล่าชาวบ้าน

รวมไปถึงคนบ้านใหญ่ให้ได้เห็นกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน เมื่อทุกคนได้เห็นรอยบาดแผลและรอยฟกช้ำเต็มตัวของเด็กสาวต่างก็เบนสายตากลับไปจ้องมองยังคนบ้านใหญ่จ้าวกันอย่างตำหนิและต่อว่าอยู่ภายในใจ

“เหลวไหล! บุตรสาวของข้าไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างแน่นอนต้องเป็นบุตรสาวของเจ้าใช่หรือไม่นางหมี่ซื่อที่เป็นคนยุยงลูกสาวของข้า!”

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของนางหลิวซื่อดังขึ้นอย่างไม่เชื่อในคำพูดของเด็กสาวพร้อมทั้งยังเอ่ยปัดความผิดไปให้กับบุตรสาวของสะใภ้คนรองอย่างนางหมี่ซื่อที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ ของผู้เป็นสามีในทันที

“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านจะมาโยนความผิดให้กับหนิงเอ๋อร์ของข้าเพียงคนเดียวเช่นนี้ก็ไม่ถูกนะเจ้าคะ เพราะนางก็เอ่ยบอกอยู่ว่าเป็นทั้งสองคนหาใช่เพียงคนเดียว”

นางหมี่ซื่อเองก็ไม่ยินยอมที่จะให้ลูกสาวของตนเองต้องแบกรับความผิดที่ร้ายแรงเช่นนี้เอาไว้เพียงคนเดียวอย่างแน่นอน

ดังนั้นนางจึงได้เอ่ยคัดค้านคำพูดของนางหลิวซื่อออกไปอย่างไม่เกรงกลัวอีกฝ่ายอีกเช่นเดียวกัน

“เจ้า! นี่เจ้ากล้าใส่ความถงเอ๋อร์ของข้าเช่นนั้นรึหมี่ซื่อ!”

นางหลิวซื่อหันไปตะคอกเสียงดังใส่นางหมี่ซื่อที่ในตอนนี้อีกฝ่ายเองก็กำลังยืนหันมาเผชิญหน้ากับตนเองอยู่เช่นกัน

“ใช่แล้วจะทำไม ขะ...”

“พอได้แล้วทั้งคู่นั้นแหละ!”

ในขณะที่สะใภ้ทั้งสองของตนเองกำลังถกเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นั้น จ้าวเห้อก็ตะคอกห้ามทั้งสองคนขึ้นอย่างหมดความอดทน

ก่อนที่เขาจะปรายตามองไปยังร่างของจ้าวโม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ของน้องชายตนเองด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด จากนั้นชายชราจึงได้เอ่ยตอบตกลงเรื่องการแยกบ้านขึ้นด้วยน้ำเสียงรอดไรฟัน

“ก็ได้ เอาเป็นว่าข้าตกลงให้พวกเจ้าแยกบ้านกันออกไปได้ แต่ส่วนแบ่งของมรดกนั้นข้าคงจะแบ่งให้ได้ไม่มาก มีเพียงแค่ที่ดินที่พวกเจ้าใช้ปลูกบ้านเท่านั้นที่ข้าจะยกให้”

“ส่วนเงินกับข้าวสารนั้นคงจะให้ไม่ได้ พวกเจ้าก็เห็นว่าบ้านของข้านั้นมีคนเยอะแค่ไหน เกรงว่าถ้าเกิดแบ่งมันให้กับพวกเจ้าบ้านข้าคงจะต้องลำบากเช่นเดียวกัน”

“แต่ถ้าพวกเจ้าไม่รับเงื่อนไขนี้ของข้า เช่นนั้นเรื่องแยกบ้านก็ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ว่าอย่างไรเจ้าเล็ก?”

เงื่อนไขของจ้าวเห้อที่เอ่ยออกมาเมื่อสักครู่นี้ทำเอาผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต้องสูดลมหายใจเข้าออกด้วยความยากลำบากแทนคนสกุลจ้าวบ้านรอง

“ได้เจ้าค่ะ แต่ข้าเองก็มีเงื่อนไขเช่นเดียวกัน ข้าขอให้ท่านหัวหน้าหมู่บ้านทำหนังสือตัดขาดให้กับพวกข้าด้วยเลย”

“เพราะข้าคิดว่าถ้ามีญาติเช่นนี้ไม่มีเสียยังจะดีกว่า”

“นี่เจ้า!”

