50.เริ่มต้นไหม่และสิ้นหวัง

 

คิร่ายืนอยู่ที่สวนด้านหน้าของพระราชวัง เธอหยิบกรรไกรมาตัดดอกกุหลาบสีแดงที่บานสะพรั่งไปใส่ในแจกัน

ตอนนี้สิ้นสุดฤดูฝนแล้ว วันนี้อากาศค่อนข้างดี 

ที่น่าเศร้าคือเธอมีอาการไม่กล้ากินอะไรตั้งแต่วันนั้น คิร่าจะทานอาการที่ถูกส่งมาจากเคนเนดี้เท่านั้น เธอรู้ว่ามันค่อนข้างยุ่งยาก แต่เธอก็ไม่อาจฝืนตัวเองได้สักที

ความสัมพันธ์ของเธอและวัลโด้ก็เช่นเดิม เขายังคงดูแลเธอดีเหมือนเดิม ทว่ามีบางอย่างมันเกิดขึ้นในใจ ราวกับว่าเธอยังใช้อำนาจของจักรพรรดินีไม่คุ้มเลย 

คนที่ฆ่าลูกของเธอยังคงลอยนวล และยังสืบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเป็นฝีมือใคร สาวใช้ผู้นั้นก็ตายไปตั้งแต่วันนั้นเพราะทนการทรมานที่แสนสาหัสของแกรนด์ดยุคโอเว่นไม่ไหว

คิร่าส่งดอกกุหลาบให้สาวใช้ด้านหลัง

เริ่มจากตรงไหนก่อนดีนะ สาวใช้ผู้นั้นเข้ามาได้ยังไง? ถูกอนุญาตให้เข้ามาในห้องของเธอได้ยังไงในเมื่อมีอัศวินยืนเฝ้าหน้าห้องตลอด

ยิ่งคิดก็ยิ่งแปลกจริงๆ ราวกับเรื่องที่เธอสงสัย มันอยู่แค่ปลายจมูก..

“เรียกบารอนเนสเอเลเกอร์มาเข้าพบข้าที”

สาวใช้ก้มหน้าลงพร้อมทั้งเดินออกไปทำตามที่เธอสั่ง ความสัมพันธ์ของเธอกับบารอนเนสเอเลเกอร์ค่อนข้างจะสับสนอยู่บ้าง

ในตอนนั้นเธอทนการกล่าวดูถูกของบารอนเนสไม่ไหว แต่สถานการณ์มันกดดัน ทำให้เธอไม่สามารถเถียงหรือว่าฆ่าสตรีผู้นั้นได้…

สิ่งที่คิร่าทำคือการวางยาพิษ พิษจากดอกแดฟเน่ที่งดงาม เพียงแค่กินเข้าไปนิดเดียวอาจจะทำให้มีอาการแสบร้อนภายในจนถึงตายได้

แต่เธอมิอาจจะฆ่าสตรีผู้นั้นได้ จึงทำได้เพียงแค่ทรมานให้เงียบปาก หลังจากนั้นความสัมพันธ์ของเธอกับบารอนเนสเอเลเกอร์ก็เกิดเป็นความบิดเบี้ยวขึ้นมา สตรีผู้นั้นรับใช้เธอแลกกับเงินทอง

แน่นอนว่าข่าวที่บารอนเนสหามาให้เชื่อถือได้ราวแปดสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ต้องแลกมาด้วยการพร้อมที่จะถูกหักหลังทุกเมื่อ

ความสัมพันธ์มันซับซ้อนจริงๆ ด้วยสินะ

คิร่าตัดดอกกุหลาบออกมา เธอมองที่หนามแหลมคมบริเวณก้านของมัน

นี่สิ! ดอกไม้ที่ควรค่าได้รับการยกย่อง ในความงดงามนั้นยังมีอันตรายอยู่ ไม่ว่าใครก็มิอาจจะสัมผัสได้

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะหยิบแก้วชาขึ้นมาดื่ม ชีวิตที่แสนจะเลิศเลอของสตรีที่มีอำนาจมากที่สุดในจักรวรรดิ 

