13.คำขู่ที่น่ากลัว

เบลล่าถอนหายใจ บางทีเธอก็คิดนะว่าชีวิตตัวประกอบอย่างเธอมันบันเทิงไปรึเปล่าวะ!!

เกือบลืมไปเลยว่าเธออยู่ในนิยาย!! พระเอกนางเอกตอนนี้ไปอยู่ไหนกันนะ ขนาดเธอที่เป็นแค่ตัวประกอบชีวิตยังดราม่าขนาดนี้แล้วพระเอกนางเอกไม่นั่งร้องไห้เช้าเย็นเลยงั้นเรอะ!  แค่เธออยากจะมีชีวิตที่มีความสุขกับท่านแม่ทำไมมันถึงได้ยากเย็นนัก

เธอพาท่านแม่มานั่งบนเก้าอี้

“ทำไมท่านแม่ต้องร้องไห้ด้วยคะ?”

“เบล ความผิดทุกอย่างมันเริ่มต้นมาจากแม่ แม่เป็นคนเลือกคู่ชีวิตผิดพลาดเอง”

ฮันน่ายกมือขึ้นมาลูบผมของลูกสาวอย่างแผ่วเบา

“ถึงมันจะเจ็บปวดไปบ้าง แต่การได้อยู่ด้วยกันเช่นนี้ก็มีความสุขดีไม่ใช่หรือ ช่างมันเถอะ ท่านยายของลูกไม่กล้าทำอะไรเราหรอก ท่านก็แค่ขู่ไปอย่างนั้น…”

ไม่ใช่ ไม่ใช่แน่นอน จากสายตาที่หญิงชราผู้นั้นมองมา ท่านไม่ได้มีความเมตตาสักนิดเดียว สตรีผู้นั้นจะทำลายเธอกับท่านแม่แน่นอนถ้ามีโอกาส…

เบลล่าทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ พร้อมกับใช้ความคิด

ตามเนื้อเรื่องแล้ว ใครกันนะที่ช่วยให้พระเอกที่กระจอกๆ ขึ้นมาเป็นพระคาดินันผู้ร่ำรวยและสูงส่งได้ เรื่องรวยอันนั้นเธอรู้อยู่แล้วเพราะเขาไปซื้อภูเขาเออเกรย์แต่เรื่องมีอำนาจนี่สิ

ใครกันนะ….

“เลดี้เบล ท่านดยุคให้ท่านไปรับเงินค่าจ้างที่คฤหาสน์โอเว่นด้วยครับ…”

ค่าจ้าง…หนึ่งแสนเหรียญทองของเธอ!! เบลล่ารีบเดินออกไปทันทีที่เซ็ดดริกกล่าวจบ เขาหัวเราะก่อนจะเดินมาหยิบไม้ถูพื้นเพื่อช่วยฮันน่าทำงาน

“ท่านควรจะจ้างคนนะครับ มาทำเองเช่นนี้ไม่ดีเลย”

“ข้ายังไม่อยากรบกวนเบลมากค่ะ นางกำลังตั้งใจจะเก็บเงินทำอะไรสักอย่าง ข้าก็เลยยิ่งไม่กล้าใช้เงินของนาง…”

ฮันน่าส่งยิ้มให้เซ็ดดริกก่อนจะใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดผนัง เซ็ดดริกมองที่ใบหน้าของฮันน่าก่อนที่เขาจะก้มลงถูพื้นด้วยใบหน้าที่ขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ

เบลล่าเดินผ่านตลาด…ทำเลร้านของท่านแม่ถือว่าดีมากจริงๆ ส่วนเรื่องฝีมือการตัดชุดเธอก็มั่นใจว่าท่านแม่ไม่เป็นสองรองใครแน่นอน

ทีนี้ที่ต้องระวังก็คือ…คู่แข่งและภัยเงียบที่อาจจะเข้ามาทำลายท่านแม่…

“พี่สาวคนสวย สนใจซื้อกุหลาบไหมครับ…?”

เบลล่ามองไปที่เด็กน้อยอายุราวสิบขวบ

พระเจ้า!! เธอนึกออกแล้ว!!

“พี่เหมาหมดเลยแล้วกัน พาพี่ไปเก็บดอกไม้ด้วยได้ไหม?”

เจ้าเด็กนั่นชะงักเล็กน้อย เพราะที่เธอกล่าวนั้นไม่ได้หมายถึงว่าเธอจะไปเก็บดอกไม้จริงๆ แต่มันคือโค้ดลับของกิลข้อมูล

“ค่าเก็บดอกไม่แพงมากนะครับ พี่สาวจะจ่ายไหวเหรอ?”