จ้าวโม่ที่เห็นว่าผู้เป็นตาของตนนั้นพูดไม่ออกตั้งแต่ได้ฟังเงื่อนไขของพี่ชายจบลงไปแล้ว นางจึงถือโอกาสในครั้งนี้เป็นคนตัดสินใจแทนเองเสีย

และยังไม่ลืมที่จะเพิ่มเงื่อนไขอีกข้อที่จะเป็นเครื่องมือในการสร้างความปลอดภัยให้กับครอบครัวของตนเองในอนาคตข้างหน้าอีกอย่างด้วยเลย

ซึ่งเงื่อนไขของเด็กสาวกลับสร้างความไม่พอใจให้กับจ้าวเห้อมากขึ้นไปอีก จนชายชราเผลอตัวตะคอกเสียงใส่หลานสาวนอกคอกของตนเองด้วยความโมโห

“เอาตามที่โม่เอ๋อร์เอ่ยมาเมื่อครู่เลยก็ดี ข้าเองก็คิดว่าในเมื่อพี่ใหญ่ยื่นเงื่อนไขเช่นนี้ให้กับข้า ก็เท่ากับว่าในใจของท่านเองก็ไม่ได้มีพวกข้าเป็นญาติอีกต่อไปแล้วเช่นเดียวกัน”

“เมื่อเป็นแบบนั้น พวกเราก็ควรจบจบกันไปด้วยดีเสีย รบกวนท่านหัวหน้าหมู่บ้านดำเนินการตามนี้ให้กับพวกข้าด้วยขอรับ”

จ้าวเหว่ยเป็นฝ่ายเอ่ยออกหน้าแทนหลานสาวของตนเองอีกครั้ง หลังจากที่เขาได้สติกลับคืนมาและคิดเห็นเช่นเดียวกับผู้เป็นหลานสาว

ดังนั้นจ้าวเหว่ยจึงไม่คิดจะลังเลใจอีกต่อไปแล้ว เขาถึงเอ่ยขึ้นอีกครั้งเพื่อเป็นข้อสรุปของเรื่องราวในวันนี้

“หึ! อวดดี ข้าจะรอดูสิว่าน้ำหน้าอย่างพวกเจ้าจะอวดดีไปได้อีกสักเท่าไหร่กัน แล้วอย่างซมซานกลับมาขอให้ข้าช่วยเหลืออีกก็แล้วกัน!”

ในตอนแรกที่จ้าวเห้อได้ยินคำพูดของน้องชายเพียงคนเดียวก็รู้สึกใจเสียขึ้นมาเล็กน้อย แต่เมื่อได้ฟังอีกฝ่ายเอ่ยจบกลับกลายเป็นว่าเขารู้สึกโมโหน้องชายของตนเองขึ้นมาแทนเสียอย่างนั้น

นั่นจึงทำให้จ้าวเห้อเอ่ยตัดจบอีกฝ่ายอย่างดูแคลน ก่อนจะเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“ขอรับ ขอให้พี่ใหญ่รักษาตัวด้วย”

จ้าวเหว่ยเอ่ยตอบกลับอีกฝ่ายเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเงียบเสียงลงไปอย่างไม่มีอะไรจะเอ่ยอีก

“ในเมื่อพวกท่านตกลงกันเป็นที่เรียบร้อย เช่นนั้นท่านอาทั้งสองก็ตามข้าไปที่บ้านเพื่อทำเรื่องให้เสร็จเรียบร้อยเลยก็แล้วกัน”

“เอาละ ๆ เรื่องจบแล้วพวกเจ้าเองก็แยกย้ายกันกลับบ้านตนเองได้แล้ว”

กู้เชาเอ่ยยุติเรื่องวุ่นวายในวันนี้ลงอีกครั้ง พร้อมกับเอ่ยบอกชายชราทั้งสองคนให้ตามตนเองไปดำเนินเรื่องในวันนี้ให้เสร็จสิ้นไป

ก่อนจะหันไปเอ่ยบอกกับเหล่าชาวบ้านที่มามุงดูเรื่องราวในวันนี้ให้พากันแยกย้ายกันไปได้แล้ว

ซึ่งหลังจากหัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยจบพวกชาวบ้านทั้งหลายต่างก็แยกย้ายกันกลับไปทำงานของตนเอง