ไร้ค่า และเจ็บปวด

เธอไม่ถนัดการใช้สมองสู้กับใครเหมือนเบล เธออยากอยู่เงียบๆ สงบๆ ในที่ของเธอก็พอ เธอไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับใคร

ขอเพียงแค่นั้น ยังไม่ได้เลย

การเสียลูกในท้องคือจุดเปลี่ยนของชีวิตคิร่า เธอไม่อาจเป็นคนรักสงบเช่นเดิมได้อีกแล้ว…

บารอนเนสเอเลเกอร์ทำความเคารพก่อนจะนั่งตรงข้ามเธอ คิร่าโบกมือไล่สาวใช้ให้ออกไป

“ขอแสดงความเสียใจ…”

“รู้ว่าข้าเสียใจ แล้วเหตุใดถึงไม่คิดมาเยี่ยมบ้าง?”

บารอนเนสก้มหน้านิ่ง

“เอาเถอะ ความสัมพันธ์ของเราไม่ใช่คนที่จะมาปลอบใจกันเมื่ออีกฝ่ายเสียใจสักหน่อย ข้ามีเรื่องให้ท่านไปสืบ..”

คิร่ายื่นกระดาษพร้อมกับถุงเงินให้บารอนเนสเอเลเกอร์

“หวังว่าจะได้รับข่าวดีในเร็ววันนะ…”

หญิงชราลุกขึ้นพร้อมกับหยิบถุงเงินและกระดาษเดินจากไป คิร่ามองที่ทุ่งดอกกุหลาบขนาดใหญ่ด้านหน้าของเธอ

เธอแค่นยิ้มให้กับตัวเอง…

….เธอกำลังหลอกตัวเองอยู่ พยายามอย่างหนักที่จะบอกตัวเองว่ามันไม่เป็นไร เธอต้องเดินต่อไปให้ได้ทั้งที่พึ่งเสียลูกไป

ถึงจะหวาดกลัวไปหมดแม้แต่อาหารจานเล็กๆ ตรงหน้านี้ แต่ชีวิตต้องเดินไปต่อ

และเธอไม่ควรยอมแพ้…

วัลโด้ส่งยิ้มพร้อมทั้งเดินเข้ามาหาเธอ

“ปาร์ตี้น้ำชาในสวนงั้นหรือ น่าสนุกจังเลยนะ”

เขาส่งยิ้มให้เธอ ยิ้มที่เหมือนกับว่าระหว่างเรามันคือคนรัก

“อาหารมากมายนี่เจ้ากินคนเดียวเลยงั้นหรือคิร่าน้อยของข้า ระวังจะอ้วนเกินไปนะ บางทีข้าคิดว่าเจ้าควรจะจัดงานเลี้ยงน้ำชาแบบเป็นเรื่องเป็นราวและเชิญสตรีชนชั้นสูงพวกนั้นมาพบปะพูดคุย เบลล่าไม่อาจจะว่างมาอยู่กับเจ้าได้ตลอด เจ้าอาจจะพบเจอเพื่อนคนใหม่ ในบรรดาสตรีพวกนั้น…”

คิร่ายกยิ้มจางๆ

“ข้าจะลองเอาไว้คิดดูค่ะ ขอบคุณนะคะ”

เขาส่งยิ้มให้เธอก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไปเพราะราชเลขามาเรียกเขาไปเข้าประชุม

คิร่ายกยิ้มที่แสนจะเศร้าหมองให้ตัวเอง หากว่าเขาสังเกตสักนิด เขาควรจะรู้สิว่าเธอผอมลง เขาควรจะรู้ว่าอาหารมากมายบนโต๊ะนี่มันไม่มีร่องรอยของการกินเลย และเขาน่าจะรู้จักเธอดีกว่าใคร ว่าเธอเกลียดการเข้าสังคมแค่ไหน!!!

