บทที่3 คนชมเยอะ

“พี่ฉลามเป็นคนดีค่ะ พี่ปลาทูอย่าไปถือสาแกเรื่องความกวนของแกเลยนะคะ ใจจริงแล้วก็ไม่ได้อะไรเลยค่ะ ที่มานี่ก็คงตั้งใจจะมาช่วยดูแลพี่ปลาทูนั่นแหละค่ะ” กุ้งนางรีบพูดยืนยัน ไม่อยากให้เจ้านายของแม่ เข้าใจพี่ฉลามผิดไป

“อืม! พี่จะลองเชื่อกุ้งนางก็ได้ แล้วเขาไม่มีครอบครัวเหรอ ทำไมกุ้งนางถึงพูดว่าเขาจะกินข้าวบ้านใครก็ได้ ทำไมเขาไม่กลับไปข้าวกับลูกเมียตัวเอง”

“ที่นี่พี่ฉลามตัวคนเดียวค่ะ คุณพ่อคุณแม่เสียไปหมดแล้วค่ะ มีพี่ชายหนึ่งคนแต่ก็ทำงานอยู่ที่กรุงเทพค่ะ”

“อ้าว! จริงเหรอ แล้วมันปกติไหม ที่คนแถวนี้อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขา ที่โสด คือมันเป็นเรื่องปกติรึว่า เขาเป็นเกย์”

“ไม่ใช่นะคะ พี่ปลาทู พี่ฉลามเคยมีแฟนค่ะ เกือบจะได้แต่งงานกัน แต่เท่าที่หนูรู้คือผู้หญิงคนนั้นไม่ค่อยชอบที่นี่ค่ะ เธอเป็นคนกรุงเทพ เธอบอกพี่ฉลามว่า ถ้าแต่งกันแล้ว ให้ย้ายไปอยู่ที่กรุงเทพด้วยกัน เพราะเธอคนนั้นรวยมากค่ะไม่อยากมาลำบากอยู่ที่นี่ แต่พี่ฉลามไม่ยอมเพราะต้องรับช่วงต่อดูแลกิจการหลายอย่างค่ะ ผู้หญิงคนนั้นเลยไปแต่งกับคนอื่นแทน”

“ชิ! คนมีปม ถึงว่าทำไมถามคนอื่นแบบนั้น”

“พี่ปลาทูอย่าบอกใครนะคะ เดี๋ยวพี่ฉลามรู้เข้าจะโกรธหนู พี่เขาห้ามใครพูดถึงผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาดค่ะ”

“ทำไมล่ะ”

“ก็แบบรักมากโกรธมากแค้นมาก ประมาณนั้นค่ะ”

“เธอคนนั้นคงจะสวยมากสินะ เขาถึงได้โสดมาจนถึงทุกวันนี้” ปลาทูซักถามต่อเพราะนึกสนุกอยากรู้เรื่องเขาขึ้นมา

“ก็สวยนะคะ แต่หนูว่าพี่ปลาทูสวยกว่าค่ะ”

ปลาทูยิ้ม แอบพอใจกับคำชมของเจ้ากุ้งนาง ไม่รู้ว่าเจ้าตัวแค่พูดเอาใจฉันรึเปล่า แต่ก็พอใจ

“รู้จักพูดนักนะเราน่ะ”

“หนูพูดจริงนะคะ เมื่อปีที่แล้ว คุณยี่หวาก็มาหาพี่ฉลามนะคะ หนูเห็นเธอใกล้มาก เธอไม่สวยเท่าไหร่ค่ะ แค่ขาวมากก็เท่านั้น”

“อ้าว! เจ้ากุ้งนางไหนเราบอกว่าเขาเลิกกันแล้วไง แต่มาหาเนี่ยนะ” ปลาทูขมวดคิ้วถาม

“อ้อ! มาหาค่ะ เหมือนจะมาง้อนะคะ เธอหย่ากับสามีแล้วค่ะ ก็เลยกลับมาง้อพี่ฉลาม แต่พี่ฉลามไม่สนใจค่ะ คุยด้วยก็ไม่คุยค่ะ ใจแข็งมากเลยนะคะ หนูว่าไม่นานก็คงมาอีก คงเสียดายพี่ฉลาม” กุ้งนางเล่าอย่างออกรส

ปลาทูนึกขำ นายฉลามหัวค้อน อยากจะรู้นัก จะใจแข็งได้สักกี่น้ำ รักเขาขนาดนั้น เขามาง้อยังจะทำเป็นเล่นตัวอีก ปลาทูนึกขำในใจ