เด็กชายผู้นั้นมองมาที่เธออย่างดูแคลน

….เมื่อครู่เขายังเรียกเธอว่าพี่สาวคนสวยอยู่เลยไม่ใช่รึไง! เจ้าเด็กนี่!

“ข้ามีเงินพอจ่ายแล้วกัน รีบพาข้าไปเถอะน่า”

เด็กผู้นั้นส่งดอกกุหลาบในมือให้เบลล่าก่อนจะพาเธอเดินไปที่ตรอกด้านหลังของร้านขายไวน์ เขาพาเธอลงบันไดไปเรื่อยๆ จนถึงชั้นใต้ดิน

“เชิญครับ ค่าดอกไม้สามเหรียญทอง”

เบลล่าส่งเงินให้เด็กชายผู้นั้น ก่อนที่เธอจะผลักประตูเข้าไป…ด้านในมีบรรดาลุงๆ ที่หน้าตาน่ากลัวราวหกคนกำลังมองมาที่เธอ

“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่สตรีจะมาวิ่งเล่น เลดี้มาผิดที่รึเปล่าครับ?”

มีตาลุงผู้หนึ่งลุกขึ้นก่อนจะเดินมาหาเธอ

“ข้ามาทำข้อตกลง…ขอพบท่านเจคอปหน่อยค่ะ!”

พวกเขามองหน้ากันก่อนจะหัวเราะ

“เราขายข้อมูล..แต่พวกเราไม่คิดจะรับใช้ชนชั้นสูงหรอกนะ!!”

“ข้าก็ไม่เชิงว่าเป็นชนชั้นสูง!!..ข้ามาเพื่อยื่นของเสนอให้ท่านเจคอป..”

ในแววตาของเบลล่านั้นไม่ได้ปรากฏถึงความหวาดกลัวเลย เพราะว่าเธอรู้ รู้ว่าบรรดาลุงๆ ในห้องนี้เป็นคนดี ถึงแม้ว่าหน้าตาของพวกเขาจะน่ากลัวแต่พวกเขานั้นใจดีมากๆ เลยล่ะ

ในเนื้อเรื่องกล่าวเอาไว้ว่า…

อาเชอร์คือชายที่เกิดมาพร้อมกับพลังศักดิ์สิทธิ์ แต่เขามีชาติกำเนิดที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ถึงแม้พลังของเขาจะมากมายแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถที่จะเป็นนักบุญชั้นสูงได้…เพราะกฎเรื่องชาติกำเนิด

จนเขาได้มาเจอกับท่านเจคอปหัวหน้ากิลข้อมูลโดยบังเอิญ เขายื่นข้อเสนอให้ท่านเจคอปว่าเขาจะบอกกล่าวทุกเรื่องที่เขารู้ให้กับกิลข้อมูล

พลังวิเศษของอาเชอร์ก็คือการมองเห็นอนาคต…แต่เขาไม่ได้บอกเรื่องนี้กับท่านเจคอปว่าเขามองเห็นอนาคตทั้งหมดที่ท่านเจคอปยอมร่วมมือกับเขาก็เพราะว่าเขาสามารถบอกที่ซ่อนของเพชรสามร้อยกะรัตที่ท่านเจคอปกำลังตามหาอยู่

ไม่ว่ายังไงเธอจะต้องดึงท่านเจคอปมาเป็นพวกให้ได้!!

“เอะอะ อะไรกัน!!”

เบลล่ามองไปยังประตูไม้ด้านในที่เปิดออก ปรากฏเป็นร่างของชายอายุราวสี่สิบปี แต่รูปร่างของเขายังคงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อที่ดูแข็งแรง ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่จมูก ราวกับโดนฟันมา…ทว่ารอยแผลเป็นนั้นมันไม่ได้ดูน่ากลัวเลย ตรงกันข้ามมันกลับเสริมให้ท่านเจคอปดูน่าเกรงขามมากๆ

“มีเรื่องจะคุยกับข้างั้นหรือสาวน้อย”

เบลล่ายกยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปหาท่านเจคอป

“ข้ามายื่นข้อเสนอให้ท่านค่ะ”

เขาเลิกคิ้วมองที่ใบหน้าของสตรีที่ดูยังไงอายุของเธอก็ไม่น่าจะเกินสิบแปด

“ข้าไม่รู้ว่าเลดี้ล่วงรู้ถึงรหัสลับของเราได้ยังไง แต่ในเมื่อเข้ามาแล้วข้าก็ยินดีจะคุยกับเลดี้ เพียงแต่อยากจะบอกกล่าวเอาไว้สักหน่อยว่าเวลาของข้ามันมีค่ามาก หากสิ่งที่เลดี้กล่าวออกมาไร้ประโยชน์ท่านอาจจะไม่ได้เดินออกไปจากที่นี่อีกเลย!!”