งานเลี้ยงน้ำชางั้นหรือ? เธอพึ่งสูญเสียลูกไป เขาคิดว่าเธอยังสามารถจัดงานเลี้ยงได้งั้นเหรอ

วัลโด้…ท่านไม่เคยใส่ใจ หรือว่าท่านไม่คิดจะใส่ใจข้ากันแน่!!

…….

“เอาล่ะ ลองบอกมาสิว่า ใครเป็นคนว่าจ้างพวกท่านทั้งสองคน?”

“ข้าไม่รู้จริงๆ!! ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เขาใส่ชุดดำปกคลุมใบหน้า…ข้าพูดจริงๆ นะ!!”

เลโอถอนหายใจ เขาถามมาราวร้อยรอบแล้ว สิ่งที่ได้กลับมาก็คือคำตอบเช่นเดิม

“หากว่าพวกท่านตอบแบบเดิมอีกครั้ง ในครั้งนี้ข้าจะเริ่มตัดนิ้วของพวกท่านทีละนิ้ว…”

แกริคกลัวจนตัวสั่น คำกล่าวถึงแกรนด์ดยุคโอเว่นใครๆ ก็รู้ดีถึงความโหดเหี้ยมของเขา ทว่าเขาไม่รู้จริงๆ ว่าผู้ว่าจ้างเป็นใคร!!

“ข้าสาบาน สาบานได้เลย!! ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเขาเป็นใคร!!”

เลโอมองหน้าเอซ เขารู้ว่านี่คือพ่อของเบลล่า…ก็เลยอยากจะเมตตาสักหน่อย แต่ว่าการไม่ได้ข้อมูลอะไรไปให้นางเลยเขาอาจจะถูกนางโกรธเอาได้!!

“พวกท่านมาที่นี่ได้ยังไง ?”

เอซกล่าวถามพร้อมทั้งนั่งลงข้างเลโอ

“หลังจากที่ลูกชายของข้าตาย….เขาชื่อซีโน่น่ะ หลังจากซีโน่ตายเราสองคนสามีภรรยา ก็ไร้หนทางที่จะอยู่ในเมืองเพราะเราไม่มีเงินมากพอที่จะมาจ่ายค่าเช่าบ้าน จึงถูกขับไล่ออกมา เราก็เลยอาศัยรถม้าส่งของนั่งมาเรื่องๆ จนถึงเดเลี่ยน…หวังจะมาตั้งรกรากใหม่ที่นี่”

เลโอถอนหายใจ

“พวกท่านอยู่ที่นี่ได้กี่วัน ถึงได้เจอคนที่ว่าจ้างให้แพร่โรคระบาด แล้วไปเจอเขาได้ยังไง?”

เลโอถามพร้อมทั้งชักมีดสั้นออกมา

แกริคและวัลด้ามองมีดในมือของเลโออย่างหวาดกลัว!!

“คะ…คือว่าเราพบเขาโดยบังเอิญที่บ่อนกาสิโนในเมือง เขาเข้ามาหาเราราวกับว่าเขากำลังรอเราอยู่..”

เลโอเลิกคิ้วมองแกริค

“เขาจ่ายค่าการพนันที่เราค้างเอาไว้กับบ่อนให้ แล้วก็ซื้อบ้านและของจำเป็นให้เรา ก่อนที่เขาจะยื่นข้อเสนอ..แบบกึ่งบังคับให้ เราต้องทำงานให้เขาเพราะว่าเขาจ่ายเงินให้เรามาแล้ว…ทั้งหนี้สินที่เราค้างเอาไว้กับค่าบ้าน…”

เลโอก้มมองคมมีดในมือที่มันสะท้อนใบหน้าของเขาอยู่ เขากำลังทำหน้าราวกับอยู่ในเขาวงกต

“พวกท่านติดโรคมาได้ยังไง แล้วเขาให้อะไรท่านพกติดตัวมาอีกรึเปล่า มันควรจะมีของอะไรที่ทำให้พวกท่านไม่ตายเพราะคนที่ติดโรคระบาดคนแรกๆ ล้วนแล้วแต่สิ้นใจไปหมดแล้ว!!”