ส่วนจ้าวเห้อกับจ้าวเหว่ยนั้นได้เดินตามกู้เชาไปที่บ้านแล้ว ในตอนนี้ที่หน้าบ้านสกุลจ้าวบ้านใหญ่จึงเหลือเพียงคนบ้านใหญ่กับจ้าวโม่และมารดาของตน

“ฟานเอ๋อร์ เรื่องที่เกิดขึ้นใหญ่โตในวันนี้ล้วนเป็นเพราะเจ้าไม่สั่งสอนบุตรสาวของตนเองให้ดี จึงทำให้ท่านอาเหว่ยต้องลงเอยเช่นนี้”

เป็นคำพูดของจ้าวหัวหนานที่เอ่ยตำหนินางฟานซื่อด้วยความไม่พอใจที่บุตรสาวของน้องสาวนั้นสร้างเรื่องราวขึ้นเสียใหญ่โตจนถึงกับต้องตัดขาดกันเช่นในวันนี้

“เจ้าค่ะพี่ใหญ่หนานเป็นข้าที่ทำหน้าที่มารดาไม่ดีมาตั้งแต่แรก จึงทำให้บุตรสาวของข้าต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้ายเช่นนั้นมาโดยตลอด”

“ถ้าข้าเข้มแข็งกว่านี้ลูก ๆ ของข้าก็คงจะไม่ต้องเป็นเช่นนี้ แต่สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้มันหาใช่ความผิดของโม่เอ๋อร์”

“หากพวกท่านยังมีสติอยู่บ้างลองกลับไปคิดไตร่ตรองกันดูดี ๆ ก็คงจะเห็นถึงความจริงในเรื่องวันนี้อย่างแน่นอน ไปกันเถิดโม่เอ๋อร์พวกเรากลับบ้านกัน”

นางฟานซื่อเอ่ยตอบกลับพี่ชายที่นางนับถือเหมือนเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของตนเองอย่างหมดใจ จากนั้นนางก็หันไปเอ่ยกับบุตรสาวของตนเองแล้วเดินจากไปอย่างไม่สนใจคนสกุลจ้าวบ้านใหญ่อีกต่อไป

พร้อมกับภายในใจของนางฟานซื่อที่รู้สึกเบาสบายขึ้นเป็นอย่างมากเมื่อในที่สุดครอบครัวของนางก็ได้เป็นอิสระแล้ว

ข่าวเรื่องบ้านสกุลจ้าวทั้งสองได้ตัดขาดกันแล้วแพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านหานไห่และยังเลยไปถึงหมู่บ้านใกล้เคียง

ผู้คนต่างก็พูดคุยกันอย่างสนุกปาก แต่ละบ้านต่างก็คิดว่าบ้านสกุลจ้าวของจ้าวโม่นั้นสิ้นคิดเป็นอย่างมากที่ขอแยกบ้านออกไปลำบากกัน

เพราะที่ดินของคนสกุลจ้านนั้นมีมากเกือบสามสิบหมู่ แต่พอแยกบ้านออกไปกลับได้เพียงแค่สี่หมู่เท่านั้น แถมเงินทอง ข้าวของก็ไม่ได้ติดไปด้วยแม้แต่อีแปะเดียว

ไม่เรียกว่าเป็นการฆ่าตัวตายแล้วจะให้เรียกว่าอย่างไรกันได้อีก แต่จ้าวโม่กลับไม่ได้สนใจถึงความคิดที่ตื้นเขินพวกนั้นของชาวบ้าน

ในตอนนี้เด็กสาวยังคงช่วยมารดาเก็บกวาดบ้านอย่างขยันขันแข็ง และคิดหาทางสร้างรายได้ให้กับครอบครัวของตนเองไปด้วย

ในเมื่อนางพาครอบครัวหลุดพ้นออกมาจากนรกขุมนั้นได้แล้ว นางย่อมต้องมีความสุขและมีความหวังที่จะร่ำรวยขึ้นในภายภาคหน้า

ไม่มีเวลาให้มานั่งขบคิดถึงเรื่องไร้สาระเช่นที่พวกชาวบ้านกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกปากในช่วงนี้นั่นเอง

==========================================================================================

สมน้ำหน้าบ้านใหญ่ สรุปยัยน้องเล่นให้แล้วยังดีที่ท่านตาสนับสนุนยัยน้องเต็มที่จนได้แยกบ้านแล้ว