“รับทราบค่ะ “

เจคอปปรายตามองใบหน้าที่งดงามของเบลล่า ก่อนที่เขาจะแสยะยิ้ม

“ตามมาด้านในได้เลย…”

เบลล่าเดินตามท่านเจคอปเข้ามาด้านใน ในห้องนี้เต็มไปด้วยหนังสือและกระดาษมากมายจนเธอต้องตกตะลึง นี่คงจะเป็นข้อมูลของผู้คนต่างๆ ในจักรวรรดิสินะ สมแล้วที่เป็นกิลข้อมูล

“กล่าวข้อเสนอของเลดี้มาได้เลย”

“ข้าชื่อเบลล่าค่ะ ท่านสามารถเรียกข้าว่าเบลได้เลย ส่วนข้าจะเรียกท่านเจคอปว่าท่านลุงเจดีไหมคะ?”

ในใจของเจคอปรู้สึกราวกับว่าสตรีผู้นี้จะต้องนำพาปัญหามาให้เขาอย่างแน่นอน

“ข้าอยากให้ท่านลุง ช่วยปกป้องข้าและท่านแม่ บอกข้อมูลเกี่ยวกับคนที่ข้าอยากรู้…”

“อืม..ฟังดูก็ไม่น่าจะยุ่งยากอะไร บอกข้อแลกเปลี่ยนของเจ้ามาสิ”

“ข้าจะบอกทุกอย่างที่จะในอนาคตให้ท่านลุงรู้ค่ะ..ข้ามีพลังในการล่วงรู้อนาคต แต่พลังของข้าจะหายไปภายในห้าปี…” เพราะว่าเธออ่านนิยายมาถึงแค่ตรงนั้น..

อ่า..เด็กน้อยน่ารักผู้นี้เป็นนักต้มตุ๋นงั้นเรอะ!!

“ข้าจำได้ว่าข้าบอกไปแล้วว่าเวลาของข้า นั้นมีค่ามาก…”

“ข้ารู้ที่ซ่อนของเพชรที่ท่านกำลังตามหาค่ะ!”

เจคอปชะงัก!!..เขามองที่เบลล่าอย่างตกใจ

“ข้าจะบอกท่านว่ามันอยู่ที่ไหน…หากว่าท่านยอมรับข้อตกลงของข้า….”

“หากว่าข้าเซ็นสัญญาไปแล้วแต่ข้าไม่เจอเพชรล่ะ เจ้าจะรับผิดชอบยังไง?”

เบลล่ายื่นตราของตระกูลโอเว่นให้เจคอป

“หากว่าไม่เจอเพชร ท่านสามารถนำตราของตระกูลโอเว่นไปจากข้าได้เลยค่ะ!!”

นี่เธอล่วงรู้ถึงความหมายของตรานี่รึเปล่า!!

ตราประจำตระกูลคือสิ่งที่ผู้นำตระกูลต้องพกติดตัว อีกทั้งตรานี่มีมูลค่ามหาศาลเพราะสามารถผ่านเข้าออกได้ทุกประตูในราชอาณาจักรไม่เว้นแม้แต่ห้องบรรทมขององค์จักรพรรดิหรือราชตระกูลใด

สายตาที่เจคอปใช้มองเบลล่าเริ่มเปลี่ยนไป…จะว่าไปแววตาเด็กน้อยผู้นี้ไม่มีความหวาดกลัวอยู่เลย…

เธอแทบจะเป็นเด็กสาวคนเดียวที่กล้าสบตาของเขา เจคอปคิดว่าเขาเห็นความยิ่งใหญ่ในสายตาที่เฉียบแหลมของเธอ

“ตกลง…”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ!!..ข้ายังพูดไม่จบ ท่านลุงจะต้องแบ่งเงินขายเพชรจำนวนครึ่งหนึ่งให้ข้าด้วย!”

เจคอปหัวเราะ..เขามองไปที่เธอก่อนจะหัวเราะเสียงดัง!!

“ตกลง..เรามาเซ็นสัญญากันเถอะสาวน้อย ส่วนตราของตระกูลโอเว่นนี้เจ้าเก็บเอาไว้เถอะ ข้าคิดว่าข้าไม่ต้องการหลักประกันแล้ว….”

“ท่านลุงเป็นคนใจดีจริงๆ ด้วยสินะ เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมาที่นี่ตั้งแต่เช้า เพื่อพาท่านไปที่บ้านของข้านะคะ”

“อื้ม..ตกลง”

เบลล่ายกยิ้มอย่างดีใจ เธอเขียนชื่อตัวเองลงไปในกระดาษอย่างมีความสุข นี่มันราวกับว่าเธอสามารถเริ่มต้นก้าวแรกที่ยิ่งใหญ่ได้แล้ว!! หลังจากออกมาจากกิลข้อมูลเบลล่าก็รีบตรงไปที่คฤหาสน์โอเว่นทันที

เงินหนึ่งแสนเหรียญจ๋า!! ข้ามาแล้ว!!