“หนูล้างจานเสร็จแล้วค่ะ หนูกลับบ้านไปเอาของก่อนนะคะ เดี๋ยวจะกลับมานอนเป็นเพื่อนพี่ปลาทูนะคะ”

“ไปเถอะรีบไปรีบมานะ”

“ค่ะ”

“เจ้านาย กลับมาแล้วเหรอครับ ทานข้าวมารึยัง” หมึกถามฉลามที่เดินเข้ามาในบ้าน

“ผมกับไอ้เม่นทำต้มยำปลากะมง ถ้านายฉลามยังไม่กินข้าวผมไปเอามาให้นะครับ”

“หมึกฉันกินมาแล้ว พวกนายกินเถอะ คราวหน้าคราวหลังก็ไม่ต้องรออีกนะฉันสั่งหลายรอบแล้วเรื่องนี้ ไม่ต้องทนหิวรอฉัน”

“ครับเจ้านาย” หมึกรับคำ

“พวกเราสองคนรอเจ้านายจะถามเรื่องคุณหนูหลานคุณท่านธนาด้วยครับ เห็นลุงชิตเล่าว่าคุณหนู มาหานายที่แพปลา” เม่นถาม

“อืม! แล้วทำไม”

“คือพวกเราอยากรู้ว่าคุณหนูจะมาอยู่ที่นี่จริงๆ ใช่ไหมครับ เม่นถามอีก

“ก็คงอย่างนั้น”

“เป็นหมอด้วยใช่ไหมครับ” หมึกสักมาอีก

“อืม! เป็นหมอย้ายมาประจำที่โรงพยาบาลราชาแล้ว แต่ไม่รู้จะอยู่ได้กี่วันนะ ผิวบางซะขนาดนั้น ถ้าเป็นผู้กองโลมาย้ายมาฉันจะดีใจเลยล่ะ นี่น้องสาวคงวุ่นวายน่าดู”

หมึกกับเม่นยิ้ม “ลุงชิตบอกว่าคุณหนูสวยมากด้วยใช่ไหมครับ”

“พวกแกสองตัวหยุดเลยนะ ที่คิดจะพูดอะไรออกมาหยุดไว้ไม่ต้องพูด ฉันจะแตะให้ ถ้าขืนใครพูดออกมา” ฉลามรีบพูดดักคอทั้งคู่

“โถ่! นายฉลาม นายก็ไม่มีแฟนนี่น่า แล้วได้ข่าวว่าคุณหนูก็โสด ทำไมละครับ” หมึกพูดเสียงอ่อยๆ

“ประเดี๋ยวเถอะไอ้หมึก บอกอยู่ว่าให้หยุดพูด ก่อนแกจะมาพูดเชียร์ฉันตามลุงชิตว่า แกรอไปเจอคุณหนูของแกก่อนไหม ปากอย่างกับกรรไกรโรงพยาบาล เพิ่งด่าฉันมาหยกๆ อีกอย่างนะ เธอเป็นหมอพวกแกสองคนระวังตัวให้ดีเชียวล่ะ อย่าป่วยกันเชียวนะ แม่เจ้าประคุณมือหนักแน่ๆ ฉีดยาพวกแกมีหวังเข็มหักคามือ ไม่ได้มีความอ่อนโยนเลยคุณหนูของพวกแกน่ะ”

“ขนาดนั้นเลยเหรอครับนายฉลาม” เม่นคนที่กลัวโรงพยาบาลกลัวเข็มมากอยู่แล้ว กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ห่อไหล่อย่างรู้สึกกลัว

“คุณหนูไม่เหมือนกับคุณท่านธนาเลยเหรอครับนายฉลาม ท่านใจดีกับทุกคนดูแลเหมือนลูกเหมือนหลาน แต่คุณหนูปลาทูไม่เป็นแบบนั้นเหรอครับเจ้านาย” หมึกยังซักถามมาอีก

“ไว้ไปดูกันเอาเองแล้วกัน มะรืนนี้มีงานเลี้ยงต้อนรับพวกแกก็ได้เจอเองแหละ แต่ถึงแม้ว่าคุณหนูของพวกแกจะเป็นยังไง ถ้าเธอมาอยู่บนเกาะนี้แล้ว พวกเราก็ต้องช่วยกันดูแล เข้าใจใช่ไหม”

“ครับ/ครับ” เม่นกับหมึกรับคำพร้อมกันอย่างแข็งขัน

“ไปกินข้าวเถอะ ฉันจะไปพักผ่อนแล้ว”