เอซลุกขึ้นยืนเพราะเขากำลังรู้สึกโมโหอย่างมาก!! ฆ่าสองคนนี่ยังไม่เพียงพอกับชีวิตของผู้บริสุทธิ์ที่เสียไปเลย…

“เขาให้เราดื่มโพชั่นสีดำคนละขวด พอเราตื่นขึ้นมาก็ป่วยจนแทบจะลุกขึ้นจากเตียงไม่ไหว…ขะ เขาให้โพชั่นรักษากับเรามาสองขวดด้วยเราค่อยๆ กินทีละนิด ให้พอมีชีวิตต่อไปได้..”

“เอาขวดโพชั่นมาให้ข้า!! เอาขวดโพชั่นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!!”

เลโอลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปหาแกริค..

“มะ..มันอยู่ที่บ้านของเราครับ ข้าเก็บมันเอาไว้ที่บ้าน บนโต๊ะหัวเตียง…”

เลโอรีบสั่งให้ทหารไปบ้านของแกริคทันที เขายกมือขึ้นมานวดขมับเบาๆ

พระเจ้า..ได้โปรดเถิด อย่าให้ที่ข้าคิดมันเป็นความจริง…

เอซตบไหล่เลโอเพื่อจะบอกให้เขาใจเย็นๆ ก่อน

“มันอาจจะไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นก็ได้เลโอ เราควรจะใจเย็น”

“ข้ากำลังภาวนาอยู่ ขออย่าให้เป็นเช่นนั้น!”

ทหารวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับขวดโพชั่นในมือ..ขวดโพชั่นรักษาสีแดง…

เลโอถึงกับทรุดลงกับพื้น ส่วนเอซเขายื่นมือที่สั่นเทาไปรับโพชั่นขวดนั้นมาถือเอาไว้ พร้อมกับหลับตาลง…

“พาพวกเขาไปที่บ้านพักบนภูเขา นำเงินให้พวกเขาทั้งสองไปด้วยห้าพันเหรียญ”

เอซเดินเข้าไปหาเซอร์โรเจอร์ก่อนจะกระซิบบอกอย่างแผ่วเบา

“ตัดลิ้นพวกเขาออก..อย่าให้พวกเขาไปโกหกใครได้อีก และตัดเส้นเอ็นข้อเท้าและข้อมือออกด้วย อย่าให้เขาได้มีโอกาสไปทำร้ายใคร….”

“ครับท่านดยุค”

เซอร์โรเจอร์พาแกริคและวัลด้าเดินตามเขาออกไป

“ขอบคุณท่านดยุคที่ไว้ชีวิต ขอบคุณครับ!!”

“ข้าต้องไว้ชีวิตพวกท่านอยู่แล้ว เพราะว่าความตาย…มันไม่เพียงพอต่อการชดใช้ นับจากนี้ไปใช้ลมหายใจที่เหลืออยู่ของพวกท่านชดใช้ให้กับผู้บริสุทธิ์ที่ต้องตายเถอะ…”

เอซมองไปที่แกริคและวัลด้าจนลับสายตา ก่อนจะพาเลโอลุกขึ้นมา

“ไปหาเบลกันเถอะ..”

เบลล่ายื่นมือไปรับขวดโพชั่นทั้งสี่ขวดที่เลโอส่งมาให้ เธอหลับตาลงอย่างเจ็บปวด….

เหตุใดมันถึงเป็นขวดโพชั่นของอาเชอร์?

นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน?

……….

เจคอปยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม ฮันน่านอนหลับไปแล้วเขาจึงแอบออกมานั่งชมวิวด้านนอกพร้อมทั้งดื่มเหล้าไปด้วย

“ไม่เจอกันนานนะครับ พ่อทูนหัว….”

เจคอปยกยิ้มขึ้นมา มันคือรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจที่ได้เห็นเด็กชายที่เขาชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กมาหาเขาอีกครั้ง