เลโอมองรอยยิ้มของเบลล่าที่ดูราวกับว่ามันจะฉีกไปจนถึงใบหู…เธอกำลังนั่งนับเงินด้วยใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขแล้วใบหน้าที่รู้สึกผิดต่อคิร่าในวันนั้นมันหายไปไหนกันนะ

“นี่เป็นรายละเอียดงานใหม่ของเจ้า…”

เบลล่ายื่นมือไปรับกระดาษจากท่านดยุคมาอ่าน

“ขัดขวางการแต่งงาน?”

“อืม..เคาน์ริชแมนนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้มากๆ เขาจะแต่งภรรยาคนที่สาม เคาน์เตสริชแมนก็เลยว่าจ้างให้เราไปทำลายงานแต่ง”

ทำลายงานแต่ง!! เธอไม่ถนัดงานเช่นนี้เลยให้ตายสิ แล้วท่านเคาน์ก็เป็นพวกเจ้าชู้มากๆ ส่วนงานแต่งจะเริ่มในอีกห้าวันข้างหน้า ทุกอย่างก็ถูกกำหนดเอาไว้หมดแล้ว มันแทบจะยกเลิกงานแต่งไม่ได้เลยไม่ใช่รึไง!!! เบลล่าส่ายหน้าเบาๆ

“ข้าไม่คิดว่าจะทำงานนี้ได้..”

“หนึ่งล้านเหรียญทองสำหรับค่าจ้าง”

“ข้าจะทำให้เต็มที่เลยค่ะ บอกเคาน์เตสริชแมนได้เลยว่ามันจะต้องสำเร็จแน่ๆ ข้าจะทุ่มเทแรงกายแรงใจกำจัดสตรีผู้นั้นไม่ให้เดินเข้าไปในคฤหาสน์ริชแมนแน่นอน…”

เลโอยกยิ้ม นี่ดูเหมือนว่าเขาจะหาจุดอ่อนของสตรีผู้นี้เจอแล้วสินะ

“ว่าแต่เจ้าออกมาจากเคนเนดี้รึยัง?”

“คิร่ายังให้ข้าสอนหนังสืออยู่ค่ะ ข้าอาจจะยังอยู่ที่นั่นอีกสักระยะ…”

“เคาน์เคนเนดี้มิใช่คนที่เจ้าควรจะประมาท”

“วางใจเถอะค่ะ ท่านเคาน์ไม่มีทางวางยานอนหลับข้าแล้วลากเข้าห้องเหมือนใครบางคนหรอกค่ะ..”

เบลล่ากล่าวจบก็ลุกขึ้นทันที

“ขอบคุณท่านดยุคที่ใช้งานข้านะคะ เรื่องที่คฤหาสน์เมบิลต่อจากนี้ข้าจะเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายเอง ข้ารบกวนท่านดยุคมานานแล้วรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง ส่วนเรื่องของเซ็ดดริกท่านสามารถเรียกเขากลับมาได้เลยนะคะ ข้ามีคนที่จะปกป้องข้า…”

เลโอลุกขึ้น เขาประชิดตัวของเบลล่าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกแรงดึงเธอให้ล้มตัวนอนลงบนโซฟาก่อนจะขึ้นคล่อมเธอเอาไว้

“จะว่าไปถึงเรื่องวันนั้นเรายังทำกับไม่เสร็จเลยนี่…เจ้าพูดขึ้นมาเตือนความจำข้าพอดีเลย”

“….หากท่านดยุคกล้าล่วงเกินข้าอีก ข้าจะไปฟ้องแกรนด์ดัชเชสให้จัดงานแต่งของเราซะเลย ทีนี้ข้าจะแต่งงานกับท่านและฮุบเอาเงินทั้งหมดของโอเว่นไปเลยคอยดู!”

เลโอมองหน้าเบลล่าอย่างอึ้งๆ ก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมา..เขาหัวเราะอย่างหนักก่อนจะดึงเบลล่าขึ้นมากอด

“อ่า..มันช่าง…เป็นคำขู่ที่น่ากลัวมากจริงๆด้วยสินะ”

“เช่นนั้นก็ปล่อยข้าได้แล้วค่ะ!”

เลโอยกมือขึ้นมาจับแก้มของเบลล่าอย่างมันเขี้ยว ก่อนที่เขาจะหอมแก้มเธอเบาๆ